บทที่ 3

คงจะโกหกถ้าบอกว่าอลินดาไม่เจ็บปวด และคงจะเสแสร้งเกินไปถ้าบอกว่าเธอไม่เศร้าหรือผิดหวังเลย แต่... เธอจะทำอะไรเพื่อหยุดยั้งเรื่องพวกนี้ได้บ้างล่ะ แม้แต่คนที่เธอเคยคิดว่าจะพึ่งพาได้กลับกลายเป็นคนแรกที่ทำให้เธอใจสลาย

อลินดาไม่ได้ตาบอด เธอเห็นชัดเจนว่าดวินทร์ไม่คิดจะปิดบังความสัมพันธ์กับชู้รักเลยสักนิด ทว่าต่อหน้าคุณย่า เขากลับสวมบทบาทสามีที่แสนดีและเอาใจใส่ได้อย่างแนบเนียน

"พระเจ้าคะ" เธอกระซิบ หลับตาแน่นขณะที่ความมืดมิดของค่ำคืนโรยตัวโอบล้อม พรุ่งนี้เป็นอีกวันที่เธอต้องเผชิญหน้า "โปรดเมตตาลูกด้วยเถิด ขอความกรุณาแค่สักนิด ได้โปรด... ประทานพรข้อนี้ให้ลูกด้วยเถอะค่ะ"

ตอนที่อลินดาบอกความต้องการของเธอไป เธอไม่คิดเลยว่าดวินทร์จะตกลง

นั่นคือเหตุผลที่เธอทิ้งโอกาสนี้ไปไม่ได้ โอกาสที่อาจจะเป็นครั้งเดียวในชีวิต

ลูก

อลินดาอยากมีลูก อยากมีเพื่อนคู่คิดในวันข้างหน้า ใครสักคนที่เธอจะรักได้อย่างไม่มีเงื่อนไข ใครสักคนที่จะเรียกเธอว่า "แม่" แม้นั่นจะเป็นคำที่อบอุ่นที่สุดเพียงคำเดียวที่เธอจะได้ยินในชีวิตก็ตาม

และเธอก็รู้ดีว่า... นี่อาจจะเป็นโอกาสเดียวของเธอ

เธอไม่เหลือใครในโลกนี้อีกแล้ว เธอจะไม่เรียกร้องอะไรจากดวินทร์เลย อันที่จริง เธอวางแผนไว้แล้วว่าจะหายตัวไป จะไปใช้ชีวิตเงียบๆ ที่ไหนสักแห่งไกลแสนไกลกับลูก ที่ที่ดวินทร์จะไม่มีวันตามไป เพราะถึงตอนนั้น เขาคงมัวแต่ยุ่งกับการใช้ชีวิตที่สมบูรณ์แบบกับผู้หญิงที่เขารักสุดหัวใจ

นั่นคือความปรารถนาของเธอ ไม่ว่าใครจะมองว่างี่เง่าหรือบ้าบอแค่ไหน เธอก็ยังหวัง เธอหวังสุดหัวใจว่าพระเจ้าจะเมตตา หวังให้คำขอของเธอเป็นจริง

เพราะอย่างนั้น เช้าวันนี้อลินดาจึงไปยืนอยู่หน้ากระจกบานสูงในห้องส่วนตัว นิ้วเรียวเล็กขยับจัดแต่งผมหน้าม้าที่เพิ่งตัดใหม่ แม้จะรู้สึกลังเลนิดหน่อย แต่เธอก็ยิ้มให้กับภาพสะท้อนของตัวเอง ใบหน้าถูกแต่งแต้มอย่างเบามือ ไม่ได้หรูหราฟู่ฟ่า แต่ก็มากพอที่จะดึงความสวยที่เธอไม่ค่อยได้แสดงออกมาให้โดดเด่นขึ้น

วันนี้เธออยากสวย

อลินดาสวมชุดเดรสสีนู้ดเรียบๆ ที่ขับเน้นเรือนร่างบอบบางของเธออย่างประณีต เธอยิ้มบางๆ ขณะลูบไล้เนื้อผ้า เช้านี้เธอตั้งใจจะทำอาหารเช้ามื้อพิเศษให้ดวินทร์

"พร้อมแล้ว" เธอกระซิบกับตัวเอง "ถ้าดวินทร์มากอดฉันในครัวก็คงจะดี—" โอ๊ย!

ความร้อนวูบวาบแล่นริ้วขึ้นบนพวงแก้ม นิยายโรแมนติกหลายเรื่องที่เคยอ่านแวบเข้ามาในหัว ภาพชวนฝันของสามีภรรยาที่คลอเคลียกัน พลอดรักกันในทุกซอกทุกมุมของบ้าน ไฟปรารถนาลุกโชนทุกที่ที่สัมผัสแตะต้องกันนั้นช่างแจ่มชัด

"จะใสซื่อไปถึงไหนเนี่ยอลินดา" เธอหัวเราะเยาะตัวเอง "ดวินทร์ไม่มีทางทำอะไรแบบนั้นหรอก"

แต่ก็นะ... ความหวังมักจะซ่อนตัวอยู่เหนือความเป็นไปไม่ได้เสมอไม่ใช่หรือไง

น่าเศร้าที่ความหวังอันเปราะบางนั้นพังทลายลงทันทีที่เสียงกริ่งประตูดังขึ้นจากชั้นล่าง ตามมาด้วยเสียงรองเท้าส้นสูงและเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่คุ้นหู

"ใครมาแต่เช้านะ" อลินดาค่อยๆ เดินลงบันได รอยยิ้มบางๆ ที่ซ้อมไว้หน้ากระจกเริ่มเลือนหายไป แทนที่ด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่ระแวดระวัง

ในห้องนั่งเล่น มีผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ด้วยท่าทางสบายอารมณ์ เธอสวมจั๊มสูทสีแดงเลือดหมูสะดุดตากับรองเท้าส้นสูงมันปลาบ

วนิสรา นิลประภา

หยิ่งยโส งดงาม และตระหนักดีถึงเสน่ห์อันเหลือล้นของตัวเอง ใบหน้าของเธอเหมือนกับที่เห็นในโทรทัศน์และโฆษณานับไม่ถ้วนเป๊ะ พูดตามตรงอลินดาก็ต้องยอมรับว่าวนิสราดูเหมือนเทพธิดาลงมาจุติจริงๆ

น่าเสียดายที่... รอยยิ้มและกิริยามารยาทของเธอกลับสวนทางกัน โดยเฉพาะเวลาที่พุ่งเป้ามาที่อลินดา

"อ้าว" วนิสราหันมา สายตากวาดมองอลินดาตั้งแต่หัวจรดเท้า รอยยิ้มเยาะผุดขึ้นที่มุมปากอย่างดูถูก "ที่แท้ก็แต่งตัวเป็นเหมือนกันนี่"

อลินดายังคงวางตัวนิ่ง "มีอะไรให้ฉันช่วยไหมคะ คุณวนิสรา"

"แหม เข้าเรื่องเลยเหรอ" วนิสราลุกขึ้นยืน ตบกระเป๋าแบรนด์เนมบนตักเบาๆ "จะไม่หาอะไรมารับแขกหน่อยเหรอ น้ำสักแก้วล่ะ" เธอปัดผมยาวไปด้านหลังอย่างชำนาญ "ฉันนึกว่าเธอจะรู้จักที่ทางของตัวเองซะอีก ในบ้านหลังนี้ เธอเหมาะจะเป็นคนคอยรับใช้แขกที่สุดแล้ว หน้าตาเธอมันให้เลย อลินดา"

อลินดาเลือกที่จะส่งยิ้มให้

"ฉันไม่ได้มาเพื่อคุยเล่นหรอกนะ" วนิสราแสยะยิ้ม "แค่แวะมาดูให้เห็นกับตาว่าคู่หมั้นของฉันกำลังทำอะไรอยู่กับผู้หญิงที่ไม่รู้จักเจียมตัว ฉันนึกว่าเธอแค่ขู่ตอนที่ขอเวลาจากดวินทร์ แต่ตอนนี้ฉันเห็นแล้วล่ะ... เธอเสียสติไปแล้วจริงๆ"

"ฉันยังคงคิดอย่างมีเหตุผลได้ค่ะ คุณวนิสรา"

วนิสราระเบิดหัวเราะเยาะอย่างสะใจ "มีเหตุผลเหรอ แต่งตัวแบบนี้น่ะนะ กะจะมายั่วดวินทร์ล่ะสิ" เธอก้าวเข้ามาใกล้ ดวงตาลุกวาว "เธอมันก็แค่ผู้หญิงหน้าไม่อาย"

ก่อนที่วนิสราจะคว้ากระโปรงของเธอ อลินดาก็ขยับตัวก่อน เธอยื่นมือออกไปคว้าข้อมือวนิสราไว้แน่น... แค่พอให้หล่อนหยุด

"ฉันไม่สนหรอกค่ะว่าคุณจะมองว่าฉันหน้าไม่อายยังไง แต่ตอนนี้... ฉันยังเป็นภรรยาของดวินทร์ คณาสิริอยู่"

สายตาของเธอไม่หวั่นไหว มือที่จับไว้ก็เช่นกัน

"รู้จักที่ต่ำที่สูงซะบ้าง นังตัวดี" วนิสราพูดขู่ แต่แล้วเธอก็หัวเราะออกมา เริ่มจากเบาๆ เสียงนั้นแหลมปรี๊ดราวกับแก้วแตก "แหม ทูนหัว... ตำแหน่ง 'ภรรยาของดวินทร์ คณาสิริ' มันก็มีแค่ในกระดาษเท่านั้นแหละ ใครๆ เขาก็รู้กันทั้งนั้น"

"และทุกคนก็รู้เหมือนกันค่ะว่างานแต่งงานของคุณยังไม่เกิดขึ้น" อลินดาตอบกลับเบาๆ แต่ชัดเจน "เพราะฉะนั้นจนกว่าจะถึงวันนั้น ฉันก็ยังเป็นภรรยาของเขา และฉันจะทำหน้าที่นั้นให้ดีที่สุดค่ะ คุณวนิสรา"

วนิสราหรี่ตา "คิดจริงๆ เหรอว่าจะแตะต้องเขาได้ คิดว่าจะทำให้เขานอนกับเธอได้งั้นสิ น่าสมเพชจริงๆ"

"ฉันไม่ได้คาดหวังอะไรหรอกค่ะ" อลินดาพูดพลางเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย "คุณไม่เห็นต้องรู้สึกถูกคุกคามกับเรื่องพวกนี้เลยนี่คะ ในเมื่อมันก็ชัดเจนอยู่แล้วไม่ใช่เหรอว่าใครคือผู้ชนะตัวจริง" เธอปล่อยมือแล้วก้าวถอยหลัง เธอไม่อยากแตะต้องผู้หญิงที่ดวินทร์รักนานเกินความจำเป็น

หากไม่ใช่เพราะความตั้งใจอันแน่วแน่ อลินดาคงน้ำตาร่วงไปแล้วเพียงแค่ต้องเผชิญหน้ากับวนิสราในเช้าวันนี้

วนิสราลูบข้อมือข้างที่อลินดาจับ นังบ้าเอ๊ย กล้าดียังไง เธอจะไม่ปล่อยเรื่องนี้ไปแน่ อลินดาต้องชดใช้ให้สาสม

"รู้ไหมอลินดา ฉันสงสัยมาตลอดเลย..." วนิสราพูดช้าๆ คำพูดนั้นกรีดแทงราวกับมีดกริช "ทำไมดวินทร์ถึงยอมแต่งงานกับเธอ เธอมันไม่มีหัวนอนปลายเท้า ไม่มีชาติตระกูล ไม่มีเส้นสาย แถมยังไม่มีชื่อเสียงอะไรให้พูดถึงสักนิด"

ถ้าคำพูดพวกนี้มาจากเกศ คณาสิริ แม่สามีของเธอ อลินดาคงพอจะทำใจยอมรับได้ แต่พอมาจากวนิสรา คนนอกที่ดันได้รับความสำคัญราวกับเป็นคนในครอบครัวคณาสิริ มันก็ยิ่งแทงใจดำเข้าไปใหญ่ หล่อนจะด่าทออลินดายังไงก็ได้ โดยที่ไม่มีใครคิดจะห้ามปรามเลย

อลินดาไม่พูดอะไร ยืนฝืนทำใจดีสู้เสือ เธอรู้ว่าวนิสรากำลังลองเชิง กำลังมองหาจุดอ่อนเพื่อจะโจมตี และพระเจ้า... เธอต้องอดทนแค่ไหนถึงจะไม่ร้องไห้ออกมา

"เมื่อก่อนฉันเคยคิดนะว่าที่ดวินทร์แต่งงานกับเธอก็เพราะความสงสาร แต่ตอนนี้ฉันว่า... เขาคงตาสว่างแล้วล่ะว่าจริงๆ แล้วเธอหน้าเลือดแค่ไหน ทำเป็นเงียบขรึม แกล้งทำตัวใสซื่อบริสุทธิ์ แต่ภายใต้ความไร้เดียงสาจอมปลอมนั่น เธอเองก็ร้ายลึกใช่เล่นเลยนี่"

"พอได้แล้วค่ะคุณวนิสรา" อลินดาพูดเสียงเรียบ "ถ้าคุณมาที่นี่เพื่อจะดูถูกฉัน ฉันก็ไม่มีอารมณ์จะต่อล้อต่อเถียงด้วยหรอกนะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ใครต้องอับอาย"

"อับอายเหรอ" วนิสราหัวเราะเยาะ "แม่ทูนหัว เธอทำตัวเองให้อับอายไปแล้วล่ะตั้งแต่แต่งตัวแบบนี้น่ะ คิดอะไรอยู่ คิดว่าดวินทร์เห็นแล้วจะตกหลุมรักขึ้นมาทันทีงั้นสิ คิดว่าเขาจะทิ้งฉันไปหาเธอเหรอ"

"ฉันไม่เคยหวังอะไรแบบนั้นหรอกค่ะ" อลินดาตอบอย่างใจเย็น น้ำเสียงหนักแน่น "ฉันแค่ทำหน้าที่ของตัวเอง เพราะนั่นคือสิ่งเดียวที่ฉันทำได้ในตอนนี้"

"ทำหน้าที่ของตัวเองงั้นเหรอ" วนิสราเบ้ปาก "พูดจาเหมือนแม่ม่ายผัวตายเลยนะ น่าเศร้าจริงๆ แต่มันน่าสมเพชยิ่งกว่าที่ผัวเธอยังมีชีวิตอยู่... แถมยังไปรักคนอื่นอีกต่างหาก"

อลินดาเม้มริมฝีปากล่างช้าๆ ก้มหน้าสูดลมหายใจลึก เธอจะไม่ร้องไห้ ไม่ใช่ต่อหน้าวนิสราเด็ดขาด แต่ก่อนที่เธอจะได้พูดอะไร เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากชั้นบน

ดวินทร์

เขาเพิ่งก้าวออกมาจากห้องนอน ในชุดเสื้อเชิ้ตสีเทากับกางเกงสั่งตัด ท่าทางดูผ่อนคลาย แต่สายตาคมกริบของเขาก็ตวัดมองภาพเหตุการณ์ที่ตีนบันไดทันที วนิสรายืนใกล้ชิดอลินดาจนเกินงาม ส่วนใบหน้าของอลินดาก็ซีดเผือดราวกับกำลังพยายามสะกดกลั้นอะไรบางอย่างไว้

ก่อนที่เขาจะได้อ้าปากพูด เสียงอีกเสียงก็แทรกขึ้นทำลายความตึงเครียด

"เกิดอะไรขึ้น เสียงดังโวยวายอะไรกันแต่เช้า"

เสียงแหลมปรี๊ดของเกศ คณาสิริดังลั่นห้องขณะที่เธอเดินลงบันไดมา ขนาบข้างด้วยลูกสาวทั้งสอง กวินตรากับศุภิสรา ซึ่งทั้งคู่ต่างก็มองอลินดาด้วยสายตาดูถูกแบบเดียวกับผู้เป็นแม่ไม่มีผิด

วนิสราไม่รอช้า สวมบทบาทที่ตัวเองตั้งขึ้นมาทันที "คุณป้าเกศคะ... หนูแค่มาด้วยความหวังดี ดูสิคะ อลินดาแต่งตัวแบบนี้เพื่อเรียกร้องความสนใจจากดวินทร์ หนูชักจะกลัวแล้วสิว่า... เธอจะลืมตัวว่าตัวเองอยู่ในฐานะอะไร"

"พับผ่าสิ" เกศกวาดตามองอลินดาตั้งแต่หัวจรดเท้า "แกคิดบ้าอะไรอยู่ถึงแต่งตัวแบบนี้ฮะ อลินดา ยางอายหายไปไหนหมด"

"ฉันไม่ได้ทำอะไรไม่เหมาะสมนี่คะที่แต่งตัวแบบนี้ ฉันชินกับการใส่ชุดนี้อยู่บ้านแล้ว" อลินดาตอบเสียงเบา ยังพยายามรักษามารยาท

กวินตราหลุดหัวเราะเยาะออกมา

"ตายจริง เพิ่งเข้ามาอยู่ในบ้านหลังนี้ได้ปีเดียวก็ทำตัวเป็นเจ้าของบ้านแล้วเหรอ"

และไม่ใช่แค่กวินตรา ศุภิสราก็ผสมโรงด้วยอีกคน

"ผู้หญิงคนนี้ชักจะเหิมเกริมหนักขึ้นทุกวัน" เธอตวาด พลางผลักไหล่อลินดาแรงจนเซแทบจะล้ม "ตื่นได้แล้วอลินดา ที่นี่ไม่ใช่ที่ของแก แกกำลังล้ำเส้นอยู่นะ"

"พอได้แล้ว"

เสียงของดวินทร์ดังกังวาน เด็ดขาดและทรงอำนาจ ทำเอาทุกคนต้องหันไปมองเขาเป็นตาเดียว

"ดวินทร์ คงไม่ได้คิดจะเข้าข้างหล่อนหรอกนะ" กวินตราถามอย่างตกใจ

เขาถอนใจ ท่าทางเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัด "ผมไม่ได้เข้าข้างใครทั้งนั้นแหละ แค่อยากให้เช้านี้ผ่านไปโดยไม่ต้องมีละครฉากใหญ่ของพวกคุณก็พอ ผมเครียดเรื่องงานมามากพอแล้ว"

วนิสราทำปากยื่น ทำหน้ากระเง้ากระงอด "ฉันถือว่าคุณเข้าข้างหล่อนก็แล้วกันนะที่รัก"

ดวินทร์ถอนหายใจเบาๆ "ไม่มีทางเป็นแบบนั้นหรอก"

เขาก้าวเข้าไปใกล้วนิสรา มือหนาลูบไล้เส้นผมสลวยของเธอไปด้านหลังอย่างเบามือ โดยไม่สนใจแววตาเศร้าสร้อยของอลินดาที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ฟุตเลยสักนิด

ดวินทร์แคร์ไหมน่ะเหรอ

ไม่เลยสักนิด

"ผมขอให้ทุกคนหยุดเถียงกันแค่นี้ ผมต้องการความสงบ" น้ำเสียงของดวินทร์ราบเรียบ ไร้อารมณ์ แต่หนักแน่นพอที่จะทำให้ทุกคนในห้องเงียบกริบ

เกศแค่นเสียงอย่างหงุดหงิด "ปัดโธ่เว้ย ก็ได้ ฉันไปกินข้าวเช้าที่อื่นก็ได้"

เธอสะบัดหน้าเดินหนีไปโดยไม่รอคำตอบ ตามติดมาด้วยกวินตราและศุภิสรา ซึ่งทั้งคู่ยังคงตวัดสายตาเหยียดหยามใส่อลินดาขณะเดินผ่าน วนิสรายังคงยืนอยู่ที่เดิม ถลึงตาใส่อลินดาด้วยความโกรธที่แทบจะปิดไม่มิด ก่อนจะกระทืบเท้าเดินออกไปอย่างหงุดหงิดในที่สุด

เมื่อทั้งสี่คนหายไปจากห้องนั่งเล่น ความเงียบก็โรยตัวลงมา

ดวินทร์ลูบหน้าตัวเองช้าๆ ท่าทางเหนื่อยอ่อนเต็มที "ไม่ว่าพวกคุณจะมีเรื่องอะไรกัน อย่าเอามาเป็นปัญหาของผมในเช้านี้ก็แล้วกัน"

อลินดาที่ยืนนิ่งสงบทั้งที่ในใจปั่นป่วนจนแทบทนไม่ไหว ในที่สุดก็รวบรวมความกล้าเงยหน้าขึ้นมองสามี น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาแต่หนักแน่น

"ถ้าอย่างนั้น ขอให้ฉันเตรียมอาหารเช้าให้คุณนะคะ ใช้เวลาแค่ห้านาที คุณยังไม่ได้กินอะไรเลยใช่ไหมคะ"

ดวินทร์ไม่ได้ตอบรับในทันที เขาจ้องหน้าเธออยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าคาดเดาไม่ออก ก่อนจะพยักหน้าสั้นๆ "ก็ได้ แต่อย่าทำให้ผมเสียเวลาล่ะ"

อลินดาพยักหน้ารับน้อยๆ แล้วหันหลังเดินเข้าครัวไปเงียบๆ ห้านาทีต่อมา เธอกลับมาพร้อมถาดที่มีขนมปังปิ้ง ไข่ดาว และกาแฟร้อนฉุยจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ แม้แต่กระดาษเช็ดปากก็พับไว้อย่างไร้ที่ติ

ดวินทร์เข้าไปนั่งรอที่โต๊ะอาหารแล้ว กำลังเลื่อนดูเอกสารในแท็บเล็ตอยู่

"นี่ค่ะ" อลินดาบอก พลางวางถาดลงตรงหน้าเขา "ฉันรู้ว่ามันดูธรรมดา แต่... หวังว่ามันจะทำให้คุณเริ่มต้นวันใหม่ได้ดีนะคะ"

ดวินทร์ปรายตามองอาหารแวบหนึ่ง ก่อนจะลงมือกินโดยไม่พูดอะไร

อลินดาเลื่อนเก้าอี้ออกแล้วนั่งลงฝั่งตรงข้าม มือประสานไว้บนตัก เธออ้าปากจะพูด ลังเลในตอนแรก แต่แล้วก็พูดขึ้นมา

"คุณยังไม่ลืมสัญญาใช่ไหมคะ" เธอถามเบาๆ "ฉันแค่อยากจะเตือนคุณนิดหน่อย"

ดวินทร์รวบส้อมกับมีดลง สบตาเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ไม่ลืมหรอก"

อลินดาพยักหน้าช้าๆ "ถ้าอย่างนั้นฉันก็จะทำหน้าที่ภรรยา... อย่างที่ควรจะเป็น ฉันจะเตรียมอาหารเช้าให้ คอยเตือนไม่ให้คุณลืมเอกสารสำคัญไปทำงาน" เธอพูดพร้อมรอยยิ้มจางๆ "และทำทุกอย่างที่สามีภรรยาทั่วไปเขาทำกันค่ะ"

ดวินทร์ถอนใจแล้วนวดขมับเบาๆ "ผมไม่อยากให้มีเรื่องดราม่าอะไรที่ไม่จำเป็นหรอกนะ คุณรู้ลิมิตดี อลินดา อย่าทำให้ผมต้องมานั่งเสียใจทีหลังที่ตกลงเรื่องนี้เลย"

"ฉันจะไม่ทำให้คุณต้องเสียใจหรอกค่ะ" อลินดาตอบ ตั้งสติให้มั่น ดวงตาสีน้ำตาลสบตาเขาอย่างไม่ลังเล "แค่เรื่องเดียวเช้านี้... ฉันขอแค่เรื่องเดียวเท่านั้น"

ดวินทร์มองตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก "อะไรอีกล่ะ"

"คุณช่วย... จูบอรุณสวัสดิ์ฉันหน่อยได้ไหมคะ"