CHAPTER 4 ร่วมงาน

“แปลกจัง ทำไมถึงเปลี่ยนแผนกะทันหันขนาดนี้” ปัญปวีณ์บ่นเบาๆ พลางมองตารางงานใหม่ที่บริษัทเพิ่งส่งมาให้เมื่อไม่กี่นาทีก่อน จนเธอต้องรีบมาสตูดิโอ

“ก็ดีไม่ใช่เหรอ” ลิลลี่ตอบพร้อมรอยยิ้ม

“ดีอะไร”

“ก็จะได้เจอรุ่นพี่ไง” ลิลลี่ยิ้มแก้มปริทันที แม้เจ้าของตำแหน่งประธานบริษัทคนนั้นจะปากร้ายและเย็นชาไปบ้างก็ตาม

“เธอนี่นะ” ปัญปวีณ์ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา

“โธ่ เขาหล่อจะตายแถมยังโสดอีกต่างหาก หล่อรวยขนาดนั้นต้องมีคนในใจแน่ๆ เลย”

“ก็เรื่องของเขาสิ” หญิงสาวตอบเสียงเรียบ ก่อนจะก้มหน้าอ่านเอกสารต่อ แต่ในใจกลับนึกถึงใบหน้าของทะเลขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

“แย่แล้วๆ! ติดต่อกวินไม่ได้เลย ทั้งโทรศัพท์ ทั้งข้อความ ไม่มีใครรับสักอย่าง” จู่ๆ ทีมงานคนหนึ่งก็โวยวายขึ้นมาจนทุกคนหันไปมอง

“เมื่อคืนปันยังติดต่อได้เลยนะคะ” เธอขมวดคิ้วทันที

“ผู้จัดการก็ติดต่อไม่ได้ ถ้าเจ้าของงานนี้รู้เข้าเรื่องใหญ่แน่” ทีมงานพยักหน้ารับด้วยสีหน้ากังวล

ขณะที่ทุกคนกำลังวุ่นวายกับการตามหากวิน เสียงรองเท้าหนังก็ดังขึ้นจากหน้าห้อง ก่อนที่ร่างสูงในชุดสูทสีเข้มจะก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มบางๆ

“พวกคุณเล่นขายของกันหรือไง งานของผมมีมูลค่าหลายสิบล้านนะ”

ทะเลเอ่ยเสียงเข้มพลางกวาดสายตามองทีมงานที่กำลังยืนหน้าซีดอยู่ตรงหน้า แต่สุดท้ายสายตาของเขากลับหยุดอยู่ที่ปัญปวีณ์ในชุดเดรสเกาะอกสีขาวที่ขับให้ผิวเนียนของเธอดูโดดเด่นยิ่งขึ้น

“คุณทะเล!” ทีมงานหลายคนอุทานด้วยความตกใจ เพราะไม่คิดว่าผู้บริหารอย่างเขาจะลงมาดูงานด้วยตัวเอง

“ผมไม่มีเวลามาเล่นกับพวกคุณ” น้ำเสียงเย็นเฉียบของชายหนุ่มทำให้บรรยากาศรอบด้านเงียบลงทันที

“ขอโทษด้วยนะคะ เราติดต่อนายแบบไม่ได้จริงๆ เดี๋ยวจะรีบหาคนใหม่มาแทนค่ะ” ผู้จัดการกองถ่ายรีบเดินเข้ามาอธิบาย

“ไม่ต้อง” ทะเลตอบสั้นๆ โดยไม่ละสายตาไปจากหญิงสาวตรงหน้า

“คะ”

“ไปเตรียมตัวสิ ผมจะถ่ายเอง” เขาปลดกระดุมสูทเม็ดบนช้าๆ ก่อนจะโยนเสื้อคลุมให้โดมที่ยืนอยู่ข้างหลัง

ทันทีที่ประโยคนั้นจบลง ทั้งสตูดิโอก็ตกอยู่ในความเงียบ ทุกคนต่างหันมามองหน้ากันด้วยความตกตะลึงไม่คิดว่าชายหนุ่มจะทำแบบนี้

“คุณทะเลจะถ่ายแบบเองเหรอครับ”

“ใช่” เขาตอบเรียบๆ ราวกับเป็นเรื่องปกติ

แต่คนที่ดูจะกังวลที่สุดกลับเป็นปัญปวีณ์ หญิงสาวกำชายกระโปรงแน่น พลางมองคนตรงหน้าด้วยหัวใจที่เริ่มเต้นแรง เพราะแค่เจอหน้ากันตามปกติก็ทำให้เธออึดอัดมากพออยู่แล้ว

“อึดอัดมากหรือไง ถึงทำหน้าแบบนั้น”

หลังจากทีมงานทุกคนเดินออกไปจากห้องแต่งตัวจนหมด ทะเลก็เอ่ยขึ้นพลางยืนกอดอกมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ไม่ไกล

“นิดหน่อยค่ะ” เธอตอบตรงๆ โดยไม่คิดจะปิดบัง

“พอไม่ได้ทำงานกับคู่ขา ก็ทำหน้าเหมือนโลกจะถล่มเลยนะ” มุมปากของชายหนุ่มกระตุกขึ้นเล็กน้อย

“ฉันจะออกไปรอข้างนอก” หญิงสาวขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยินน้ำเสียงประชดประชันนั้น เธอหมุนตัวเตรียมเดินผ่านเขาไป แต่ยังไม่ทันก้าวพ้น ทะเลก็เอื้อมมือมาคว้าแขนเธอเอาไว้

“ปล่อยค่ะ”

“ไม่อยากอยู่ใกล้ฉัน หรือเพราะเธอยังรู้สึกอยู่” เขาก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด จนหญิงสาวต้องเงยหน้าสบตากับสายตาคมเข้มคู่นั้น

คำถามของเขาทำให้หัวใจของหญิงสาวเต้นผิดจังหวะ ทะเลโน้มตัวลงมาเล็กน้อย กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอลอยเข้ามาแตะปลายจมูก เหมือนกับเมื่อหลายปีก่อนที่เขาไม่เคยลืม

“พูดอะไรฉันไม่เห็นรู้เรื่อง”

“ที่ต้องทำตัวให้สวย ให้น่ามองเพราะเธออยากคู่ควรกับฉันใช่ไหม ที่หนีไปเรียนถึงต่างประเทศเพราะช้ำใจ?” เขาพูดเรื่องราวเมื่อก่อน

“คุณทะเล”

“เมื่อก่อนเธอเรียกฉันว่าพี่หนิ” เขายังคงจำได้ดี

“ฉันจะสวยหรือจะอ้วนก็เรื่องของฉัน ตอนนี้ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับคุณ เมื่อก่อนก็แค่แอบชอบรุ่นพี่ไม่เห็นแปลกเลย ฉันสวยขนาดนี้ทำไมต้องลดตัวไปวุ่นวายกับคุณ”

สีหน้าของทะเลเปลี่ยนไปทันที เขาขมวดคิ้วแน่นเมื่อได้ยินคำพูดนั้น ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าใช้คำว่าลดตัวกับเขา มีแต่ผู้หญิงใจกล้าตรงหน้า

“ปัญปวีณ์จะมากเกินไปแล้วนะ เธอรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร” น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงความไม่พอใจอย่างชัดเจน

“ฉันไม่ใช่ลูกน้องของคุณ อย่าทำน้ำเสียงแบบนั้น” เธอจะไม่ยอมเขาอีกต่อไป

“ปากดีนักนะ”

“อ๊ะ...”

เขาจับท้ายทอยของเธอไว้แน่น ก่อนจะโน้มตัวลงไปหมายจะสั่งสอนคนปากเก่งตรงหน้า แต่ทันทีที่ริมฝีปากสัมผัสกัน ความหอมหวานที่ไม่คาดคิดกลับทำให้เขาเผลออ่อนโยนลงอย่างไม่รู้ตัว จากจูบที่เต็มไปด้วยอารมณ์ กลับกลายเป็นความรู้สึกบางอย่างที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่ทันได้ตั้งตัว

“เจ้านายครับ...” โดมที่เปิดประตูเข้ามาถึงกับชะงัก ก่อนจะรีบหันหลังกลับทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า

ในจังหวะนั้นปัญปวีณ์ก็ได้สติกลับคืนมา หญิงสาวรีบผลักชายหนุ่มออกเต็มแรง ใบหน้าร้อนผ่าวด้วยความตกใจ ก่อนจะคว้ากระเป๋าแล้วเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

“มึงนี่ไม่รู้จักเคาะประตูก่อนหรือไง” เขาบ่นเสียงหงุดหงิด พลางยกมือขึ้นแตะริมฝีปากของตัวเองราวกับยังรู้สึกถึงสัมผัสเมื่อครู่อยู่

“ผมเคาะแล้วครับ แต่เจ้านายคงจะไม่ได้ยิน” โดมรีบหันกลับมา ก่อนจะยกมือเกาท้ายทอยอย่างจนปัญญา

ทะเลเหลือบมองลูกน้องด้วยสายตาดุๆ จนโดมรีบก้มหน้าหลบทันที เขาถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิดอยากมีเวลานานกว่านี้

“เรื่องเมื่อคืนอย่าพูดให้ใครได้ยินเด็ดขาด”

“จะไม่มีใครทราบเรื่องเมื่อคืน”

เจ้านายของเขาก็ใช่ย่อย ถึงขั้นสั่งให้ลูกน้องไปวางยาถ่ายกวิน นายแบบของงานตอนแรกทุกคนต่างพากันงุนงงกับคำสั่งประหลาดนั้น

แต่พอเห็นเหตุการณ์ในวันนี้ ทุกอย่างก็เริ่มกระจ่างขึ้น ทะเลอยากใกล้ชิดกับปัญปวีณ์มากเสียจนยอมใช้ทุกวิถีทาง เพื่อกำจัดคู่แข่งและเปิดโอกาสให้ตัวเองได้อยู่เคียงข้างเธอแทน

ปัญปวีณ์ถอนหายใจออกมายาวๆ หลังจากการถ่ายแบบสิ้นสุดลง กว่าทุกอย่างจะผ่านพ้นไปได้ ชายหนุ่มตรงหน้าเหมือนตั้งใจแกล้งเธอเสียมากกว่า

บางครั้งเขาก็แกล้งโอบเอว บางครั้งก็จับมือเธอไว้นานเกินความจำเป็น จนหญิงสาวเผลอเสียอาการอยู่หลายครั้ง

ยิ่งเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าของทะเล เธอก็ยิ่งมั่นใจว่าเขากำลังสนุกกับการทำให้เธอใจเต้นไม่เป็นจังหวะอยู่แน่ๆ

“ไปทานข้าวเที่ยงกัน”

“ไม่ไปค่ะ ฉันมีนัด” เธอไม่ยอมสบตากับเขา

“จะรีบไปหาคู่ขาเหรอ มันไม่ตายง่ายๆ หรอก” เขาเอ่ยออกมาอย่างหงุดหงิด ที่อีกฝ่ายทำเหมือนไม่อยากอยู่ใกล้เขา

“คุณรู้ได้ยังไงว่ากวินเป็นอะไร?” เธอขมวดคิ้วทันที น้ำเสียงของเขาเหมือนจะรู้อะไรมากกว่านั้น

“ใครจะไปรู้ ทำไมถึงเลือกมาทำงานแบบนี้จบตั้งเมืองนอก” เขารีบเปลี่ยนเรื่องทันที กลัวว่าหญิงสาวจะจับได้

“จบอะไรมาไม่สำคัญหรอก”

“โชว์เลือนรางให้ผู้ชายดูมันน่าภูมิใจตรงไหน” เขาจ้องมองเธออย่างไม่ละสายตา

“อะไรที่ทำให้ได้เงินฉันทำได้ทั้งนั้น ไม่จำเป็นเราอย่ามาคุยกันเลยดีกว่า”

“ทำไมเธออายใครที่รู้จักฉัน” รอบนี้เขาหงุดหงิดจริงๆ เขาออกจะเพอร์เฟคแต่หญิงสาวทำเหมือนไม่อยากรู้จักเขา

“ฉันไม่อยากเป็นข่าว”

“ผู้ชายที่เธอเป็นข่าวด้วยล่ะ”

“กรุณาอย่ามาวุ่นวายกับฉันค่ะ”

หญิงสาวเอ่ยเสียงเรียบ พลางก้าวถอยหลังออกห่างจากเขา ทะเลจ้องมองใบหน้าของหญิงสาว ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ

“เธอโกรธฉันใช่ไหม เมื่อก่อนฉันปฏิเสธ”

“ฉันไม่สวยคุณไม่ต้องมายุ่งด้วย เพราะตอนนี้ฉันไม่อยากร่วมงานกับคุณ”

คำพูดนั้นทำให้สีหน้าของชายหนุ่มนิ่งไปทันที เขามองเธออยู่ครู่หนึ่ง หญิงสาวคงจะฝังใจกับคำพูดเมื่อก่อนของเขาแน่ๆ

“ฉันไม่ได้...”

“ฉันกลับแล้ว” เธอรีบตัดบทไม่รอว่าเขาจะพูดอะไรต่อ เธอเพียงหันหลังและเดินจากไป ทิ้งให้ชายหนุ่มยืนอยู่เพียงลำพัง

“ฉันไม่ได้ตั้งใจจริงๆ นี่น่าแถมเธอยังขโมยของฉันไปอีก” เขาบ่นพึมพำวันนั้นเขาตั้งใจจะมาขอโทษ แต่ปัญปวีณ์กลับไปต่างประเทศเสียก่อน