บทที่ 2

"แกเสียสติไปแล้วหรือไง" เกศสินี คณาสิริ หรือที่รู้จักกันในชื่อเกศตวาดเสียงแหลม เสียงแหลมปรี๊ดของเธอทำลายความเงียบในสวนหลังบ้าน นิ้วที่ตัดแต่งเล็บมาอย่างดีจิกกระชากไหล่อลินดาแรงจนร่างบางเซถลา บัวรดน้ำพลาสติกน้ำหนักเบาที่เธอใช้รดน้ำกุหลาบขาวหลุดมือร่วงแตกกระจายเมื่อกระแทกกับแผ่นหินปูพื้นขอบคม

อลินดาไม่ได้สะดุ้งตกใจ เธอแค่หลับตาปี๋เพราะเจ็บที่ถูกจิกไหล่ ก่อนจะรีบดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว เธอสบตาแม่สามีด้วยสายตาสงบนิ่ง สองมือประสานกันไว้ด้านหน้าอย่างเรียบร้อย ชุดกระโปรงใส่อยู่บ้านสีฟ้าอ่อนปลิวไสวเบาๆ ตามสายลมฤดูใบไม้ผลิ ยิ่งทำให้เธอดูบอบบางน่าทะนุถนอม ทว่าแววตากลับแน่วแน่ไม่หวั่นไหว

"กล้าขอเรื่องหน้าไม่อายแบบนี้ได้ยังไง" เกศด่าต่อด้วยน้ำเสียงเดือดดาล ดวงตาลุกวาว "แกรู้ดีอยู่เต็มอกว่าลูกชายฉันกำลังจะแต่งงานกับวนิสราไม่ใช่เหรอ รู้อยู่แล้วแท้ๆ แต่ยังเสนอหน้ามาเรียกร้องความสนใจจากดวินทร์อีกนะ"

อลินดายิ้มบางๆ กำลังจะอ้าปากพูด แต่เกศก็พูดแทรกขึ้นมาอย่างเกรี้ยวกราด เห็นได้ชัดว่าไม่อยากฟังคำแก้ตัวใดๆ

"สภาพแกตอนนี้เหมือนขอทานขาดความรักที่น่าสมเพชไม่มีผิด"

อลินดาส่งยิ้มบางๆ ปนเศร้าให้แม่สามีอีกครั้ง เป็นรอยยิ้มที่แฝงความอบอุ่นไว้ท่ามกลางพายุอารมณ์ "ฉันไม่ได้ขอความรักจากดวินทร์ค่ะ คุณนายคณาสิริ" เธอตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่นและสุภาพ "ที่ฉันขอคือเวลา แค่สามสิบวันของเขาเท่านั้น"

"แล้วแกคิดว่าจะทำอะไรได้ในสามสิบวันฮะ" เกศก้าวเข้ามาหา ส้นรองเท้าแบรนด์เนมเหยียบลงบนเศษบัวรดน้ำจนเกิดเสียงแตกหักดังกรอบแกรบ "คิดว่าจะทำให้ดวินทร์หันมารักแกได้หรือไง ฝันไปเถอะ จำใส่สมองกลวงๆ ของแกไว้ซะอลินดา ดวินทร์รักวนิสรา รักมาตลอดและจะรักตลอดไป แกมันก็แค่ตัวมารขวางความสุขของพวกเขาเท่านั้นแหละ"

อลินดาผ่อนลมหายใจช้าๆ ก้มหน้าลงครู่หนึ่งเพื่อข่มพายุอารมณ์ที่ปั่นป่วนอยู่ข้างใน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาแม่สามีตรงๆ แววตาของเธอยังคงสงบนิ่ง แต่คราวนี้แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวอย่างเห็นได้ชัด

"ฉันไม่เคยอยากขวางทางใครค่ะ" เธอพูดเสียงเรียบ "แต่ฉันก็ไม่ใช่สิ่งของที่จะทิ้งขว้างกันได้ง่ายๆ เหมือนกัน ฉันเป็นภรรยาของดวินทร์มาเกือบปีแล้ว ถึงจะไม่มีใครยอมรับก็เถอะ ฉันก็แค่อยากให้การแต่งงานครั้งนี้จบลง... ด้วยดี"

เกศถอนหายใจอย่างดูถูก หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ "จบด้วยดีงั้นเหรอ แกเสียสติไปแล้วจริงๆ อลินดา"

คำพูดของเกศไม่ได้ทำให้อลินดาหวั่นไหว แม้ทุกถ้อยคำจะกรีดลึกลงกลางใจก็ตาม ตั้งแต่แรกแล้ว เธอไม่เคยได้รับการต้อนรับจากคนบ้านนี้เลย คนเดียวที่เมตตาเธอคือเอม หญิงชราผู้ใจดีที่ดูแลเธอราวกับคนในครอบครัว

แล้วจะให้อลินดาไม่รักท่านได้ยังไง ในเมื่อเอมเปรียบเสมือนแม่ เป็นที่พึ่งพิงทางใจที่เข้ามาเติมเต็มช่องว่างของคนที่จากไป เอมกลายเป็นคุณย่าที่เธอไม่เคยมี เป็นแสงสว่างเดียวที่คอยประคับประคองให้เธออดทนมีชีวิตบัดซบอยู่ในบ้านคณาสิริต่อไปได้

แล้วคนอื่นๆ ล่ะ พวกเขาเอาแต่ดูถูก เยาะเย้ย และรังเกียจเธอ ทำราวกับว่าเธอเป็นผู้หญิงเจ้าเล่ห์ที่มีแผนการแอบแฝง ทั้งที่อลินดาไม่เคยคิดจะฉวยโอกาสจากสถานการณ์นี้เลยแม้แต่ครั้งเดียว

ถ้าขอพรได้หนึ่งข้อ เธอขอเลือกชีวิตที่สงบสุขกับแม่ที่จากไปมากกว่าสิ่งเหล่านี้ เธอไม่เคยอยากอยู่ในบ้านหลังใหญ่โตหรูหรานี่เลย ถ้ามันต้องแลกมาด้วยศักดิ์ศรีของเธอ

"แกทำทุกอย่างพังป่นปี้ไปหมดแล้ว อลินดา แล้วดูตอนนี้สิ แกรู้ไหมว่าแกกำลังทำให้เรื่องมันแย่ลงไปอีก" เสียงของเกศสั่นพร่าด้วยความโกรธ "วนิสราเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแล้ว ทั้งงานแต่งในฝัน งานเลี้ยงครอบครัว แขกเหรื่อคนสำคัญ แต่ตอนนี้งานต้องเลื่อนออกไปก็เพราะ 'คำขอสุดท้าย' ของเด็กกำพร้าไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างแกเนี่ยนะ"

อลินดาก้มหน้าลง กัดริมฝีปากล่างเพื่อกลั้นความเจ็บปวดไม่ให้เอ่อล้นออกมา เมื่อเธอเอ่ยปากอีกครั้ง น้ำเสียงของเธอก็ยังคงชัดเจน

"ใช่ค่ะ ฉันมันก็แค่เด็กผู้หญิงตัวเปล่าๆ ไม่มีเงิน ไม่มีอำนาจ ไม่มีชื่อเสียง แต่ฉันก็ยังมีศักดิ์ศรีนะคะคุณนายคณาสิริ และฉันก็แค่อยากจะรักษามันไว้"

คำพูดของอลินดาทำให้เกศถึงกับแค่นเสียงหัวเราะเยาะ หญิงสูงวัยมองลูกสะใภ้อย่างไม่อยากจะเชื่อ ไม่เข้าใจความคิดของเธอเลยสักนิด

"เก็บศักดิ์ศรีของแกไว้เถอะ อลินดา แต่อย่างน้อยแกก็ควรจะเจียมกะลาหัวไว้บ้างว่าตัวเองอยู่ในฐานะอะไรในบ้านหลังนี้"

"ฉันรู้ตัวดีค่ะ คุณนายคณาสิริ" อลินดาตอบกลับเสียงเรียบ

เกศอ้าปากจะด่าต่อ แต่เสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามาทำให้เธอชะงัก ดวินทร์ปรากฏตัวขึ้นจากหลังประตูกระจกของตัวบ้าน ชุดสูทของเขายังคงเนี๊ยบไร้ที่ติ ทว่าความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักมาทั้งวันฉายชัดบนใบหน้า

เขาปรายตามองผู้หญิงทั้งสองคนสั้นๆ ก่อนจะถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "มีปัญหาอะไรกันหรือเปล่าครับ"

เกศหันไปหาลูกชาย ถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ก็ต้องมีสิ ภรรยาสุดที่รักของแกพยายามจะพังงานแต่งของแกกับวนิสราน่ะสิ ยัยนี่ขอเรื่องไร้สาระ แล้วแก—" เธอชี้นิ้วที่ตกแต่งเล็บมาอย่างดีไปทางเขา "—แกก็ดันตกลงเนี่ยนะ ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าแกคิดบ้าอะไรอยู่ วิน"

ดวินทร์ไม่ได้ตอบในทันที สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่อลินดา เธอไม่พูดอะไรสักคำ แต่เขาก็รู้ว่าเธอจะไม่ปฏิเสธ เธอไม่เหมือนคนอื่นๆ ในบ้านหลังนี้ที่คอยสวมหน้ากากปิดบังจุดประสงค์ที่แท้จริง

"เธอแค่ขอเวลาจากผมครับแม่ แค่หนึ่งเดือน" ในที่สุดดวินทร์ก็พูดขึ้น "และผมก็ตกลง ผมคุยกับวนิสราแล้วก็อธิบายทุกอย่างให้ฟังแล้ว เธอเต็มใจจะให้เวลาผม ความรักของเราผ่านการพิสูจน์มาแล้วครับแม่ ผมแต่งงานกับผู้หญิงคนนี้มาเป็นปี แต่วนิสราก็ยังรอผม เธอไม่รังเกียจที่จะให้เวลาผมอีกแค่สามสิบวันหรอก"

เกศแทบไม่เชื่อหูตัวเอง เธอยกมือขึ้นกุมขมับด้วยความหงุดหงิดขั้นสุด แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากปล่อยให้ลูกชายทำตามที่ตัดสินใจ

"แน่ใจนะว่ายัยหน้าไม่อายนี่จะไสหัวไปจากชีวิตของครอบครัวคณาสิริเมื่อครบหนึ่งเดือน ดวินทร์ ฉันไม่อยากให้ลูกสะใภ้สุดที่รักของฉันต้องรออีกต่อไปแล้ว"

"ครับ" ดวินทร์ตอบสั้นๆ

อลินดาที่ยืนเงียบอยู่ระหว่างทั้งสองคนเอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง

"ฉันรู้ดีว่าตัวเองอยู่ในฐานะอะไร และจะไปทันทีที่หมดเวลา แต่ตอนนี้... ฉันแค่อยากใช้เวลาที่เหลืออยู่อย่างสงบ นี่คือสิ่งเดียวที่ฉันขอค่ะ"

เกศจิ๊ปากอย่างขัดใจ แล้วสะบัดหน้าหนี

"ฉันจะไม่มีวันยอมรับแกเป็นคนในครอบครัวหรอก" เธอสบถก่อนจะเดินหายไปตามโถงทางเดิน เสียงฝีเท้ากระแทกกระทั้นและฉับไว เหมือนกับทุกถ้อยคำที่เธอเพิ่งสาดใส่

อลินดาพรูลมหายใจยาวเมื่อร่างของแม่สามีลับสายตาไป มือของเธอสั่นเทาเล็กน้อย แต่เธอก็ซ่อนมันไว้ใต้รอยพับของชุดกระโปรง เหลือเพียงชายหนุ่มที่ยังคงยืนอยู่ตรงนั้น จ้องมองเธอด้วยสายตาเย็นชาตามเคย ราวกับเธอเป็นเพียงของไร้ค่าที่ถูกทิ้งขว้าง

"ไม่ยักรู้ว่าภรรยาผมจะดื้อด้านขนาดนี้" ดวินทร์เยาะเย้ย "อยากเป็นภรรยาผมขนาดนั้นเลยเหรอ" เขาหัวเราะอย่างดูถูก

"คุณเสียใจเหรอคะที่ตอบรับคำขอของฉัน" อลินดาถามเสียงแผ่ว สายตาอ่อนโยนแต่กลับถูกบดบังด้วยความเจ็บปวดและผิดหวัง

ดวินทร์สบตาเธอครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้า

"เปล่า แต่ผมก็ยังคิดว่ามันไร้สาระอยู่ดี"

"ไม่เป็นไรค่ะ" อลินดาฝืนยิ้มที่ส่งไปไม่ถึงดวงตา "ที่สำคัญคือ... ฉันจะไม่เสียใจทีหลัง"

ชั่วขณะหนึ่ง มีเพียงเสียงสายลมพัดผ่านระหว่างทั้งสองคน ดวินทร์เบือนหน้าหนี แม้สายตาจะยังคงอ้อยอิ่งอยู่ที่พวงแก้มของเธอซึ่งแดงระเรื่อจากแดดยามบ่าย หรืออาจจะเพราะกลั้นน้ำตาที่เธอไม่ยอมให้ไหลออกมา

เขาหันหลังเดินจากไปโดยไม่พูดอะไรอีก แต่ก่อนที่จะก้าวพ้นประตู เสียงของเขาก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

"ถ้าคุณยืนยันขนาดนี้... แสดงว่าคืนนี้พร้อมจะขึ้นเตียงกับผมแล้วใช่ไหม อลินดา นั่นคือสิ่งที่คุณต้องการไม่ใช่เหรอ การเป็นภรรยาของผมในทุกๆ ความหมายน่ะ"

อลินดากะพริบตาอย่างอึ้งๆ ก็แน่ล่ะ เธอเป็นคนขอร้องเองนี่นา ขอเป็นภรรยาของเขาจริงๆ นั่นก็หมายความว่า... เขามีสิทธิ์แตะต้องตัวเธอได้ทุกเมื่อ ตลอดสามสิบวันหลังจากนี้

เธอกำหมัดแน่นแนบลำตัว

"ค่ะ" เธอตอบกลับเสียงหนักแน่น เธอถอยไม่ได้แล้วนี่นา แม้แค่คิดก็ทำเอาร่างกายสั่นสะท้านด้วยความกลัวแล้วก็ตาม

แต่คำตอบของดวินทร์ก็ยังคงเย็นชาเหมือนเคย

"น่าเสียดายนะ... ผมไม่มีอารมณ์"

"แต่คุณรับปากแล้วนะคะ ดวินทร์" อลินดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไร้ความละอาย เธอไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว โดยเฉพาะศักดิ์ศรีของเธอ

ดวินทร์หัวเราะ แต่มันไม่ได้มีความอบอุ่นเจือปนอยู่เลย

"คุณยังยึดติดกับเรื่องนี้อยู่อีกเหรอ" เขาก้าวเข้ามาใกล้ สายตาไม่ละไปจากดวงตาของเธอ "บอกมาสิ อลินดา คุณอยากเป็นภรรยาผมขนาดนั้นเลยเหรอ"

เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ "มันไม่ใช่แบบนั้น—"

"อ้อเหรอ แล้วมันยังไงล่ะ" เขาตอกกลับ "คุณเป็นคนอ้อนวอนขอเองนะ แทบจะประเคนตัวเองมาเป็นของผมตั้งหนึ่งเดือน"

น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำ เรียบเฉยจนน่ากลัว เขายื่นมือออกไป ปลายนิ้วแตะปลายคางของเธอ ไม่ได้อ่อนโยน แต่ก็ไม่ได้รุนแรง แค่บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตา

"คืนพรุ่งนี้" เขาพูด สายตาจับจ้องที่เธอ "ผมจะกลับมาบ้านในฐานะสามีที่คุณเรียกร้อง ไม่ใช่แค่คนที่คุณแต่งงานด้วยแต่ในนาม"

อลินดาชะงักไป มือที่กำแน่นอยู่ข้างลำตัวสั่นเทา แต่เธอก็ไม่หลบสายตาเขา

"หวังว่าคุณจะพร้อมนะ" ดวินทร์เสริม พลางดึงมือกลับช้าๆ "เพราะผมจะไม่หยุดถามหรอกนะว่าคุณเปลี่ยนใจหรือเปล่า"