Se connecterPartager
บทที่ 1
Dernier chapitre
กว่าจะรู้ว่ารัก ก็ในวันที่ไม่มีฉัน บทที่ 9
หลังจากถูกขับไล่ออกจากครอบครัว ชีวิตของเอลล่าก็พังทลายลงอย่างรวดเร็วเมื่อไร้ซึ่งการคุ้มครองจากฝูง เธอจึงมีปัญญาเช่าเพียงห้องพักที่ราคาถูกและทรุดโทรมที่สุดบริเวณชายขอบอาณาเขตของมนุษย์เท่านั้นไม่นานนัก ข่าวลือที่ว่าเธอเป็นคนบงการฆ่าพี่สาวแท้ๆ ของตัวเองก็แพร่สะพัดไปทั่วทุกฝูง"หมาป่าที่ฆ่าสายเลือดของตนเอง" ผู้อาวุโสอัลฟ่าประกาศกร้าว "คือความอัปมงคล และจะต้องถูกเนรเทศตลอดกาล"เธอพยายามร่อนเร่หาฝูงใหม่ที่จะยอมรับเธอ ทว่าไม่มีใครหน้าไหนอยากรับฆาตกรเข้าไปอยู่ร่วมด้วยเมื่อถูกริบสถานะทั้งหมด เอลล่าก็กลายเป็นหมาป่านอกฝูงอย่างแท้จริง เป็นที่รังเกียจเดียดฉันท์และต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวเธอเร่ร่อนไปตามท้องถนนราวกับวิญญาณเร่ร่อนที่ถูกความหิวโหยและความหนาวเหน็บตามหลอกหลอนเพื่อเอาชีวิตรอด เธอจึงถูกบีบบังคับให้ต้องทำข้อตกลงแลกเปลี่ยนในมุมมืดสามเดือนต่อมา ในระหว่างการทำข้อตกลงครั้งหนึ่ง เธอก็ได้รู้จักกับผลไม้ต้องห้ามมันคือยาเสพติดที่มนุษย์หมาป่าถูกสั่งห้ามแตะต้องอย่างเด็ดขาด ยาพิษที่กัดกินจิตวิญญาณเธอรู้ถึงผลที่ตามมาดี แต่เธอก็ยังเลือกที่จะเสพมันอยู่ดีเพราะมีเพียงความสุขล่องลอยจากฤทธิ์
กว่าจะรู้ว่ารัก ก็ในวันที่ไม่มีฉัน บทที่ 8
ขณะกำลังจัดข้าวของของฉัน พ่อก็บังเอิญพบหินจันทราของฉันเข้าหากมีมนุษย์หมาป่าตายอยู่ใกล้ๆ หินจันทราที่พลังมอดดับลงจะบันทึกเศษเสี้ยวความทรงจำสุดท้ายของคนผู้นั้นเอาไว้ความจริงข้อนี้กระแทกเข้าใส่เขาอย่างจังราวกับถูกชก เขารีบเรียกแม่และคอนเนอร์ให้มาหาทันที โดยมีไรอันเดินตามหลังมาติดๆ ดุจเงาอันเงียบงัน"ช่วงเวลาสุดท้ายของโซฟี... มันถูกบันทึกไว้ในนี้" พ่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "พวกเราต้องดูว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ในวันนั้น"พวกเขาล้อมรอบหินจันทราและวางมือทาบลงไป ตัวหินเริ่มเปล่งแสงเรืองรอง ก่อนที่ภาพเหตุการณ์ในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตฉันจะปรากฏขึ้นมาฉันกำลังอยู่ที่บ้าน เตรียมตัวจะออกไปร่วมพิธีมอบรางวัล ตอนที่ได้ยินเสียงดังแว่วมาจากชั้นล่างหมาป่านอกฝูงแปลกหน้าสามตัวบุกพังเข้ามาในบ้าน"มันอยู่นี่ ทำตามแผนเดิม"หนึ่งในพวกมันพูดขึ้น พลางแกว่งพวงกุญแจที่มีจี้อันเป็นเอกลักษณ์ของเอลล่าไปมา"มึงแน่ใจนะว่าไม่มีใครตามหามันน่ะ?""สบายใจได้ คนทั้งบ้านไปงานปาร์ตี้ของน้องสาวมันหมด ไม่มีใครสนใจยัยนี่หรอก"ชายอีกคนหัวเราะออกมา เป็นเสียงหัวเราะชั่วร้ายที่บาดแก้วหู"เอลล่าบอกว่าถ้าพวกเราแค่สั่
กว่าจะรู้ว่ารัก ก็ในวันที่ไม่มีฉัน บทที่ 7
ไรอันขับรถเหยียบคันเร่งมุ่งตรงกลับบ้านอย่างบ้าคลั่ง เมื่อมาถึงก็พบว่าพ่อยืนอยู่ในห้องนอนของฉัน สองมือกำสมุดบันทึกของฉันไว้แน่นเขาเปิดไปยังหน้าแรก และมือทั้งสองข้างก็เริ่มสั่นเทา[ครั้งที่ 17: วันเกิดครบรอบสิบขวบ ทุกคนในบ้านลืมกันหมด มีเพียงแม่บ้านคนเดียวที่จำได้และซื้อเค้กชิ้นเล็กๆ มาให้][ครั้งที่ 23: เอลล่าโดนกระดาษบาดมือ พ่อกับแม่อยู่เฝ้าดูอาการเธอทั้งคืน ส่วนฉันกระดูกหักกลับต้องนอนอยู่บนเตียงคนเดียวตามลำพัง][ครั้งที่ 32: ฉันชนะเลิศการประกวดผลงานทางวิทยาศาสตร์ของฝูง แต่พ่อกับแม่กลับเลือกไปดูการทดสอบล่าสัตว์ของเอลล่า]ทีละหน้า ทีละแผ่น ล้วนมีแต่บันทึกความผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่าเก้าสิบเก้าเรื่องราว ตั้งแต่วัยเด็กจนถึงปัจจุบันทุกบันทึกมีวันที่ระบุไว้อย่างชัดเจน เป็นหลักฐานอันละเอียดถี่ถ้วนถึงความเย็นชาและการทอดทิ้งของพวกเขาทั้งสามคนเบียดเสียดกันล้อมรอบสมุดบันทึก น้ำตาไหลพรากอาบสองแก้มอย่างไม่อาจห้ามได้[ครั้งที่ 45: ในพิธีปลุกพลังสายเลือด ฉันกลายเป็นแค่หมาป่าสีเทาที่แสนจะธรรมดา พ่อผิดหวังมากจนหันหลังเดินหนีไปโดยไม่มีแม้แต่คำปลอบโยนสักคำเดียว][ครั้งที่ 48: วันครบรอบของเรา
กว่าจะรู้ว่ารัก ก็ในวันที่ไม่มีฉัน บทที่ 6
ในขณะที่บ้านของฉันตกอยู่ในความโกลาหลวุ่นวาย ไรอันกลับไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยว่าฉันได้จากโลกนี้ไปแล้วเขาเดินทางกลับไปที่คลินิกเพื่อหาเอลล่าอีกครั้งดวงวิญญาณของฉันลอยตามเขาไป มองดูเขาเปลี่ยนผ้าพันแผลที่มือของเธออย่างทะนุถนอมและอ่อนโยน"ยังเจ็บอยู่ไหม?"น้ำเสียงของไรอันช่างอ่อนหวาน นุ่มนวลกว่าที่ฉันเคยได้ยินมาเนิ่นนานแสนนานเอลล่าส่ายหน้า ดวงตาของเธอเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตา "ไม่เจ็บแล้วค่ะ... เวลาที่มีพี่อยู่ตรงนี้ หนูไม่รู้สึกเจ็บเลย""โซฟีทำเกินไปจริงๆ" ไรอันเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความโกรธแค้น "ถ้าคราวนี้ยัยนั่นโผล่หัวมาเมื่อไหร่ ฉันสาบานเลยว่าจะทำให้เธอต้องเสียใจที่ทำแบบนี้!""อย่าไปโทษโซฟีเลยนะคะ" เอลล่าพูดพลางกระชับนิ้วมือกุมมือเขาไว้แน่นขึ้น "เธอคงแค่อยากได้ความสนใจจากทุกคนมากๆ เท่านั้นเอง"ภาพความเจ็บปวดของเธอยิ่งกระตุ้นสัญชาตญาณความอยากปกป้องในอกของเขาให้รุนแรงขึ้นไปอีก"เอลล่า เธอนี่จิตใจดีเกินไปแล้ว ยัยนั่นทำร้ายเธอขนาดนี้ เธอยังจะออกโรงปกป้องอีก""หนูก็แค่เป็นห่วงเธอนี่คะ" เอลล่ากระซิบ ซบหน้าพิงลงในอ้อมแขนของไรอัน "โซฟีต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวมาทั้งชีวิต เธอแค่ต
กว่าจะรู้ว่ารัก ก็ในวันที่ไม่มีฉัน บทที่ 5
คอนเนอร์ยืนตัวแข็งทื่อ เสียงกระซิบเรียกชื่อฉันติดขัดอยู่ในลำคอ ทว่าพ่อกลับเป็นคนแรกที่ได้สติและมีปฏิกิริยาตอบสนองสีหน้าตกตะลึงของเขาบิดเบี้ยวกลายเป็นความบึ้งตึงถมึงทึง"โซฟี! แกเป็นบ้าไปแล้วหรือไง?เล่นบ้าอะไรไม่รู้จักจบจักสิ้นเสียที! ถึงขั้นเล่นตุกติกปัญญาอ่อนแบบนี้เพื่อเรียกร้องความสนใจเนี่ยนะ!"แม่เอ่ยสำทับด้วยน้ำเสียงแหลมสูง "ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้! รู้ตัวบ้างไหมว่าสภาพตัวเองดูน่ารังเกียจแค่ไหน?ถึงกับยอมลดตัวลงไปแกล้งตายเพียงเพื่อจะแย่งความโดดเด่นไปจากเอลล่าเลยงั้นเหรอ?"วิญญาณของฉันลอยอยู่ข้างกายพวกเขา มองดูพวกเขาแผดเสียงก่นด่าใส่ซากศพอันเย็นชืดของฉันพวกเขายังคงไม่เชื่อว่าฉันตายไปแล้ว ยังคิดว่านี่เป็นเพียงแค่แผนการเรียกร้องความสงสารลูกไม้ใหม่ของฉันเท่านั้นในที่สุดคอนเนอร์ก็หลุดจากภวังค์ เขาก้าวพรวดพราดเข้าไปข้างหน้าแล้วใช้ปลายรองเท้าบูทเตะเข้าที่แขนของฉันอย่างหงุดหงิด"เลิกเล่นละครได้แล้ว! ลุกขึ้นมา!"ร่างของฉันขยับตามแรงเตะบนพื้นเพียงเล็กน้อย นอกเหนือจากนั้นก็ยังคงแน่นิ่งไร้การเคลื่อนไหวนั่นทำให้เขาฟิวส์ขาดในทันที"ฉันบอกให้ลุกขึ้นมาไงวะ!" คอนเนอร์คำรามลั่น และลูกเตะถัดม
กว่าจะรู้ว่ารัก ก็ในวันที่ไม่มีฉัน บทที่ 4
วิญญาณของฉันตามเอลล่าไปที่คลินิกของฮีลเลอร์หลังจากนั้นไม่นาน ไรอัน เมตของฉันก็พุ่งพรวดเข้ามาข้างในเขารี่ตรงเข้าไปหาเอลล่าทันที คว้ามือเธอขึ้นมาแล้วก้มลงตรวจดูรอยแดงบนฝ่ามือด้วยความกระวนกระวายใจ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความปวดร้าวทรมานอย่างบ้าคลั่ง"เรื่องมันเกิดขึ้นได้ยังไง?ฮีลเลอร์ว่ายังไงบ้าง?""ไรอัน อย่าทำหน้าแบบนั้นสิคะ" เอลล่าพูดด้วยน้ำเสียงสะอื้นไห้ ทว่ายังคงฝืนยิ้มอย่างอ่อนแรง "ไม่ใช่ความผิดของโซฟีหรอกค่ะ เธอคงแค่อยากจะเซอร์ไพรส์หนู แล้วก็อาจจะลืมไปชั่วขณะว่าพวกเรามนุษย์หมาป่าแตะต้องเงินไม่ได้..."ยิ่งเธอทำตัว "เข้าใจและเห็นใจคนอื่น" มากเท่าไหร่ สีหน้าของไรอันก็ยิ่งมืดมนถมึงทึงมากขึ้นเท่านั้นเขาเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงเดือดดาลด้วยความโกรธจัด "โซฟีเหรอ? ตอนนี้ยัยนั่นไปมุดหัวหลบอยู่ที่ไหน?เอลล่า ไม่ต้องเสียใจไปนะ พี่จะสั่งสอนยัยนั่นให้สาสมแทนน้องเอง!"พวกเรายังไม่ได้ทำพันธะคู่ครองให้เสร็จสมบูรณ์ เขาจึงไม่สามารถรับรู้ถึงความตายของฉันได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลยว่าเขาจะรู้หรือไม่ ว่าฉันกำลังยืนอยู่ข้างๆ และเฝ้ามองเขาอยู่อย่างเงียบงันหลังจากออกจากคลินิก ไรอันก็โทรเข้ามือถือของฉัน แ
