บทที่ 1

"ผมจะแต่งงานใหม่" ดวินทร์พูด "และจะไม่พูดซ้ำ แล้วก็ไม่ได้มาขออนุญาตคุณด้วย"

เขากระแทกแก้วกาแฟลงบนโต๊ะ เป็นการจบมื้อเช้าที่เขายังไม่ทันได้แตะด้วยซ้ำ

อลินดายืนนิ่งอยู่ข้างโต๊ะอาหารหินอ่อนสีขาวทรงยาว มือที่จับตะหลิวเริ่มสั่น แต่เธอยังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉย เธอหลุบตาลงเล็กน้อย ปล่อยให้คำพูดของดวินทร์ซึมลึกเข้ามา แม้มันจะเหมือนยาพิษที่ค่อยๆ กัดกินเธอจากข้างในอย่างเงียบเชียบก็ตาม

"กับวนิสราเหรอคะ" เสียงของเธอแผ่วเบาแทบจะกลายเป็นเสียงกระซิบ

ดวินทร์ไม่ได้มองหน้าเธอ เขาเพียงสูดหายใจสั้นๆ ก่อนตอบอย่างเย็นชา "ใช่ จะเป็นใครไปได้อีก"

ดวินทร์ คณาสิริ สามีของเธอไม่เคยรักเธอเลย หัวใจเขามอบให้วนิสราไปหมดแล้ว อันที่จริงการแต่งงานครั้งนี้เป็นแค่อุปสรรคขวางทางรักของเขาเท่านั้น แต่อลินดาจะทำยังไงได้ ในเมื่อผู้ใหญ่ที่จัดการแต่งงานครั้งนี้มีพระคุณกับเธอเหลือเกิน

เอมิกา คณาสิริ คุณย่าของดวินทร์

อลินดาเองก็ไม่ได้ต้องการการแต่งงานครั้งนี้ สิ่งเดียวที่เธออยากได้คืองานศพดีๆ ให้แม่ ส่วนเรื่องหลังจากนั้นเธอถือว่าเป็นโชคชะตา เธอยอมรับสภาพแม้ยิ่งเสียใจกับการจากไปของแม่ แต่เอมิกากลับไม่ยอมให้เรื่องจบแค่นั้น เธอสั่งให้ดวินทร์ หลานชายสุดที่รัก ซึ่งเป็นต้นเหตุทำให้แม่ของอลินดาเสียชีวิต ต้องแต่งงานกับอลินดาเพื่อไถ่โทษ เอมิกามองว่าอลินดาเป็นแค่เด็กสาวตัวคนเดียวที่ไม่มีใครพึ่งพาได้อีกแล้ว

ดวินทร์ยอมตกลงเพราะขัดความต้องการของคุณย่าไม่ได้ เขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากทำตาม แต่ตอนนี้เอมิกา คณาสิริจากไปด้วยอาการป่วยเมื่อสองสัปดาห์ก่อน ดวินทร์จึงสบโอกาสหลุดพ้นจากการแต่งงานที่เขาไม่เคยต้องการเสียที

ไม่มีเหตุผลให้ต้องทนอยู่อีกต่อไป

รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของอลินดา ไม่ใช่เพราะความยินดี แต่เพราะยอมรับความจริงอย่างขมขื่น เธอปิดเตาแก๊สแล้ววางตะหลิวลงอย่างเบามือ ก่อนจะหลับตาแน่นเพื่อข่มอารมณ์ปั่นป่วนในใจ

"ฉันจะไม่ขวางทางคุณหรอกค่ะ" เธอบอกในที่สุด เสียงนั้นเบาหวิวแทบจะกลืนหายไปในห้องกว้าง "เราสองคนต่างก็รู้ดีว่าฉันไม่เคยมีตัวตนในใจคุณ"

ดวินทร์นิ่งเงียบ เขาไม่ปฏิเสธและไม่แก้ตัว แต่แววตาของเขามีร่องรอยหวั่นไหวเล็กน้อยตอนที่อลินดาเดินเข้าไปหา ชั่วแวบหนึ่งเขาคิดว่าเธอคงจะร้องไห้ อ้อนวอน หรือไม่ก็ฟูมฟายให้เขารู้สึกผิด

แต่เธอไม่ทำ

อลินดายืนหลังตรง มือกำชายชุดกระโปรงเรียบๆ ไว้หลวมๆ ผมยาวสีดำสนิทปล่อยสยายเต็มแผ่นหลัง ขัดกับท่าทีสงบนิ่งเยือกเย็นของเธอ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนที่เคยอบอุ่นตอนนี้กลับจ้องมองเขาอย่างว่างเปล่าและคาดเดาไม่ได้ เธอจ้องมองผู้ชายที่เป็นเหมือนคนแปลกหน้าร่วมชายคาเดียวกันมาตลอด

อลินดาเป็นคนสวยในแบบที่เรียบง่าย แต่ความสวยนั้นไม่เคยทำให้ดวินทร์หวั่นไหว สำหรับเขา อลินดาเป็นแค่ความวุ่นวาย เป็นคนนอกที่ถูกยัดเยียดเข้ามาในชีวิต และเมื่อมีโอกาสตัดเธอออกไป เขาก็ตั้งใจจะทำอย่างนั้นให้เด็ดขาด

"ฉันขอเวลาคุณแค่หนึ่งเดือน" อลินดาบอกเสียงเรียบ "แค่เดือนเดียว... ให้ฉันได้เป็นภรรยาของคุณจริงๆ"

ดวินทร์หรี่ตา "คุณหมายความว่าไง"

"ฉันจะไปตามที่คุณต้องการ หลังจากที่คุณกล่าวคำสาบานกับผู้หญิงที่คุณรัก" คำพูดนั้นกรีดลึกลงกลางใจคนพูด ทุกพยางค์สลักความเจ็บปวดไว้ในอก "คุณหย่ากับฉันได้เลย และฉันสัญญาว่าจะหายไปจากชีวิตคุณถาวร แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น ขอให้ฉันได้รู้ว่าความรู้สึกของการเป็นภรรยาคืออะไร ไม่ใช่แค่คนแปลกหน้าที่อาศัยร่วมชายคาเดียวกัน"

ความเงียบโรยตัวลงมา

ก่อนที่ดวินทร์จะหัวเราะเยาะออกมา เขาถึงกับเช็ดหางตาอย่างขบขันกับคำขอที่ฟังดูไร้สาระของเธอ นี่เธอคิดบ้าอะไรอยู่

หนึ่งเดือนเนี่ยนะ น่าขำสิ้นดี

ดวินทร์ก้าวเข้าไปหาเพื่อลดระยะห่าง เขากวาดสายตามองใบหน้าเธอราวกับพยายามจับผิด บางทีแม่ของเขาอาจจะพูดถูกมาตลอด อลินดาคงแค่หวังสมบัติของเขาเท่านั้น

ใครบ้างจะไม่รู้จักดวินทร์ คณาสิริ ซีอีโอแห่งคณาสิริ เอนเตอร์ไพรส์ นักธุรกิจหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่สุดคนหนึ่งในมหานคร ใครๆ ต่างก็แย่งชิงกันเพื่อเข้าใกล้เขา โดยเฉพาะพวกผู้หญิงที่กระหายความสนใจ แต่ดวินทร์รักผู้หญิงแค่คนเดียว และคนคนนั้นก็ไม่ใช่ภรรยาของเขา

แต่เป็นวนิสรา ซูเปอร์โมเดลดาวรุ่งที่กำลังโด่งดังในวงการแฟชั่น

"คุณพูดจริงเหรอ" เขาถามเสียงเย็น แฝงไปด้วยความไม่อยากเชื่อ "ชีวิตจริงไม่ใช่ละครน้ำเน่านะ อลินดา"

เธอพยักหน้าช้าๆ "ฉันไม่ได้ขอความรักหรอก ฉันมีสิทธิ์อะไรไปขอแบบนั้นล่ะ" เธอแค่นหัวเราะ "ฉันแค่ขอให้คุณทำดีกับฉันในฐานะภรรยา กินข้าวเย็นด้วยกัน คุยกันบ้างทุกวัน แสดงความรักกับฉันสักนิด ถึงมันจะเสแสร้งก็เถอะ"

เธอกลืนน้ำลายฝืดคอ มือกำแน่นเพื่อเรียกสติ "หลังจากนั้นฉันจะไปเงียบๆ คุณจะมีอิสระไปแต่งงานกับใครก็ได้ตามใจชอบ"

ดวินทร์หรี่ตาลง ไม่แน่ใจว่าควรจะขำหรือรำคาญดี แต่ภายใต้ความกังขา คำพูดของเธอกลับสะกิดใจเขา คำของ่ายๆ ที่แสนจะรันทดนี้กระตุ้นความสงสัยของเขาขึ้นมา

จุดประสงค์ที่แท้จริงของอลินดาคืออะไรกันแน่

"ทำไมไม่ขออะไรที่มันเข้าท่ากว่านี้ล่ะ"

อลินดาเงียบไป การหลบสายตาดวินทร์เป็นเรื่องยากเมื่อดวงตาสีรัตติกาลคู่นั้นจ้องมองมา ราวกับบังคับไม่ให้เธอเบือนหน้าหนีจนกว่าเขาจะได้ฟังทุกอย่างที่เธอพูด

"ถ้าอยากได้เงินก็บอกมาสิ ผมจะให้"

"ไม่ค่ะ" เธอตอบกลับอย่างหนักแน่นไร้ความลังเล เธอตัดสินใจแน่วแน่แล้วและจะไม่มีวันเปลี่ยนใจ

"คุณนี่ไม่รู้จักยอมแพ้เลยใช่ไหม" ดวินทร์แค่นเสียงหยัน

"ฉันยอมแพ้แล้วค่ะ ดวินทร์" อลินดาตอบเสียงเบา "แต่ฉันขอแค่ความทรงจำเดียวให้เก็บไว้ชั่วชีวิต ก่อนที่จะเดินจากคุณไปถาวร"

ทั้งคู่ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุม

คราวนี้แววตาของดวินทร์ไม่ได้แข็งกร้าวเหมือนเคย เขามองผู้หญิงตรงหน้าด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก มันคือความสับสน รำคาญ หรือ... สงสัยกันแน่

"ผมไม่รับปากหรอกนะว่าจะทำดีด้วย" ในที่สุดเขาก็พูดขึ้น

"ฉันไม่เคยหวังให้คุณเปลี่ยนตัวเองหรอกค่ะ" อลินดาตอบ ความสงบนิ่งของเธอชวนให้ใจหายมากกว่าการร้องไห้ฟูมฟายเสียอีก

และนั่นก็ถือเป็นข้อตกลงที่รับรู้กันโดยไม่ต้องเอ่ยปาก

หนึ่งเดือน สามสิบวันสำหรับอลินดาในการใช้ชีวิตเป็นภรรยาของดวินทร์ คณาสิริ สิ่งที่ควรจะเป็นจริงมาตั้งแต่หนึ่งปีก่อนนับตั้งแต่วันแต่งงาน ทว่าสำหรับดวินทร์ เธอไม่เคยเป็นอะไรมากไปกว่าคนนอกที่เข้ามาก้าวก่ายชีวิตเขา

ตอนนี้ ก่อนที่ทุกอย่างจะจบลง อย่างน้อยอลินดาก็พอจะดีใจได้บ้างที่ดวินทร์ไม่ได้ปฏิเสธคำขอของเธอ

"แค่เดือนเดียวนะอลินดา" ดวินทร์เอ่ยเตือน "หลังจากนั้นคุณต้องไปให้พ้นหน้าผม"

"ฉันรู้ดีว่าตัวเองกำลังขออะไร คุณไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ"

เขาแค่นเสียงหยัน เหยียดยิ้มที่มุมปาก "และถ้าคุณหวังอะไรมากไปกว่าที่ผมยอมให้ล่ะก็ ผมจะไม่ลังเลที่จะไล่คุณตะเพิดออกจากบ้านแน่"

อลินดาพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย

"อย่าผิดสัญญาเชียวนะอลินดา" สายตาของเขากลับมาแข็งกร้าวดุดันอีกครั้ง "ถ้าคุณกล้าเล่นตุกติก ก็อย่าหาว่าผมใจร้ายทำลายชีวิตคุณก็แล้วกัน"