ตอนที่ 22 บทลงโทษท่ามกลางรอยร้าว

ตอนที่

22

บทลงโทษท่ามกลางรอยร้าว

บรรยากาศภายในวิลล่าเงียบสงัดจนน่าใจหาย มีเพียงเสียงฝนที่ยังคงกระทบหลังคาดังเปาะแปะ คิมหันต์กระชากแขนใบพลูให้เดินตามขึ้นมาบนชั้นสองอย่างไม่ใยดี ร่างบางเปียกโชกจนน้ำหยดเป็นทางตามพรมราคาแพง ใบพลูพยายามกลั้นเสียงสะอื้นขณะที่มืออีกข้างของคิมหันต์ยังคงโอบอุ้มนุ่มนิ่มที่หลับพับไปเพราะความเหนื่อยล้าจากการร้องไห้อย่างหนัก

เมื่อมาถึงหน้าห้องนอนเล็ก คิมหันต์หยุดกะทันหันก่อนจะหันมามองใบพลูด้วยสายตาที่คมกริบราวกับจะเชือดเฉือนเนื้อหนัง

“ทำหน้าที่ของเธอซะใบพลู กล่อมนุ่มนิ่มให้นอน แล้วอย่าคิดจะหนีออกไปทางหน้าต่างหรือระเบียงอีกล่ะ เพราะถ้าฉันเห็นเธอคลาดสายตาแม้แต่วินาทีเดียว ฉันจะให้คนไปลากคอไอ้นั่นกลับมาลงโทษต่อหน้าเธอทันที”

ใบพลูไม่ได้ตอบโต้ เธอทำได้เพียงพยักหน้าอย่างจำนนด้วยดวงตาที่บวมช้ำ คิมหันต์ส่งร่างนุ่มนิ่มให้เธออุ้มต่อ ความหนักของเด็กน้อยในอ้อมแขนไม่ได้ครึ่งหนึ่งของความหนักอึ้งในใจเธอเลย ใบพลูค่อยๆ ก้าวเข้าไปในห้องนอนสีพาสเทลที่ดูอบอุ่น ขัดกับพายุอารมณ์ที่เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อครู่

เธอวางนุ่มนิ่มลงบนเตียงหนานุ่มอย่างแผ่วเบา จัดแจงเปลี่ยนชุดนอนที่เปียกชื้นอ