พักฟื้น

 

เสียงปืนเล็กยาวและเสียงระเบิดที่ดังกึกก้องกัมปนาทสะเทือนเลื่อนลั่น ณ ช่องเขาเงาพยัคฆ์ ดับมอดลงไปหลายชั่วโมงแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงกลิ่นกำมะถันและเขม่าดินปืนจาง ๆ ที่ลอยอวลในอากาศยามดึก

กับความสงัดเงียบของผืนป่าชายแดน เดชาวัตนำกำลังพลที่เหลืออยู่ถอนกำลังกลับคืนสู่ค่ายทหารหลักได้โดยสวัสดิภาพ ภารกิจสกัดกั้นกองกำลังติดอาวุธนอกรีตสำเร็จลุล่วงด้วยชัยชนะอันเด็ดขาด ค่ายชายแดนกลับคืนสู่ความสงบ ทหารหลายนายต่างพากันโล่งอกที่รอดชีวิตกลับมาได้

 

ทว่า ท่ามกลางความยินดีของทหารในกองร้อย สายตาของร้อยเอกเดชาวัตกลับไม่ได้จับจ้องไปยังชัยชนะเลยแม้แต่น้อย เขายังคงเฝ้ามองดูร่างของปืน  บาดแผลฉกรรจ์ที่หัวไหล่ขวาของปืนซึ่งเกิดจากการเอาตัวเข้าบังวิถีกระสุนเพื่อปกป้องชีวิตผู้บังคับบัญชาในวินาทีวิกฤตยังคงส่งกระแสความเจ็บปวดระบมแล่นพล่านไปทั่วท่อนแขน

 

เสื้อเครื่องแบบผ้ากากีแกมเขียวของนายสิบหนุ่มชุ่มไปด้วยโลหิตสีเข้มจนแห้งกรัง ทุกครั้งที่ขยับกายเพียงนิด คิ้วเรียวจะขมวดเข้าหากันและริมฝีปากบางจะเม้มแน่นเพื่อกักเก็บเสียงครางเอาไว้ด้วยความทระนง

 

 เดชาวัตก้าวมาเป็นคนแรก ทหารเกณฑ์และผู้ใต้บังคับบัญชาหลายนายเตรียมจะเข้ามาช่วยประคองสิบตรีหนุ่ม ทว่าร้อยเอกหนุ่มกลับยกมือขึ้นปราม ก่อนจะสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

 

"ทหารทุกนายแยกย้ายไปพักผ่อนได้ ใครที่บาดเจ็บให้ไปหาแพทย์สนามที่เรือนพยาบาลทันที ส่วนที่เหลือจัดการเช็ดล้างอาวุธและตรวจคลังเสบียงให้เรียบร้อยแล้วไปนอนซะ คืนนี้ไม่มีเวรยามพิเศษคอยเหตุ"

 

"ครับผู้บังคับบัญชา!" เสียงขานรับดังก้อง ก่อนที่กำลังพลจะแยกย้ายกันไปตามสั่ง

 

เมื่อสถานการณ์คลี่คลาย เดชาวัตจึงหันกลับมาหานายสิบหนุ่มที่ยังคงยืนนิ่ง กัดฟันฝืนความเจ็บเอาไว้  มือหนาของร้อยเอกหนุ่มเอื้อมออกไปประคองแผ่นหลังและท่อนแขนข้างที่ไม่ได้เจ็บของปืนไว้มั่น

 

"มากับฉัน" เดชาวัตเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับสั่นไหวด้วยความกังวล

 

"กระผมไปเรือนพยาบาลพร้อมกับพวกไอ้เข้มก็ได้ครับผู้กอง ไม่จำเป็นต้องรบกวน..."

 

 ปืนพยายามทัดทาน เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นเครือด้วยความอ่อนเพลียจากการเสียเลือด อีกทั้งศักดิ์ศรีในใจยังคงค้ำคอ เขาเป็นเพียงทหารชั้นผู้น้อย ไม่อยากให้ผู้บังคับบัญชาชั้นผู้ใหญ่ต้องมาเปลืองตัวดูแล

 

"นี่คือคำสั่ง ไกปืน"

 

เดชาวัตไม่ได้ตวาดทว่าน้ำเสียงเด็ดขาดจนปืนต้องเงียบปากลง ร้อยเอกหนุ่มประคองร่างของนายสิบหนุ่มเดินผ่านลานซีเมนต์ มุ่งตรงไปยังเรือนพักนายทหารซึ่งตั้งอยู่ท้ายค่ายอันสงบสงัด

ทันทีที่บานประตูไม้ของห้องพักส่วนตัวปิดลง

 

 ความวุ่นวายทั้งมวลภายนอกพลันถูกตัดขาด ห้องพักของเดชาวัตเรียบง่ายและเป็นระเบียบตามชายชาติทหาร มีเพียงเตียงนอนไม้ โต๊ะทำงานที่มีแผนที่ยุทธการวางอยู่ และตู้ยาหลังเล็ก เดชาวัตประคองปืนให้นั่งลงบนขอบเตียงนอนอย่างเบามือที่สุด ราวกับกลัวว่าหากออกแรงมากไป ร่างตรงหน้าจะบอบช้ำกว่าเก่า

 

"นั่งรอตรงนี้ อย่าเพิ่งขยับ"

 

เดชาวัตกำชับ ก่อนจะเดินตรงไปยังตู้ยา หยิบกล่องใส่เครื่อง น้ำยาล้างแผล สำลี และผ้าพันแผลสะอาดออกมาอย่างคล่องแคล่ว ท่าทีถือตัวหรือยศถาบรรดาศักดิ์ที่เคยสวมใส่ยามอยู่ต่อหน้ากองทัพ บัดนี้ละลายหายไปสิ้น เหลือเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังใจสั่นด้วยความห่วงใย

ร้อยเอกหนุ่มลากเก้าอี้ไม้มานั่งลงตรงหน้านายสิบหนุ่ม จนหัวเข่าแทบจะชนกัน เดชาวัตเอื้อมมือไปจับสาบเสื้อเครื่องแบบของปืนอย่างแผ่วเบา

 

 "ขออนุญาตนะ... ต้องถอดเสื้อออกก่อน ไม่อย่างนั้นจะทำแผลไม่ได้"

 

ปืนไม่ได้ตอบคำถาม เขาเพียงแต่พยักหน้าเบา ๆ ใบหน้าหวานเบนหลบไปอีกทาง ความรู้สึกประหม่าแล่นริ้วขึ้นมาในอกจนลืมความเจ็บปวดไปชั่วครู่ มือหนาของเดชาวัตค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อผ้ากากีของนายสิบหนุ่มออกทีละเม็ดอย่างใจเย็น สัมผัสจากปลายนิ้วอุ่นหนาที่บังเอิญเฉียดผ่านผิวกายทำให้นายสิบหนุ่มต้องลอบสูดหายใจลึก

 

เมื่อเสื้อตัวนอกถูกถอดออก คราบเลือดที่เกาะติดกับเสื้อตัวในก็ปรากฏแก่สายตา เดชาวัตใช้กรรไกรตัดเสื้อบริเวณหัวไหล่ออกอย่างระมัดระวัง เผยให้เห็นรอยแผลฉีกขาดจากสะเก็ดระเบิดและรอยถากกระสุน เลือดสดยังคงซึมออกมาเล็กน้อย รอบบาดแผลเริ่มบวมเป่งจนเป็นสีเขียวช้ำ

เดชาวัตจ้องมองภาพนั้นด้วยดวงตาที่วัเจ็บปวดและอัดอั้นไปด้วยความรู้สึกผิด

 

 "เจ็บมากใช่ไหม... ถ้ากระผมระวังมากกว่านี้ คุณคงไม่ต้องมารับเคราะห์แทน"

 

"มันเป็นหน้าที่ของกระผมครับ" ปืนเอ่ยแทรกขึ้นมาทันควัน น้ำเสียงพยายามปรับให้แข็งกระด้างเพื่อซ่อนความอ่อนแอ

 

 "การปกป้องผู้บังคับบัญชาคือสิ่งที่ทหารทุกนายต้องทำ ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรเลยครับผู้กอง อย่ากังวลใจไปเลยครับ"

 

ร้อยเอกหนุ่มไม่ได้ตอบคำถามนั้นในทันที เขาใช้คีมคีบสำลีชุบน้ำยาล้างแผลจนชุ่ม แล้วค่อย ๆ บรรจงเช็ดคราบเลือดและฝุ่นดินรอบปากแผลอย่างระมัดระวังที่สุด ทุกครั้งที่สำลีสัมผัสโดนผิว ปืนจะสะดุ้งน้อย ๆ และสูดปากด้วยความแสบ ทว่าเดชาวัตจะชะงักมือทันทีแล้วเป่าลมหายใจอุ่น ๆ รดรินลงบนผิวแผลเพื่อช่วยบรรเทาความแสบร้อน สัมผัสอันอ่อนโยนและทะนุถนอมอย่างที่สุดของเดชาวัตในเวลานี้ กลับทำให้อกซ้ายของปืนสั่นไหว หัวใจเต้นรัวแรงเสียจนเจ้าตัวกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยิน

 

ความเงียบสงัดยามราตรีภายในห้องพักหลังน้อย ขับเน้นให้บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความชิดใกล้ มีเพียงเสียงจังหวะลมหายใจเข้าออกของคนสองคน และเสียงสำลีจุ่มน้ำยาทำแผล ปืนลอบมองเสี้ยวหน้าของเดชาวัตที่ตั้งใจและมีสมาธิกับการทำแผลให้ตนอย่างเงียบเชียบ แสงไฟสีเหลืองนวลจากตะเกียงเจ้าพายุดวงเล็กบนโต๊ะทำงานทอดเงาของร้อยเอกหนุ่มให้ดูอ่อนโยนลง นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นเต็มไปด้วยความตั้งใจและมีความร้อนใจฝังลึกอยู่ภายใน

 

ในวินาทีนั้นเอง ความรู้สึกอคติ ความดื้อรั้น หรือกำแพงสูงชันที่ปืนเคยสร้างไว้หนาแน่นเพื่อปกป้องศักดิ์ศรีของลูกผู้ชายศักดิ์ศรีของทหารชั้นผู้น้อยที่เจียมตัวเสมอว่าตนเองเป็นเพียงก้อนกรวดดินที่ไม่มีวันเคียงคู่กับหงส์ฟ้าอย่างเดชาวัตได้บัดนี้กำแพงเหล่านั้นกลับพังทลายลงจนหมดสิ้น เหลือเพียงความซาบซึ้งใจและความอบอุ่นสายหนึ่งที่แผ่ซ่านเข้ามาในจิตใจอันแห้งผาก

 

"เจ็บมากหรือไม่"

เดชาวัตเอ่ยถามเสียงเบา พลางเงยหน้าขึ้นจากการพันผ้าก๊อซ สบตากับปืนในระยะประชิด ดวงตาคมกริบประสานเข้ากับดวงตากลมโต ลมหายใจอุ่น ๆ ของเดชาวัตขยับรดรินใส่แก้มใส จนปืนรู้สึกราวกับร่างกายจะอ่อนระทวย เขาต้องรีบเบนสายตาหลบไปทางอื่นด้วยความเก้อเขิน ใบหน้าติดหวานบัดนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อลามไปจนถึงใบหูและลำคออย่างเห็นได้ชัด

 

"ไม่... ไม่ค่อยเจ็บแล้วครับท่าน" ปืนตอบเสียงห้วนเบา พยายามรักษามาดเข้มของตนเองไว้สุดความสามารถ

 

 "ขอบคุณท่านมากครับที่กรุณาลงมือทำแผลให้ทหารชั้นผู้น้อยอย่างกระผมด้วยตัวเอง... อันที่จริงให้กระผมทำเองก็ได้ครับ"

 

เดชาวัตชะงักมือที่กำลังผูกปมผ้าพันแผลเล็กน้อย รอยยิ้มจาง ๆ ทว่าเต็มไปด้วยความเอ็นดูปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างที่ไม่มีทหารคนใดในกองทัพเคยได้เห็นมาก่อน มือหนาข้างหนึ่งละจากบาดแผลแล้วเอื้อมขึ้นไปปัดปอยผมที่รุ่ยร่ายลงมาระกรอบหน้าของปืนออกให้อย่างแผ่วเบา สัมผัสจากฝ่ามือหนาที่ลูบไล้ผิวแก้มแผ่กระแสความร้อนผ่าวเข้าไปถึงขั้วหัวใจ ก่อนที่ร้อยเอกหนุ่มจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่จริงจังและหนักแน่น

 

"อย่าพูดจาห่างเหินและยัดเยียดคำว่าทหารชั้นผู้น้อยมาคั่นกลางระหว่างเราอีกเลย... ปืน" เดชาวัตเรียกชื่อของอีกฝ่ายด้วยความรู้สึกทั้งหมดที่มี

 

"ชีวิตของฉันในวันนี้ คุณเป็นคนเอาชีวิตและร่างกายของคุณเข้ามาแลกไว้ เพื่อปกป้องฉันจากคมกระสุนในสภาวะเป็นตายเท่ากัน สำหรับฉันแล้ว... คุณไม่ใช่แค่ผู้ใต้บังคับบัญชา ไม่ใช่แค่ทหารชั้นผู้น้อยคนหนึ่งในกองทัพ... แต่คุณคือคนที่มีค่าที่สุดในชีวิตของกระผม"

 

คำสารภาพที่กลั่นออกมาจากใจจริงของร้อยเอกหนุ่มเปรียบเสมือนกระแสความอบอุ่นที่โอบกอดดวงใจอันโดดเดี่ยวและเหน็บหนาวของปืนไว้จนแนบแน่น ความเหนื่อยล้าจากการตรากตรำและความเจ็บปวดระบมจากบาดแผลฉกรรจ์พลันเลือนหายไปในพริบตา ปืนค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น สบตาคู่คมคายคู่นั้นอีกครา แววตาของคนทั้งคู่ที่สะท้อนเงาของกันและกันต่างสื่อความหมายลึกซึ้งเกินกว่าจะสรรหาคำบรรยายใด ๆ มาทดแทนได้