บทที่ 7 วันแรกในกรงขัง

บทที่

7

วันแรกในกรงขัง

      ใบพลูยืนตัวแข็งทื่ออยู่ภายในลิฟต์ส่วนตัวที่ถูกออกแบบอย่างหรูหรา ลิฟต์นำพาเธอตรงขึ้นสูงสุดของอาณาจักรของคิมหันต์ เธออยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตขาวและกระโปรงทรงสอบสีดำที่ดูเรียบร้อย แต่เมื่อยืนเทียบกับคิมหันต์ที่สวมสูทสีเทาเข้ม เขากลับดูสง่างามและมีอำนาจจนเธอรู้สึกเหมือนกำลังสวมชุดของเด็กรับใช้

       พื้นที่ภายในลิฟต์แม้จะพอสำหรับยืนได้หลายคนแต่ในตอนนั้นเธอรู้สึกเหมือนร่างกายแทบหายใจไม่ออก แต่จู่ๆ มือหนาที่แสนเย็นเฉียบของคิมหันต์ก็ยกขึ้นมา สัมผัสเข้าที่ต้นแขนของเธออย่างแผ่วเบา แต่แรงบีบกลับแน่นพอที่จะตรึงร่างของเธอไว้กับผนังลิฟต์ ใบพลูสะดุ้งเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นมองด้วยความสับสนแต่ดวงตาของเขากลับนิ่งสงบราวกับกำลังจ้องมองสิ่งของที่ไร้ชีวิต

       “ยืนนิ่งๆ ตัวตรงๆ” เขาออกคำสั่งด้วยเสียงทุ้มต่ำที่ทำให้เธอรู้สึกราวกับกระแสไฟฟ้าแล่นผ่าน

       “อย่าทำตัวเหมือนเด็กที่เพิ่งถูกจับมาใช้แรงงานได้ไหม ฉันไม่ได้พาเธอมาเพื่อให้คนอื่นเห็นว่าเธอเป็นเชลยนะ”

       ใบพลูพยายามหายใจเข้าลึกๆ เพื่อควบคุมความรู้สึกร้อนรุ่มที่แล่นพล่านไปทั่วทั้งใบหน้าและลำคอ คิมหันต์มองเธอด้วยสายตาที่ท้าทาย ราวกับรอให้เธอตอบโต้เพื่อให้เขามีข้ออ้างในการลงโทษที่รุนแรงกว่าเดิม

       “ใบพลูแค่พยายามสงบสติอารมณ์ค่ะ” เธอตอบอย่างแผ่วเบา โดยไม่กล้าสบตาตรงๆ

       คิมหันต์ไม่ปล่อยให้เธอรอดพ้นไปง่ายๆ เขาโน้มใบหน้าลงมาจนชิดลำคอของเธอ สัมผัสได้ถึงปลายจมูกที่เกือบจะแตะผิวหนังของเธอเข้าแล้ว เสียงทุ้มต่ำของเขา ลมหายใจอุ่นๆ ของเขารดอยู่ข้างหูของเธอ เสียงกระซิบที่แฝงไปด้วยความรู้สึกดิบเถื่อนทำให้เธอขนลุกซู่ไปทั่วทั้งร่างกาย

       “เธอไม่ต้องสงบสติอารมณ์หรอกนะ แต่เธอคือของฉัน ตั้งแต่วินาทีที่ก้าวเท้าเข้ามาที่นี่ ทุกคนในอาณาจักรของฉันต้องเห็นว่าเธอเป็นของที่ฉันเป็นเจ้าของ”

       แรงบีบที่ต้นแขนของเธอเพิ่มขึ้นเล็กน้อย เป็นการตอกย้ำถึงพันธนาการที่มองไม่เห็น เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก คิมหันต์ก็ก้าวออกไปพร้อมกับดึงเธอตามไปอย่างรวดเร็ว โดยที่มือของเขายังคงจับต้นแขนของเธอไว้แน่น มันคือประกาศสถานะอย่างชัดเจนต่อสายตาของพนักงานทุกคนที่มองมา

       เมื่อก้าวเข้าสู่พื้นที่ชั้นสูงสุด ห้องทำงานทั้งหมดเป็นกระจกใสและโต๊ะทำงานของใบพลูถูกจัดวางอย่างโดดเด่น ติดกับห้องทำงานส่วนตัวของคิมหันต์ ที่ผนังก็เป็นกระจกเช่นกัน เธอถูกติดตั้งในจุดที่เขาจะมองเห็นได้ตลอดเวลา

       อรุณรัตน์ เลขานุการผู้เงียบสุขุม ยืนรออยู่แล้วพร้อมรอยยิ้มสุภาพ เธอเหลือบมองรอยนิ้วมือของคิมหันต์บนแขนใบพลูอย่างรู้สถานการณ์

       คิมหันต์ปล่อยมือของเขาจากมือของใบพลู ทำให้เธอรู้สึกว่างเปล่าและเย็นวาบ เขาเดินไปที่โต๊ะเธอ ใช้ปลายนิ้วไล้ขอบโต๊ะอย่างเชื่องช้า แล้วหันมาสบตาใบพลูด้วยรอยยิ้มอันตราย

       “โต๊ะนี้ของเธอตำแหน่งคนของฉัน”

       “คนของคุณอาเนี่ยนะคะ” ใบพลูเอ่ยขึ้นมาเบาๆ แต่คิมหันต์ก็ได้ยิน

       รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นที่มุมปากของคิมหันต์ มันเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยการเยาะเย้ยและการประกาศชัยชนะ

       “ก็ใช่ไงหรือเธออยากไปเป็นคนของคนอื่นอย่างเช่นอาทิตย์”

       ใบพลูรับรู้ได้ทันทีว่าเธอไม่มีทางเลือกอื่นเมื่อได้ยินชื่อของอาทิตย์ เธอต้องยอมจำนนอยู่ใต้เงื้อมมือของเขา

       คิมหันต์เท้าแขนลงบนโต๊ะทำงานของเธอ โน้มตัวเข้าใกล้จนใบหน้าของเธออยู่ในระยะหายใจรดต้นคอ

       “จำเอาไว้ ใบพลู” เสียงทุ้มต่ำของเขาดุดันและเต็มไปด้วยความจริงจัง

       “เธอต้องอยู่ในสายตาของฉันตลอดเวลา ทุกที่ที่เธอไปจะต้องได้รับอนุญาตจากฉันเท่านั้น เพราะเธอมีสถานะเป็นของฉันเท่านั้น”       

       คิมหันต์พยายามเน้นย้ำคำว่าเขาเป็นเจ้าของเธออยู่บ่อยๆ เหมือนอยากให้ใบพลูจำให้ขึ้นใจว่าเธอเป็นของเขาคนเดียวเท่านั้น

       “คุณอรุณรัตน์” คิมหันต์หันไปสั่งเลขาด้วยน้ำเสียงที่เข้มขรึม

       “วันนี้คุณให้ใบพลูศึกษาเอกสารส่วนตัวของผมทั้งหมด” เขาหยุดคำพูดไปเล็กน้อยก่อนจะใช้สายตากดดันใบพลู

       “และเธอเตรียมนำเสนอรายงานสรุปให้ฉันทราบในคืนนี้ ที่บ้าน”

       ใบพลูเบิกตากว้างอย่างตกใจ นี่คือการให้เธอเข้าไปในโลกที่ลึกที่สุดของเขาอย่างสมบูรณ์ และเป็นการขู่กรายอย่างชัดเจนว่าการรายงานผลไม้ไม่ได้จบแค่ในเวลางาน ก่อนที่คิมหันต์จะเดินเข้าห้องทำงาน เขาโน้มตัวลงมากระซิบข้างหูใบพลู โดยใช้มืออีกข้างวางบนบ่าของเธอ

       “และจำไว้ว่าในที่แห่งนี้ เธอไม่มีความลับกับฉัน”

       สัมผัสที่บ่าของเขามันร้อนผ่าวราวกับเปลวไฟที่เผาไหม้ เธอรับรู้ได้ถึงสายตาอิจฉาและสงสัยของพนักงานที่จ้องมองมา แต่เธอกลับทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งลงบนเก้าอี้ ปล่อยให้ตัวเองจมอยู่ใต้การควบคุมอำนาจของเขาอย่างหลีกหนีไปไหนไม่ได้

       “เรื่องนั้นใบพลูรู้ค่ะคุณอา” ใบพลูพูดแล้วก็หันไปมองหน้าของคิมหันต์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยการตัดพ้อ คุณอาผู้ใจดีและแสนดีของเธอไม่มีอีกต่อไปแล้ว

       ดวงตาของคิมหันต์เต็มไปด้วยความเคร่งขรึม เขาใช้ปลายนิ้วที่เย็นเฉียบแตะลงที่ริมฝีปากของใบพลูเบาๆ ราวกับจะสั่งให้เธอเงียบ

       “ดีที่เธอรู้ตัว” เขาพูดด้วยเสียงกระซิบที่แสนอันตราย

       “ถ้าไม่รู้หรือไม่เข้าใจ ฉันก็มีวิธีการสอนให้เธอจำขึ้นใจได้ดีกว่านี้”

       เขาไม่รอให้เธอตอบกลับอีกต่อไป คิมหันต์หันหลังเดินเข้าห้องทำงานส่วนตัวของเขาไปทันที ประตูกระจกหนาถูกปิดลงอย่างนุ่มนวล แต่ทิ้งความตึงเครียดไว้ทั่วทั้งพื้นที่ ใบพลูรู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ในกรงแก้วราคาแพงที่ถูกขังไว้ในสายตาของเจ้าของตลอดเวลา เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติให้กลับมาจดจ่ออยู่กับกองเอกสารที่อรุณรัตน์นำมาวางไว้ ซึ่งมันเต็มไปด้วยรายอะเอียดการเงินส่วนตัวและความลับทางธุรกิจของชายที่เพิ่งจะทำลายหัวใจเธอไปเมื่อครู่

       อรุณรัตน์ผู้เงียบขรึมไม่ต่างจากเจ้านายของเธอส่งยิ้มที่คลุมเครือให้ใบพลู

       “ใบพลูคงต้องใช้เวลาพอสมควรนะคะถึงจะเข้าใจในการทำงานและเข้าใจในเอกสารนี้”

       “ได้ค่ะ ใบพลูพร้อมทำงานทุกอย่างค่ะ”

       “มีอะไรถามพี่ได้นะคะ พี่พร้อมให้คำปรึกษาค่ะ” อรุณรัตน์บอกกับใบพลูด้วยความใจดีแม้จะนิ่งๆ ขรึมๆ ก็ตาม

       ใบพลูพยักหน้ารับอย่างนอบน้อม แล้วก็ยิ้มให้กับอรุณรัตน์ แม้ว่าตอนนี้เธอจะประหม่าแต่การที่มีอรุณรัตน์ก็ทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาเพราะท่าทางของเธอค่อนข้างใจดีไม่น้อย

       ใบพลูใช้เวลาในการทำความเข้าใจเอกสารพวกนั้นอยู่ค่อนข้างนาน แต่เธอก็ยังไม่รู้ว่าหน้าที่ของเธอคืออะไรนอกจากนั่งมองตัวเลขในเอกสารและการประชุมต่างๆ ที่กำลังจะเกิดขึ้นภายในเดือนนี้

       ขณะที่เธอพยายามทำความเข้าใจโครงสร้างองค์กรที่ซับซ้อนและแผนงานต่างๆ ใบพลูรู้สึกว่าแววตาของคิมหันต์ ที่จ้องมองมาจากห้องกระจกด้านหลังนั้นหนักอึ้งกว่าเอกสารทั้งหมดตรงหน้าของเธอเสียอีก

       เธอพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อขับไล่ความตึงเครียดที่กัดกินแต่กลิ่นน้ำหอมของคิมหันต์ยังคงอบอวลอยู่รอบตัวเธอ มันเหมือนเป็นการย้ำเตือนว่าเธอจะอยู่ภายใต้การควบคุมของเขาตลอดไป