จดหมายจากพระนคร

 

แสงรุ่งอรุณสาดส่องผ่านเรือนยอดไม้หนาทึบของผืนป่าตะวันออกลงมาเป็นลำแสงสีทองละมุน ไอหมอกจางและความหนาวเหน็บที่เกาะกุมมาตลอดทั้งค่ำคืนเริ่มถูกขับไล่ด้วยไออุ่นจากดวงตะวัน เสียงนกป่าร้องก้องกังวานสลับกับเสียงใบไม้ไหวเอนตามสายลมยามเช้า ช่วยเติมความมีชีวิตชีวาให้แก่ป่ารกชัฏอันเงียบสงบ คณะลาดตระเวนชุดเล็กซึ่งนำโดยร้อยเอกเดชาวัตและนายสิบหนุ่มคู่ใจอย่างปืน กำลังเดินฝ่าดงไม้และโขดหินมุ่งหน้ากลับคืนสู่ที่ตั้ง หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจสำรวจเส้นทางลับ

 

เวลาล่วงเลยไปจนกระทั่งยามสาย ผืนป่าทึบเริ่มเปิดกว้างออกเผยให้เห็นรั้วไม้ค่ายทหารและป้อมยามสูงเด่นของหน่วยปฏิบัติการชายแดน ค่ายแห่งนี้ตั้งอยู่บนเนินเขาราบต่ำ รอบด้านล้อมรอบด้วยรั้วขวากไม้ไผ่หนาแน่นและลวดหนามเพื่อป้องกันการจู่โจมจากกลุ่มกองกำลังไม่ทราบฝ่าย เมื่อเสียงฝีเท้าสม่ำเสมอใกล้เข้ามา ทหารยามบนหอคอยรีบส่งสัญญาณแจ้งเตือน ประตูค่ายไม้ซุงขนาดใหญ่จึงถูกเลื่อนเปิดออกช้า ๆ พร้อมกับเสียงฝีเท้าและเสียงสนทนาแผ่วเบาของเหล่าทหารประจำค่ายที่พากันออกมาต้อนรับการกลับมาของคณะลาดตระเวนด้วยความโล่งอก

 

เดชาวัตในชุดเครื่องแบบทหารที่บัดนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยรอยฝุ่นดินและคราบเหงื่อไคลจากการเดินทางรอนแรม ทว่ารูปร่างสูงโปร่งและแผ่นหลังที่ตั้งตรงยังคงสะท้อนความสง่างามสมเป็นนายทหารชั้นสูง ชายหนุ่มเดินด้วยท่วงท่าอย่างคล่องแคล่ว สายตาคมกวาดมองไปรอบค่ายเพื่อตรวจตราความเรียบร้อยตามสัญชาตญาณความเป็นผู้นำ ก่อนที่เขาจะหันไปส่งสายตาให้ทหารชั้นผู้น้อยนำสัมภาระไปเก็บ

 

เบื้องหลังของเขาคือไกปืน ท่าทางที่พยายามเก็บงำความเหนื่อยล้า ทว่าสิ่งที่ปิดบังไว้ไม่ได้คือแววตาที่สั่นไหวและไหวระริกทุกครั้งที่สายตาเหลือบไปมองแผ่นหลังของผู้บังคับบัญชา หัวใจของนายสิบหนุ่มยังคงลิงโลดและเก็บงำความรู้สึกอบอุ่นอันแปลกประหลาดที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อคืนแรมกลางป่าลึกไว้ในส่วนที่ลึกที่สุดของหัวใจ ความทรงจำนั้นยังคงเด่นชัดราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ และมันเป็นพลังอันมหาศาลที่ทำให้ทหารชั้นผู้น้อยเช่นเขาพร้อมจะก้าวเดินตามรอยเท้าของร้อยเอกหนุ่มไปทุกหนทุกแห่ง

 

เดชาวัตเดินนำหน้าตรงไปยังอาคารไม้สักหลังใหญ่ซึ่งตั้งอยู่กึ่งกลางค่าย อาคารหลังนี้ทำหน้าที่เป็นทั้งกองบังคับการและที่ทำการของหน่วยปฏิบัติการ ทันทีที่เดชาวัตก้าวข้ามธรณีประตูเข้าสู่ห้องทำงานด้านใน พลทหารทด ผู้มีใบหน้ากร้านแดดมานับไม่ถ้วน ก็เดินเข้ามารายงานสถานการณ์ภายในค่ายในรอบสามวันที่คณะลาดตระเวนไม่อยู่ พลทหารทดทำความเคารพอย่างเข้มแข็ง ทว่าสีหน้ากลับเคร่งเครียดลงเล็กน้อยจนเห็นรอยย่นบนหน้าผากชัดเจน

 

“รายงานท่านผู้บังคับบัญชา... เหตุการณ์ทั่วไปในค่ายและรอบชายแดนยังคงสงบเรียบร้อยดีขอรับ แต่เมื่อวานช่วงบ่าย มีม้าเร็วจากกองบัญชาการส่วนกลางในพระนครควบตะบึงนำเอกสารสำคัญลับที่สุดมาส่งถึงท่าน ตอนนี้กระผมได้นำไปวางไว้บนโต๊ะทำงานของท่านเรียบร้อยแล้วขอรับ” พลทหารทดรายงานด้วยน้ำเสียงห้าวหาญ

 

เดชาวัตพยักหน้ารับสั้น ๆ ใบหน้าคมคายฉายแววครุ่นคิด

 

 “ขอบใจมากทด เหนื่อยมาหลายวันแล้ว แยกย้ายไปพักผ่อนและตรวจตรากำลังพลตามป้อมยามให้เรียบร้อยเถิด มีสิ่งใดคืบหน้าค่อยมาแจ้งฉัน”

 

“รับทราบครับท่าน!” ทดรับคำสั่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปจากห้องและปิดประตูไม้สักหนาลงอย่างเบามือ

 

ภายในห้องทำงานที่บัดนี้เหลือเพียงความเงียบสงบ เดชาวัตทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ แสงแดดที่ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาจับกับกองเอกสารราชการ ทว่าสายตาสีเข้มคมกลับกวาดมองตรงไปยังซองจดหมายสีขาวสะอาดตาซองหนึ่ง ซึ่งวางสงบนิ่งอยู่บนกึ่งกลางโต๊ะ บนซองนั้นมีตราประทับขี้ผึ้งสีแดงชาดอันเป็นตราประจำราชการของกองทัพ และสิ่งที่ทำให้หัวใจของเดชาวัตกระตุกวูบคือกลิ่นน้ำอบจาง ๆ ที่ลอยโชยออกมาจากเนื้อกระดาษ กลิ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของคฤหาสน์หรูหราในพระนครที่เขาจากมา ลายมือบรรจงที่ตวัดเส้นสายอย่างทรงพลังบนหน้าซองระบุชื่อผู้ส่งชัดเจน... มันคือสาส์นส่วนตัวจากพลเอกเสนีย์ บิดาบังเกิดเกล้าของเขาเอง

 

ปืนที่เดินตามเข้ามาและยืนสงบนิ่งอยู่บริเวณมุมห้องไม่ไกลนัก สังเกตเห็นอาการชะงักและสีหน้าของเดชาวัตที่เปลี่ยนไปในทันตา บรรยากาศภายในห้องทำงานที่เคยโปร่งสบายกลับกลายเป็นความอึดอัดและกดดันแผ่ซ่านเข้ามาในความรู้สึกอย่างรวดเร็ว ปืนรู้ดีว่าจดหมายจากพระนครสำหรับเดชาวัตนั้นมักนำพาความทุกข์ใจมาให้ ชายหนุ่มขยับตัวเล็กน้อย ทหารต่ำต้อยเช่นเขาไม่ควรรับรู้เรื่องส่วนตัวของผู้เป็นนาย จึงตั้งท่าจะเอ่ยปากขอตัวเดินออกไปด้านนอกเพื่อเปิดทางให้ผู้บังคับบัญชาได้มีความเป็นส่วนตัว

 

“กระผมขออนุญาตออกไปตรวจเช็กอาวุธและอุปกรณ์ลาดตระเวนด้านนอกนะครับ...”

 

“จะไปไหนล่ะ ไกปืน”

 

เสียงทุ้มต่ำอันทรงพลังแต่แฝงด้วยความอ่อนโยนเอ่ยรั้งไว้เสียก่อน ทำให้คำพูดของปืนกลืนหายไปในลำคอ

 

ปืนชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าว หันกลับมามองเดชาวัตด้วยความประหม่าและความกังวลใจ นัยน์ตากลมโตฉายแววไม่มั่นใจ

 

“กระผมคิดว่าท่านคงมีเรื่องสำคัญและเป็นส่วนตัวต้องจัดการกับเอกสารจากทางพระนคร... เกรงว่าหากกระผมยังยืนอยู่ตรงนี้ จะเป็นการขัดหูขัดตาและไม่เหมาะสมครับท่าน”

 

เดชาวัตถอนหายใจแผ่วเบา ความเหนื่อยล้าจากภารกิจดูจะน้อยกว่าความเหนื่อยใจที่เกิดจากจดหมายในมือ มือหนาเอื้อมหยิบซองจดหมายนั้นขึ้นมาพลิกดูแต่ยังมิได้เปิดออก สายตาคู่คมทอดมองนายสิบหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ลึกซึ้งและเปิดเผย แววตาคู่นั้นไม่มีความลับหรือการปิดบังใด ๆ

 

“เหตุใดจึงต้องหลบหน้าและคอยแต่จะผลักไสตัวเองออกไปในยามที่ฉันต้องการใครสักคนด้วยเล่า มานั่งลงตรงนี้สิ”

 

เดชาวัตเอ่ยพลางผายมือไปยังเก้าอี้ไม้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงาน

 

คำกล่าวนั้นเปรียบเสมือนสายลมกระโชกที่ทำให้หัวใจของปืนสั่นไหว นัยน์ตากลมโตไหววับด้วยความตื้นตัน หัวใจในอกซ้ายเต้นกระหน่ำด้วยความระทึกพองโต ชายหนุ่มสูดหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมความประหม่า ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปใกล้โต๊ะไม้ช้า ๆ และทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามตามคำบัญชา สายตายังคงจับจ้องใบหน้าคมคายของร้อยเอกหนุ่ม

 

เดชาวัตใช้มีดตัดกระดาษบรรจงเปิดซองจดหมายออกช้า ๆ กลิ่นกระดาษหอมละมุนและเนื้อความภายในปรากฏแก่สายตา ทันทีที่สายตาคมกวาดผ่านตัวอักษรแต่ละบรรทัด คิ้วเข้มก็ขมวดเข้าหากันจนเป็นปม เนื้อความในจดหมายยังคงเป็นเรื่องเดิมที่คอยตามหลอกหลอนเขาตลอดปีที่ผ่านมา คือการเร่งรัดอย่างเด็ดขาดให้เขารีบส่งมอบงานชายแดนและเดินทางกลับไปยังพระนครโดยด่วน เพื่อเตรียมตัวเข้าพิธีแต่งงานกับคุณอรอนงค์ บุตรีของท่านขุนพลศักดิ์ สหายสนิทร่วมรบของบิดา ทว่าในครั้งนี้ ถ้อยคำของพลเอกเสนีย์มีความเฉียบขาด ดุดัน และกดดันมากยิ่งกว่าครั้งใด ๆ บิดาย้ำเตือนถึงเกียรติยศของวงศ์สกุล หน้าที่ของบุตรชายคนโตที่ต้องสืบทอดอำนาจและบารมี และคำเตือนแกมบังคับว่าหากเขายังดื้อดึง จะถือเป็นการเนรคุณต่อบิดามารดา

 

เดชาวัตอ่านข้อความเหล่านั้นจนจบด้วยสีหน้าเรียบเฉยราวก้อนหิน ทว่าในส่วนลึกของดวงตากลับสะท้อนความเด็ดเดี่ยว แข็งกร้าว และไร้ซึ่งความลังเลใจ เขาพับกระดาษแผ่นนั้นเก็บลงซองตามเดิมอย่างเงียบเชียบ โดยไม่แม้แต่จะแสดงอาการอาลัยอาวรณ์หรือหวั่นไหวต่อคำสั่งอันศักดิ์สิทธิ์ของบิดาเลยแม้แต่น้อย

 

ปืนที่นั่งมองอยู่ฝั่งตรงข้ามลอบกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ บรรยากาศอันเงียบงันทำให้เขาใจคอไม่ดี ชายหนุ่มจึงตัดสินใจเอ่ยถามแผ่วเบา น้ำเสียงนั้นเจือความกังวลและร่องรอยแห่งความน้อยเนื้อต่ำใจที่พยายามปิดบังไว้ไม่มิด

 

“จดหมายจากทางพระนคร... เรื่องงานแต่งงาน... ท่านยังยืนยันที่จะปฏิเสธคำสั่งของท่านเจ้าคุณพ่ออยู่หรือเปล่าครับ”

 

ปืนถามพลางก้มหน้าลงเล็กน้อย สายตาหลบมองต่ำเพราะกลัวคำตอบที่อาจจะกระชากเขาให้ตื่นจากความฝันในคืนแรมป่า

เดชาวัตเงยหน้าขึ้นทันทีเมื่อได้ยินคำถาม สายตาของเขาจับจ้องใบหน้าของนายสิบหนุ่มอย่างไม่ลดละ นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นเต็มไปด้วยความมั่นคง จริงใจ ชายหนุ่มเอื้อมมือไปข้างหน้า หวังจะคว้ามือของปืนมากุมไว้แต่ก็ต้องยับยั้งชั่งใจเพราะอยู่ในห้องทำงานราชการ ทว่าน้ำเสียงที่ส่งออกไปนั้นหนักแน่นยิ่งกว่าขุนเขา

 

“ฉันไม่มีวันกลับไปพระนครเพื่อแต่งงานกับผู้ใดทั้งสิ้น ปืน... ต่อให้เป็นคำสั่งของบิดา หรือต่อให้ต้องถูกถอดสัญญาบัตรทหาร ฉันก็จะไม่เปลี่ยนใจ หัวใจของฉัน... มันได้เลือกและมีคำตอบของมันอย่างชัดเจนตั้งแต่นานมาแล้ว”

 

ถ้อยคำที่หนักแน่นและชัดถ้อยชัดคำนั้น เปรียบเสมือนกระแสความอุ่นซ่านที่ไหลบ่าเข้าชโลมและโอบกอดหัวใจที่เคยแห้งผากของปืนจนพองโตอย่างรวดเร็ว ความตื่นตระหนก ความน้อยเนื้อต่ำใจในสถานะทหารชั้นผู้น้อยอันต่ำต้อยที่เคยเกาะกุมจิตใจมาตลอดเวลามลายหายไปสิ้นจนหมดรูป

 

ทว่า... ช่วงเวลาแห่งความสุขมักสั้นเสมอ ในจังหวะที่บรรยากาศอบอวลไปด้วยความเข้าใจ เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรงและเร่งรีบ

 

 ปัง! ปัง! ปัง!

 

ก่อนที่ผู้เคาะประตูจะทันได้รับอนุญาต ประตูไม้สักก็ถูกผลีผลามเปิดออกอย่างแรง ปรากฏร่างของหมอบัณฑิต นายแพทย์ทหารประจำหน่วยปฏิบัติการชายแดน หมอหนุ่มผู้วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนกอย่างถึงที่สุด เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มใบหน้าอันซีดเผือด ลมหายใจขาดช่วงจนแทบพูดไม่เป็นภาษา

 

“ท่านผู้บังคับบัญชา แย่แล้วครับ! มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นแล้วครับ!” หมอบัณฑิตละล่ำละลักเอ่ย พลางใช้มือค้ำโต๊ะทำงานเพื่อพยุงร่างที่เหนื่อยหอบ

 

เดชาวัตและปืนลุกขึ้นยืนพร้อมกันโดยสัญชาตญาณ เดชาวัตปรับสีหน้าเข้าสู่โหมดผู้นำทหารทันที ความอ่อนโยนเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเฉียบคมและจริงจัง

 

 “ตั้งสติก่อนหมอบัณฑิต เกิดอะไรขึ้น รายงานมาให้ชัดเจน”

หมอบัณฑิตสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะรายงานด่วน

 

 “สายสืบและคนนำทางพื้นเมืองของเราที่ส่งไปฝังตัวอยู่แถบชายแดนเพิ่งควบม้ามารายงานด่วนที่สุดครับว่า กลุ่มกองกำลังนอกรีตฝ่ายตรงข้าม ร่วมมือกับขบวนการค้าอาวุธเถื่อนรายใหญ่ในพื้นที่ กำลังรวมกำลังพลและขนอาวุธสงครามจำนวนมาก พวกมันเตรียมจะยกกำลังเข้าปล้นสะดมและเผาทำลายหมู่บ้านชายแดนทางทิศตะวันออกในคืนนี้ครับท่าน! สายรายงานว่าพวกมันมีจำนวนมากกว่าครั้งก่อน ๆ หลายเท่าตัวนัก และมีเป้าหมายจะกวาดล้างเสบียงและจับชาวบ้านไปเป็นแรงงานทาสข้ามแดนครับ!”

 

คำรายงานนั้นทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนเป็นร้อนระอุขึ้นมาทันที เดชาวัตลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ท่วงท่าและรัศมีแห่งความเป็นผู้นำกองทัพผู้ผ่านศึกแผ่ซ่านออกมาอย่างน่าเกรงขาม ดวงตาคมกริบฉายแววเด็ดเดี่ยว ความกังวลใจเรื่องจดหมายจากพระนครเมื่อครู่ถูกปัดเป่าหายไปในพริบตา เหลือเพียงหน้าที่และจิตวิญญาณของทหารกล้าที่ต้องปกป้องแผ่นดินและประชาชน

 

“พวกมันรวบรวมกำลังพลกันที่จุดไหน และคาดว่าจะเคลื่อนพลในเวลาใด” เดชาวัตเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด กังวาน และทรงอำนาจ

 

“พวกมันตั้งค่ายพักแรมและสะสมอาวุธอยู่บริเวณหุบเขาเงาพยัคฆ์ครับท่าน ห่างจากค่ายทหารของเราไปทางทิศตะวันออกราวสองชั่วยามหากควบม้าเต็มฝีเท้า คาดว่าพวกมันจะเริ่มเคลื่อนพลทันทีที่แสงอาทิตย์ลับขอบฟ้าคืนนี้ครับ” หมอบัณฑิตตอบด้วยน้ำเสียงที่ยังคงมีความกังวล

 

เดชาวัตหันขวับมามองปืนทันที สายตาสองคู่สบประสานกันโดยไม่ต้องเอ่ยคำพูดใด ๆ นัยน์ตากลมโตของปืน บัดนี้มีประกายแสงแห่งความฮึกเหิม ความกล้าหาญ และจิตวิญญาณนักรบพุ่งพล่านออกมาอย่างเด่นชัด เขาขยับกายขึ้นมายืนเคียงข้างผู้บังคับบัญชาในท่าเตรียมพร้อมรับคำสั่งโดยไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย

 

เดชาวัตทุบโต๊ะทำงานดังปัง ก่อนจะออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด

 

 “หมอบัณฑิต! ไปสั่งการสิบเอกไชยให้เป่าแตรสัญญาณเรียกกำลังพลทั้งหมดในค่ายมารวมตัวกันที่ลานหน้ากองบังคับการด่วนที่สุด ให้ทุกคนเตรียมอาวุธประจำกาย กระสุน และเสบียงแห้งให้พร้อมรบเต็มอัตรา เราจะไม่อยู่ตั้งรับที่นี่ แต่เราจะยกกำลังออกไปดักโจมตีและสกัดกั้นพวกมันที่ช่องเขาเงาพยัคฆ์ก่อนที่พวกมันจะทันได้ตั้งตัว และก่อนที่ชาวบ้านผู้บริสุทธิ์จะต้องตกอยู่ในอันตราย!”

 

“รับทราบครับท่าน!”

 

หมอบัณฑิตทำความเคารพอย่างเข้มแข็ง ก่อนจะรีบวิ่งออกไปสั่งการตามบัญชาอย่างรวดเร็ว ไม่กี่อึดใจต่อมา เสียงแตรสัญญาณเตือนภัยระยะกระชั้นก็ดังแหวกอากาศกึกก้องไปทั่วทั้งค่ายทหาร ส่งผลให้เกิดเสียงฝีเท้าและเสียงตะโกนสั่งการของเหล่านายทหารที่พากันวิ่งวุ่นเตรียมอาวุธยุทโธปกรณ์อย่างโกลาหลทว่ามีระเบียบ

 

ในห้องทำงานที่เหลือเพียงสองคน เดชาวัตหันมามองปืนอีกครั้ง มือหนาเอื้อมไปจับบ่าของนายสิบหนุ่มไว้มั่น บีบเบา ๆ เพื่อส่งผ่านกำลังใจและความเชื่อมั่นทั้งหมดที่มี

 

“กระผมพร้อมเสมอครับท่าน ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟ หรือต้องเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องหน้าที่และอยู่เคียงข้างท่าน กระผมก็ไม่เคยนึกหวั่นเกรง”

 

เดชาวัตยิ้มรับด้วยความภาคภูมิใจ ดวงตาสองคู่สบประสานกันเนิ่นนานท่ามกลางความตึงเครียดที่อบอวลอยู่ภายนอก