เริ่มระแวง

จันทร์จ้าวนอนลืมตาโพลงบนเตียงกว้าง ความสงสัยที่ได้รับมาเมื่อตอนเย็นทำให้ไม่อาจข่มตาให้หลับได้ นอกจากเรื่องรูปภาพที่ถูกส่งมาจากผู้หวังดีแล้วยังมีเรื่องกวนใจเธอเพิ่มขึ้นมาอีกเรื่อง นั่นก็คือกลิ่นน้ำหอมของผู้หญิงบนอกเสื้อของสามี

เป็นปกติที่เวลาสามีถอดเสื้อสูท หรือกางเกงที่ใส่ออกไปทำงานไว้ในตะกร้าหน้าห้องน้ำ เธอจะเป็นคนเช็กว่าสามีลืมอะไรไว้ในกระเป๋าเสื้อกับกางเกงบ้างหรือเปล่า

เพราะมันเคยมีเหตุการณ์ที่สุริเยนทร์ลืมกระดาษทิชชูไว้ในกระเป๋าเสื้อ แล้วตอนเอาไปสักแม่บ้านไม่ได้เช็กก่อน ทำให้เสื้อผ้าทุกตัวที่สักรวมกันเปื้อนคราบขาวของเนื้อเยื่อกระดาษเต็มไปหมด

และตั้งแต่นั้นมาการเช็กเสื้อผ้าก่อนเอาไปให้แม่บ้านสักมันเลยกลายเป็นนิสัยส่วนตัวของจันทร์จ้าวไปโดยปริยาย

ไม่บ่อยนักที่จะเจอพวกนามบัตร หรือกระดาษทิชชูบ้างเล็กน้อย แต่ครั้งนี้ต่างออกไป จันทร์จ้าวไม่ได้เจอสิ่งของแปลกปลอม แต่เธอได้กลิ่นน้ำหอม ประเด็นคือมันต้องใกล้ชิดกันขนาดไหนกลิ่นน้ำหอมถึงได้ติดเสื้อผ้ามาได้

เสียงหายใจอย่างสม่ำเสมอของคนที่นอนข้าง ๆ บ่งบอกให้จันทร์จ้าวรู้ว่าสามีของเธอได้หลับไปแล้ว วันนี้ร่างสูงนอกจากจะเข้าบ้านมาดึกแล้ว ผู้เป็นภรรยายังได้กลิ่นแอลกอฮอล์จากลมหายใจของสุริเยนทร์อีกด้วย

จันทร์จ้าวได้แต่เก็บความสงสัยทั้งหมดไว้ในใจอย่างเงียบ ๆ ตอนนี้คงทำได้แค่เพียงสังเกตพฤติกรรมของสามีว่ามีอะไรเปลี่ยนไปหรือเปล่า เท่าที่เธอรู้มาลูกค้าจากบริษัทที่จีนจะเข้ามาดูโรงงานผลิตที่ไทยอยู่ประมาณหนึ่งอาทิตย์ แสดงว่าคุณไฉ่หงอะไรนั่น ก็จะต้องอยู่ที่นี่ต่ออีกสักระยะ เห็นทีว่าช่วงนี้เธอจะต้องไปเฝ้าสามีที่บริษัทบ่อย ๆ เสียแล้ว

บ่ายวันหนึ่งจันทร์จ้าวมีนัดกับยี่หวา น้องสาวคนสุดท้องของสุริเยนทร์ที่ร้านคาเฟ่แห่งหนึ่งซึ่งไม่ใกล้ไม่ไกลจากบริษัทของผู้เป็นสามีมากนัก

ยี่หวาไม่ได้ทำงานในบริษัทของครอบครัวเช่นเดียวกับเฮียสุริโยน้องชายอีกคนของเฮียสุริเยนทร์ ทั้งสองคนพี่น้องไปเปิดบริษัทเป็นของตัวเอง แต่ทั้งคู่ก็ยังมีชื่อเป็นประธานกรรมการในบริษัทเพราะมีหุ้นส่วนอยู่คนละ 15 เปอร์เซ็นต์

“ไง ดูทำหน้าอย่างกับแบกโลกไว้ทั้งใบ มีเรื่องอะไรทุกข์ใจระบายมาให้ฟังซิ” ยังไม่ทันได้หย่อนสะโพกลงนั่ง ยี่หวาก็เอ่ยทักขึ้นเมื่อได้เห็นใบหน้าหมอง ๆ ของเพื่อน

จันทร์จ้าวถอนหายใจยืดยาว มองเพื่อนที่กำลังทิ้งตัวลงนั่งตรงเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม คนเป็นเพื่อนที่มีตำแหน่งเป็นพี่สะใภ้ไม่ได้ตอบคำถามใด ๆ แต่กลับถามถึงแฟนหนุ่มของยี่หวาแทน

“อลันไปไหนอะ ปกติเห็นตัวติดกันตลอด”

“บ่ายนี้มีประชุมกับผู้บริหารน่ะสิ แล้วจันทร์สั่งอะไรไปหรือยัง” ยี่หวาหันไปถามเพื่อน

“สั่งแล้ว ยี่หวาสั่งเครื่องดื่มก่อนเลย เดี๋ยวเราค่อยคุยกัน” จันทร์จ้าวยื่นเมนูที่วางตรงหน้าให้กับหญิงสาว

“เรื่องซีเรียสมากเลยเหรอ พี่ชายเราไม่ได้ทำอะไรให้จันทร์ไม่สบายใจใช่ไหม” เมื่อเห็นสีหน้าที่ดูเคร่งเครียดของจันทร์จ้าว หญิงสาวจึงอดไม่ได้ที่จะโยนหินถามทาง

“ไม่รู้สิ”

ดวงหน้าเรียวได้รูปส่ายไปมาช้า ๆ ตอนนี้จันทร์จ้าวยังไม่แน่ใจอะไรสักอย่าง ทำให้ไม่สามารถตอบคำถามของยี่หวาได้ จากนั้นเรื่องราวก็ถูกถ่ายทอดออกมาให้กับเพื่อนสนิทฟังทั้งหมด ยี่หวาที่รับรู้ถึงสาเหตุก็มีสีหน้าที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่นัก

“แล้วหลังจากนั้นผู้หวังดีอะไรนั่นได้ส่งข้อความมาอีกไหม”

จันทร์จ้าวส่ายหน้า ใบหน้าสวยฉายแววกังวลชัดเจน

“เราไม่ได้จะเข้าข้างเฮียเยนนะ แต่เฮียเยนไม่ใช่คนเจ้าชู้จันทร์ก็รู้ดี อีกอย่างเฮียรักจันทร์มาก เรียกได้ว่ารักตั้งแต่แรกเห็นเลยก็ว่าได้ เทียวไล้เทียวขื่อจีบจันทร์มาเกือบปีกว่าจันทร์จะใจอ่อนยอมคบด้วย”  ยี่หวาพูดถึงคนเป็นพี่ชาย

หญิงสาวยังจำได้ดีถึงตอนที่พี่ชายของเธอเจอกับจันทร์จ้าวครั้งแรก ในวันที่มารับเธอที่โรงเรียน

ตอนนั้นจันทร์จ้าวเพิ่งอายุ 18 ปี ส่วนพี่ชายเธออายุ 22 ปี กว่าทั้งคู่จะคบหาดูใจกันก็ตอนที่เพื่อนของเธอเข้าเรียนปีหนึ่งแล้ว จันทร์จ้าวเป็นแฟนคนแรกของเฮียเยน และเฮียเยนก็เป็นแฟนคนแรกของจันทร์จ้าวเช่นกัน

“คนเรารักได้มันก็เลิกรักได้ไหม ยี่หวา ไม่มีอะไรมาการันตีนะว่าเฮียรักเรามากแล้วจะไม่มีวันหมดรัก”

ยี่หวาชะงักเมื่อได้ยินเพื่อนสนิทพูด มันก็จริงเหมือนที่จันทร์จ้าวว่า จิตใจคนเรามันเปลี่ยนกันได้ตลอดเวลานั่นแหละ ใจคนยากแท้หยั่งถึง วันนี้รักพรุ่งนี้ไม่รักก็มีถมเถ

“แล้วระหว่างที่คุณไฉ่หงอะไรนั่นอยู่ที่ไทย เฮียเยนมีอะไรผิดปกติหรือเปล่า”

“ไม่มีเลย ปกติทุกอย่าง เวลาที่เราไปหาที่บริษัทก็ไม่มีอะไรน่าสงสัย”

“หรือว่ามีคนอยากปั่นหัวเราเล่น เหมือนพวกตัวอิจฉาในละครหลังข่าวไง เห็นคนรักกันแล้วหมั่นไส้เลยสร้างเรื่องหลอกให้ทะเลาะกันเล่น ๆ” ยี่หวาพูดออกไปตามสิ่งที่ตัวเองคิด คนคนนั้นจะหวังดีจริง ๆ หรือแค่สร้างเรื่องหลอกให้ครอบครัวคนอื่นร้าวฉานก็ไม่อาจรู้ได้

“เราว่าเขาไม่น่าเล่นอะยี่หวา สมมุติว่าถ้าเขาสร้างเรื่องนี้ขึ้นมาเพื่ออยากให้เราทะเลาะกับเฮีย เพื่อที่เขาจะได้อาศัยจังหวะนั้นเข้ามาแทรกกลางระหว่างความสัมพันธ์ที่กำลังสั่นคลอนล่ะ ยี่หวาว่าเป็นไปได้ไหม”

“อืม น่าคิดนะ” ยี่หวาคิดตามสิ่งที่เพื่อนพูดก็พยักหน้าเห็นด้วย

“หรืออีกกรณีหนึ่งก็คือเขาเป็นผู้หวังดีจริง ๆ ที่แค่อยากจะมาบอกให้เรารู้อะไรบางอย่าง แต่ถ้าเลือกได้เราขอให้เป็นอย่างแรกยังจะดีซะกว่า” จันทร์จ้าวพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“เฮ้อออ แต่เราเชื่อใจพี่ชายเรานะ หรือไม่จันทร์ก็ถามเฮียเยนไปตรง ๆ เลย”

ใบหน้าที่มีเสน่ห์ราวกับผู้หญิงส่ายไปมา พร้อมกับเสียงถอนหายใจ

“ไม่ใช่ว่าเราไม่เชื่อใจพี่ชายของยี่หวานะ แต่ถ้าหากว่ามันเป็นเรื่องจริง แล้วเราถามออกไปตรง ๆ คนร้ายที่ไหนจะยอมรับสารภาพกัน มิหนำซ้ำมันกลับจะทำให้อีกฝ่ายระวังตัวมากขึ้นไปอีก”

“...”

“เราว่าเราจะคอยสังเกตไปเรื่อย ๆ ก่อน ช่วงนี้เราก็ให้ม่านดาว ผู้ช่วยของต้าร์คอยรายงานความเคลื่อนไหวของเฮียให้อีกแรง”

“ม่านดาว ผู้หญิง ตัวขาว ๆ หน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม ที่จันทร์เคยเล่าให้ฟังว่าเป็นหลานของคุณมานพใช่ไหม” ยี่หวา เอ่ยถามเพื่อน

“ใช่ เคยเห็นเหรอ” จันทร์จ้าวเลิกคิ้วสงสัย

“คนนั้นแน่เลยอะ วันก่อนเราบังเอิญไปเห็นคุณมานพนั่งทานข้าวกับเด็กสาวหน้าตาน่ารักคนหนึ่ง ตอนแรกเราก็นึกว่าเป็นกิ๊กคุณมานพด้วยซ้ำ ยังคุยกับอลันอยู่เลยว่าคุณมานพช่างใจกล้า เมียดุยิ่งกว่าอะไรยังคิดที่จะมีกิ๊กอีก” ยี่หวาอธิบาย

“เขาเป็นอาหลานกัน ม่านดาวเพิ่งจะ 23 คุณมานพอายุจะ 45 แล้วมั้ง” จันทร์จ้าวยิ้มบางเบาพร้อมกับส่ายหัวให้กับความคิดของเพื่อน

“สมัยนี้ 60 ก็มีกิ๊กได้ ขอแค่มีเงิน” ยี่หวาพูดพลางดูดเครื่องดื่มตรงหน้าไปอึกใหญ่

“จ้า”

“จันทร์ก็อย่าเพิ่งคิดมากนะ ห่วงสุขภาพตัวเองด้วย ถ้าเครียดเกินไปเมื่อไหร่เราจะได้อุ้มหลาน” เมื่อเห็นเพื่อนยิ้มได้บ้างแล้ว ยี่หวาก็เอื้อมไปกุมมือของคนตรงหน้าไว้หลวม ๆ เพื่อส่งกำลังใจให้

“ยี่หวาคิดว่าเรื่องที่เรามีลูกยาก มันจะทำให้เฮีย...” จันทร์จ้าวพูดยังไม่ทันจบ เพื่อนสนิทก็พูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน

“บ้าน่า ทำไมจันทร์ถึงคิดแบบนั้นล่ะ เฮียเยนไม่มีทางคิดแบบนั้นหรอก”

“แต่เรื่องนี้มันก็น่าคิดนี่นา เรามีลูกยาก ขนาดว่าพยายามมาตั้งปีกว่าแล้วยังไม่มีวี่แวว อีกอย่างคุณพ่อคุณแม่ก็กดดัน เราคิดมากไปหมดแล้วอะ ยี่หวา” จันทร์จ้าวระบายสิ่งที่อัดอั้นในใจให้เพื่อนได้รับรู้ทั้งหมด ทุกคนรอบตัวไม่มีใครต่อว่าให้เจ็บช้ำน้ำใจก็จริง แต่เธอรู้ดีว่าทุกคนคาดหวังมาก ทั้งพ่อแม่ของสามี และแม่ของเธอเอง

คราวนี้เป็นยี่หวาที่ถอนหายใจบ้าง เรื่องหลานเป็นเรื่องที่พ่อกับเม่ของเธอคาดหวังมากจริง ๆ นั่นแหละ เพราะเฮียเยนเป็นลูกชายคนโตด้วยแถมยังแต่งงานมาหลายปีแล้ว พวกท่านก็ให้เหตุผลว่าตัวเองอายุเยอะมากขึ้นทุกวัน เพื่อนรุ่นเดียวกันก็ได้อุ้มหลานกันหมดแล้ว แค่อยากเห็นหน้าหลานก่อนตาย ไม่งั้นคงตายตาไม่หลับ

สัปดาห์ต่อมา

“เฮียไปปราจีนรอบนี้จันทร์ขอไปด้วยนะคะ”

จันทร์จ้าวเดินเข้ามาออดอ้อนสามีที่กำลังนั่งเช็กอีเมลในแล็ปท็อปบนโต๊ะทำงานภายในห้องนอน เมื่อเจ้าตัวทราบว่าสามีของเธอต้องเดินทางไปดูความพร้อมของโรงงานผลิตว่าตรงตามกฎเกณฑ์ที่บริษัทกำหนดหรือไม่ ความจริงประธานอย่างสุริเยนทร์ไม่จำเป็นต้องลงไปดูเรื่องนี้ด้วยตัวเองก็ได้ แต่ว่าลูกค้าที่มาจากจีนเน้นย้ำถึงเรื่องมาตรฐาน และหากมีข้อผิดพลาดเพียงน้อยนิด ทางฝั่งนั้นก็พร้อมจะยกเลิกสัญญาทันที

“เฮียไปเช้าเย็นกลับไม่ได้นอนค้าง เฮียว่าจันทร์ไม่ต้องไปหรอก”

“ก็จันทร์อยากไปด้วยนี่นา จันทร์อยู่บ้านเฉย ๆ จันทร์เบื่อนี่คะ” จันทร์จ้าวเข้ามาโอบกอดผู้เป็นสามีจากทางด้านหลัง ใบหน้าหวานก้มลงซุกตรงซอกคอหนา สูดกลิ่นหอมสดชื่นของครีมอาบน้ำที่แผ่ออกมาจากร่างสูง

“อยู่บ้านทำกับข้าวไว้รอเฮียดีกว่าครับ เฮียอยากทานต้มยำกุ้งฝีมือเมียอีก” สุริเยนทร์ปิดแล็ปท็อปก่อนจะเบี่ยงตัวคว้าร่างโปร่งบางของภรรยามานั่งบนตักของตัวเองพลางกอดไว้

“ทำไมถึงไม่อยากให้จันทร์ไปคะ ทุกทีเฮียไม่เคยขัด” จันทร์จ้าวทำหน้ากระเง้ากระงอด

“คนเก่งของเฮียไม่งอแงนะครับ เฮียแค่เป็นห่วง ตั้งแต่ที่หมอปรับปริมาณยารอบนี้จันทร์ดูเวียนหัวบ่อยแถมยังมีอาการคลื่นไส้อาเจียนอีก อาทิตย์หน้าก็จะถึงกำหนดวันนัดแล้ว ครั้งนี้คุณหมอให้เฮียไปด้วยใช่ไหม ไว้เราไปด้วยกันนะ”

“ก็ได้ค่ะ เฮีย...ถ้าเกิดว่าการทานยาไม่ได้ผล แล้วเราต้องใช้วิธีอื่น เฮียให้จันทร์ทำนะ” จันทร์จ้าวถามความเห็นผู้เป็นสามี เพราะก่อนหน้านี้ สุริเยนทร์ไม่สนับสนุนให้เธอใช้วิธีอื่นที่มันจะทำให้เธอต้องเจ็บตัว

วิธีทานยาปรับฮอร์โมนเพื่อชักนำให้มีการตกไข่เป็นวิธีที่ง่ายที่สุดเพราะไม่ต้องเจ็บตัว แค่ต้องทนทานยา และทานอาหารที่มีประโยชน์ตามหมอสั่งก็เท่านั้น แต่เปอร์เซ็นต์ของผลสำเร็จมันก็น้อยตามไปด้วย

“โอเคครับ ถ้าวิธีนี้มันไม่ได้ผลจริง ๆ จันทร์อย่าพึ่งท้อเลยนะ เราปล่อยมาแค่ปีเดียว แล้วก็ทานยายังไม่ถึงหกเดือนด้วยซ้ำ ยังไงลูกของเราสองคนต้องมาแน่นอนครับ เชื่อเฮียนะ”