ลาดตระเวน

พฤกษาสูงใหญ่ทอดเงาครึ้มตระหง่านครอบคลุมผืนป่าชายแดนบูรพา แสงแดดยามสายลอดผ่านช่องว่างระหว่างใบหนาลงมาเป็นลำแสงสีทองแต้มลงบนพื้นดินแดงที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นอายดิบชื้น เสียงใบไม้แห้งกรอบแกรบดังระงมตามย่างก้าวของทหารที่เดินเรียงแถวเดี่ยวลัดเลาะไปตามไหล่เขา

เดชาวัตเดินนำหน้าสุดด้วยท่วงท่าสงบและมั่นคง สายตาคมปลาบกวาดมองไปรอบกายอย่างระมัดระวัง หมวกทรงหม้อตาลถูกเปลี่ยนเป็นหมวกสนามสีกากีแกมเขียวที่จัดทรงเข้าที่อย่างรัดกุม ร่างสูงใหญ่ในเครื่องแบบทหารที่เปรอะคราบฝุ่นและชุ่มเหงื่อ ยังคงสะท้อนความแกร่งกร้าวสง่างามอย่างบุรุษผู้ผ่านการฝึกฝนมาอย่างหนัก มือหนาจับกระชับอาวุธปืนคู่กายไว้มั่น สายตาจับจ้องลึกลงไปในดงไม้หนาทึบที่ปรากฏเบื้องหน้า

เบื้องหลังของเขา คือ ปืน หรือ สิบเอกไกปืน ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งผิวสองสีต้องแดด ผู้ย่องกายตามมาด้วยท่วงท่าคล่องแคล่วดั่งพยัคฆ์ชำนาญไพร แม้เรือนผมจะถูกลมพัดยุ่งเหยิงเล็กน้อยและริมฝีปากบางมักจะเม้มแน่นเป็นเส้นตรง แต่สายตากลมโตคู่สวยกลับฉายแววระมัดระวังตัวตลอดเวลา เหนือคิ้วซ้ายมีรอยแผลเป็นเล็ก ๆ จางลงตามกาลเวลา ทว่ากลับขับเน้นให้ใบหน้าติดหวานนั้นดูมีเสน่ห์กร้าวระยับอย่างแปลกตา

ความเงียบเชียบของป่าดงดิบทำให้อากาศยามสายอับหนักและร้อนระอุ เสียงจิ้งหรีดเรไรกรีดร้องระงมคล้ายคำเตือนจากธรรมชาติ มีเพียงเสียงฝีเท้าหนักแน่นสม่ำเสมอของผู้บังคับบัญชาคนใหม่ที่ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างไร้ความลังเล

ปืนทอดสายตามองแผ่นหลังกว้างใต้เสื้อเนื้อหนาที่เปียกชุ่มเหงื่อของเดชาวัต ความรู้สึกเคลือบแคลงในใจที่เคยมีต่อพวกนายร้อยจากพระนครยังคงวนเวียนอยู่มิเสื่อมคลาย

‘พวกคุณชาย... โดนแดดโดนฝุ่นเพียงเท่านี้ เดี๋ยวก็คงถดถอยร้องหาความสบายในพระนคร’ ปืนคิดในใจพลางเหยียดยิ้มที่มุมปากอย่างท้าทาย ทว่าเมื่อเห็นท่วงท่าการย่างก้าวที่ระวังภัยอย่างเงียบเชียบและเข้มแข็งของร่างสูงใหญ่ตรงหน้า ใจของเขากลับแอบไหวระริกด้วยความสงสัย

เดชาวัตหยุดก้าวเดินโดยพลัน ยกมือหนาขึ้นเป็นสัญญาณให้กำลังพลหยุดเคลื่อนพล ทหารในชุดลาดตระเวนทุกคนย่อกายลงต่ำในพุ่มไม้โดยพร้อมเพรียงด้วยความชำนาญ

เดชาวัตย่อตัวลงยอง ๆ นัยน์ตาสีเข้มทอดมองไปยังรอยเท้าบนดินแตกรอยใหม่ ๆ รอยนั้นลึกและค่อนข้างถี่ บ่งบอกว่ามีคนกลุ่มหนึ่งเพิ่งเดินผ่านเส้นทางนี้ไปไม่นาน และย่ำเท้าด้วยความรีบร้อน

ปืนขยับกายเข้าไปใกล้ร่างสูงใหญ่ กลิ่นอายเหงื่อจาง ๆ ผสมกลิ่นป่าโชยมาจากกายแกร่ง ชายหนุ่มเพ่งมองรอยเท้าบนพื้นดิน นัยน์ตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนจะเอียงหน้ากระซิบชิดใบหูของเดชาวัตด้วยน้ำเสียงห้าวห้วน

“รอยใหม่ครับท่าน... ไม่เกินครึ่งชั่วยามแน่ พวกมันใช้ทางลัดตัดลงห้วย”

เดชาวัตหันหน้ามาหา ระยะห่างที่ใกล้ชิดกันเพียงชั่วเอื้อมทำให้สายตาคมปลาบปะทะเข้ากับดวงตากลมโตของปืนอีกครา ชายหนุ่มร่างใหญ่นั่งนิ่งฟังถ้อยคำของนายสิบหนุ่มอย่างตั้งใจ มิได้แสดงท่าทีโอ้อวดหรือวางอำนาจแต่อย่างใด

“พวกมันมีกี่นาย” เดชาวัตถามด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มราบเรียบ

“ไม่ต่ำกว่าเจ็ดหรือแปดคน แบกสัมภาระหนักด้วย ดูกระทั่งรอยส้น รองเท้า ที่กดจมลงไปในดินสิ” ปืนชี้ให้ดูรอยกดลึก “พวกค้าของเถื่อนแน่ ๆ หรือไม่ก็พวกนอกรีตลักลอบขนอาวุธ”

เดชาวัตพยักหน้ารับน้อย ๆ ลายมือและข้อมูลภาคสนามที่ปืนเคยบอกกล่าวเมื่อรุ่งเช้าพลันแล่นเข้ามาในความคิด บุรุษผู้นี้ปากจัดและขวานผ่าซากก็จริง แต่ฝีมือและความชำนาญพื้นที่หาใครเทียบได้ยาก

“ไกปืน” เดชาวัตเอ่ยเรียกลนามยศเต็ม “ทางข้างหน้าเป็นจุดอับสายตาใช่หรือไม่”

ปืนชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินนามตนจากปากทุ้มต่ำนั้น ก่อนจะตอบอย่างรวดเร็ว “ใช่ครับ ข้างหน้าเป็นแนวก้อนหินใหญ่ริมลำธาร หากพวกมันรู้ตัวและตั้งรับบนโขดหิน พวกเราที่อยู่ต่ำกว่าจะเสียเปรียบเต็มประตู”

“ถ้าเช่นนั้น เราจะอ้อมไปทางแนวเขาฝั่งขวา ตัดหน้าพวกมัน” เดชาวัตสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

ปืนขมวดคิ้วย่น รอยแผลเป็นเหนือคิ้วซ้ายย่นเข้าหากัน “เส้นทางนั้นชันและรกมากนะท่าน อย่างท่านจะไหวหรือ” ถ้อยคำประชดประชันหลุดจากปากตามนิสัยเดิม

เดชาวัตมิได้ตอบโต้ด้วยความโกรธเกรี้ยว เขาเพียงจ้องมองปืนด้วยสายตานิ่งสงบ แล้วเอ่ยสั้น ๆ “กระผมไหว นำทางไปเถิด”

ความนิ่งเฉยทว่าหนักแน่นนั้นทำให้ปืนยักไหล่อย่างเลี่ยงไม่ได้ ชายหนุ่มม้วนกายก้าวเคียงคู่ไปกับเดชาวัต ลัดเลาะขึ้นไปตามแนวชันของเขาหินปูนอย่างคล่องแคล่ว ลมแล้งพัดหอบเอาความร้อนอบอ้าวและกลิ่นควันไม้จาง ๆ พัดผ่านหน้าไป

ยิ่งไต่ระดับสูงขึ้น พื้นดินยิ่งร่วนซุยและมีกิ่งไม้แห้งปกคลุม เดชาวัตปีนป่ายตามหลังปืนมาติด ๆ แม้เหงื่อไคลจะไหลหยดลงตามกรอบหน้าคมสัน แต่กิริยาและย่างก้าวกลับมั่นคงไร้ร่องรอยความเหนื่อยล้า ปืนลอบมองเสี้ยวหน้าคมกริบนั้นเป็นระยะ ในอกเกิดความรู้สึกประหลาดที่ยากจะอธิบาย นายร้อยผู้นี้มิได้มีดีแค่เครื่องแบบสวยงามหรือคำสั่งหรูหรา แต่มีความอดทนและแข็งแกร่งไม่แพ้คนชายแดนอย่างเขาเลยแม้แต่น้อย

ทันใดนั้นเอง! เสียงกิ่งไม้หักดัง เป๊าะ แผ่วเบามาจากเบื้องล่างริมลำธาร

ปืนหยุดชะงัก นัยน์ตากลมโตเบิ่งกว้างด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่า เขากำลังจะหันไปส่งสัญญาณให้เดชาวัต ทว่าสายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างลึกลับร่างหนึ่งซุ่มอยู่หลังต้นไม้ใหญ่บนเนินหินสูงเหนือศีรษะเดชาวัตขึ้นไปนิดเดียว!

ปืนยาวในมือชายฉกรรจ์เลวทรามผู้นั้นกำลังเล็งตรงมายังแผ่นหลังกว้างของผู้บังคับบัญชาหนุ่ม!

“ท่านผู้บังคับบัญชา ระวัง!”

เสียงห้าวห้วนของปืนแผดร้องลั่นป่า ไวเท่าความคิด ปืนพุ่งกายเข้าใส่เดชาวัตอย่างไม่คิดชีวิต แรงปะทะจากร่างสูงโปร่งส่งผลให้เดชาวัตและปืนล้มกลิ้งลงไปกับพื้นดินร่วนซุยด้วยกันทั้งคู่!

ปัง!

เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวข้ามทิวเขา ลูกกระสุนปืนเฉียดผ่านจุดที่เดชาวัตเคยยืนอยู่ไปปะทะกับกิ่งไม้ใหญ่จนแตกกระจายเศษไม้ฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ!

เดชาวัตตื่นตัวในทันที สัญชาตญาณนายทหารทำงานอย่างรวดเร็ว เขารวบร่างของปืนไว้ในอ้อมแขน พากันพลิกตัวหลบหลังก้อนหินใหญ่ริมทางอย่างรวดเร็ว กลิ่นเหงื่อคละคลุ้งและไอร้อนจากเรือนร่างของปืนแนบชิดอยู่บนอกแกร่งของเดชาวัต นัยน์ตาทั้งสองคู่สบประสานกันในระยะประชิด หัวใจของทั้งคู่เต้นตึกตักด้วยความตื่นตระหนก

“เป็นอย่างไรบ้าง เจ็บตรงไหนหรือไม่!” เดชาวัตถามด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก สายตาคมตรวจสำรวจเรือนร่างของคนในอ้อมแขนด้วยความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด

ปืนที่ยังคงหายใจหอบกระเส่า นัยน์ตากลมโตสบมองใบหน้าคมสันที่อยู่ใกล้เพียงลมหายใจรดกัน ความอบอุ่นและสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความห่วงใยจริงใจจากเดชาวัตทำให้หัวใจของนายสิบหนุ่มกระตุกวูบอย่างแรง

“กระผม... กระผมไม่เป็นไร!” ปืนตอบเสียงติดขัด รีบดันกายออกจากอ้อมอกแกร่งด้วยความเก้อเขิน

ปัง! ปัง!

เสียงปืนจากฝ่ายตรงข้ามยิงถล่มลงมายังโขดหินที่พวกเขาซุ่มอยู่ ทหารในชุดปฏิบัติการคนอื่น ๆ เริ่มทำการยิงตอบโต้ เสียงปืนดังระเบิดกึกก้องไปทั่วดงไม้ ควันปืนสีเทาอมขาวลอยโขมงคลุมเครือไปทั่วบริเวณ

เดชาวัตตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว เขากระชับปืนในมือ ยืดกายขึ้นเล็กน้อยเล็งไปยังตำแหน่งของฝ่ายตรงข้ามบนเนินหิน นัยน์ตาคมปลาบดุดันดั่งพญาเหยี่ยว ก่อนจะเหนี่ยวไกปืนอย่างแม่นยำและเด็ดเดี่ยว!

ปัง!

ร่างของชายฉกรรจ์ซุ่มยิงบนเนินหินร่วงเกลือกกลิ้งลงมาจากโขดหินสิ้นใจทันที เดชาวัตหันมามองปืนพร้อมส่งสัญญาณมือสั่งการ

“ไกปืน นำคนอีกสองนายตีโอบไปทางซ้าย กระผมจะยิงคุ้มกันให้เอง!”

น้ำเสียงสั่งการเด็ดเดี่ยว ท่วงท่าฉากยิงที่สง่างามและเยือกเย็นของเดชาวัตในยามวิกฤต ทำให้ปืนนิ่งงันไปชั่วอึดใจ ภาพนายร้อยลูกผู้ดีไร้ฝีมือที่เขาเคยสบประมาทไว้พังทลายลงจนสิ้นเชิง บุรุษผู้นี้คือทหารอาชีพโดยแท้จริง

“รับทราบครับ!” ปืนขานรับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

ปืนก้มกายต่ำ นำทหารอีกสองนายเลาะไปตามแนวพุ่มไม้หนาด้านซ้ายด้วยความคล่องแคล่ว เสียงปืนของเดชาวัตยังคงดังเป็นจังหวะหนักแน่นสม่ำเสมอ คอยข่มขวัญและดึงความสนใจของพวกโจรเถื่อนเอาไว้ ไม่นานนัก ปืนและทหารชุดโอบก็เข้าถึงตัวกลุ่มโจรจากด้านข้างและทำการยิงกวาดล้างจนพวกที่เหลือต้องละทิ้งสัมภาระและถอยร่นหนีหายไปในป่าลึก

ความเงียบสงบค่อย ๆ คืนกลับสู่ผืนป่า เหลือทิ้งไว้เพียงกลิ่นควันปืนฉุนกึกและเสียงลมพัดใบไม้รวง

เดชาวัตเดินนำกำลังพลเข้าตรวจสอบพื้นที่ปะทะ ชายหนุ่มก้าวตรงเข้ามาหาปืนที่กำลังยืนเช็ดคราบดินบนใบหน้า รอยแผลเป็นเหนือคิ้วซ้ายเปรอะรอยฝุ่นเล็กน้อย

เดชาวัตหยุดลงตรงหน้าปืน ร่างสูงใหญ่บังแสงอาทิตย์ยามบ่ายจนเกิดเงาทอดทับร่างโปร่ง นัยน์ตาคมจ้องมองปืนด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา

“เมื่อครู่... หากไม่ได้คุณ กระผมคงถูกยิงไปแล้ว” เดชาวัตเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มจริงใจ

ปืนชะงัก มือที่กำลังเช็ดหน้าหยุดนิ่ง นัยน์ตากลมโตลอบมองผู้บังคับบัญชาหนุ่ม ก่อนจะรีบหลบสายตาไปทางอื่นด้วยความลนลาน

“มัน... มันเป็นหน้าที่ของกระผมครับท่าน” ปืนตอบเสียงห้วนเบา ๆ กลบเกลื่อนความประหม่า “ทหารชั้นผู้น้อยอย่างกระผม มีหน้าที่ปกป้องผู้บังคับบัญชาอยู่แล้ว”

“หาใช่เพียงเพราะหน้าที่หรอก” เดชาวัตกล่าวแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่าหนักแน่น “คุณแลกชีวิตเข้ามาช่วยกระผม กระผมจำได้... และจะไม่มีวันลืม”

ถ้อยคำสั้น ๆ แต่แฝงไปด้วยความจริงใจนั้นสะท้อนก้องในอกของปืน ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองเดชาวัตอีกครั้ง เห็นเพียงรอยยิ้มจาง ๆ ที่มุมปากของนายทหารร่างสูง รอยยิ้มอบอุ่นที่ไม่เคยปรากฏให้ใครเห็นมาก่อน

ปืนเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นระทึกผิดจังหวะ ความอคติและรอยร้าวในใจที่มีต่อบรรดานายร้อยจากพระนครค่อย ๆ แตกร้าวและปริแตกทีละน้อย

“กลับค่ายกันเถิด ตะวันจะตกดินแล้ว” เดชาวัตเอ่ยพลางตบบ่าของปืนเบา ๆ เป็นเชิงยกย่อง ก่อนจะหมุนกายเดินนำเหล่าทหารลาดตระเวนเดินทางกลับ

ปืนยืนนิ่งมองตามแผ่นหลังกว้างที่แสนสง่างามนั้นไปครู่หนึ่ง มือเรียวยกขึ้นแตะบริเวณบ่าที่เพิ่งถูกสัมผัส ความอบอุ่นยังคงตกค้างอยู่ ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าปอดลึก ๆ ก่อนจะก้าวเท้าติดตามแผ่นหลังนั้นไปอย่างเงียบเชียบ…