บทที่ 5 แสงสว่างของสายขิม

บทที่ 5 แสงสว่างของสายขิม

ควันบุหรี่ถูกพ่นออกมาขณะธาวินนั่งอยู่บนฝากระโปรงรถของตนเองซึ่งอยู่ริมถนนใกล้สี่แยกไฟแดง ทว่ารอจนพระอาทิตย์ตกดินไปแล้ว หญิงสาวก็ยังไม่ปรากฏตัวเสียที ทั้งที่กระทั่งเมื่อวานก็ยังมาเจอกันอยู่ทุกวันแท้ ๆ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างหงุดหงิด

“ไปอยู่ไหนนะ”

ชายหนุ่มพึมพำ พอทำท่าจะหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาก็นึกขึ้นได้ว่าไม่เคยขอเบอร์สายขิมเอาไว้ ด้วยปกติมาทีไรก็เจอตลอด บุหรี่ในมือถูกบีบจนยู่ยี่ก่อนจะทิ้งลงพื้นแล้วใช้เท้าขยี้มันจนไฟมอดดับ

คนตัวสูงกระชากประตูรถเปิดออกด้วยรู้สึกเป็นห่วงเด็กคนนั้น เขาตัดสินใจจะไปดูหล่อนที่บ้านเผื่อบางทีอาจจะป่วยจนลุกมาทำงานไม่ไหว โชคดีที่หลายอาทิตย์ก่อนเคยได้ไปส่งเธอที่บ้านไม่อย่างนั้นคงหมดหนทางจะติดต่อ

ธาวินไม่เข้าใจเลยว่าทำไมตนเองจะต้องเป็นห่วงผู้หญิงที่เพิ่งรู้จักไม่ถึงสองเดือนคนนี้ด้วย

ความทรงจำในวัยเด็กฉายย้อนเข้ามาในความคิด…

‘สวยไหมจ๊ะ’

มารดาของธาวินวัยสิบขวบเอ่ยถามขณะกำลังนั่งกินชากับขนมยามบ่ายอยู่ในศาลาของคฤหาสน์ด้วยกัน ‘วาสนา’ ผู้เป็นแม่ยื่นพวงมาลัยถวายพระที่ร้อยเองให้เด็กชายดู

‘สวยครับ คุณแม่เก่งจังเลย’

‘ไว้วันหลังแม่จะสอนวินร้อยมาลัยดีไหมลูก’

‘ผมจะทำได้เหรอครับ มันดูยากมาก ๆ เลย’

‘ไม่ยากหรอกลูก เพลินจะตายไป ก่อนจะได้มาเจอคุณพ่อของลูกจนตกหลุมรักและแต่งงานกัน แม่ก็เคยร้อยพวงมาลัยขายตามตลาดมาก่อนนะจ๊ะ’

วาสนาเริ่มเล่าเรื่องความหลังให้ลูกชายฟังเหมือนอย่างทุกครั้ง ด้วยตั้งแต่ฐานะทางบ้านดีขึ้นจากการลงทุนทำงานอย่างหนักของสามี ช่วงเวลาแห่งความสุขซึ่งเคยมีร่วมกันก็หายไป ทำให้หญิงสาวใช้ชีวิตส่วนมากกับธาวินเท่านั้น

แววตาของชายหนุ่มหม่นเศร้าลงเมื่อนึกถึงมารดา ทว่าสุดท้ายผู้เป็นแม่ก็จากไปด้วยอาการป่วยเรื้อรัง อาจเพราะแบบนั้นเขาเลยละสายตาไปจากสายขิมไม่ได้ ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงหน้าชุมชนแออัดที่หล่อนอาศัยอยู่ รถยนต์ไม่สามารถขับเข้าไปได้ต้องจอดเอาไว้แล้วเดินเท้าเข้าไป

ธาวินลงจากรถตรงไปยังบ้านของหญิงสาวทันที ระหว่างทางเดินเข้าไปค่อนข้างมืดด้วยไฟตามทางเดินไม่ติดทุกดวง มีกลุ่มวัยรุ่นตั้งวงเหล้าอยู่หลายจุด ยิ่งไปกว่านั้นยังมีเสียงทะเลาะกันดังมาจากตามบ้านต่าง ๆ เป็นมลภาวะทางเสียงแบบสุด ๆ สร้างความหงุดหงิดให้ชายหนุ่มไม่น้อย

ไม่ถึงห้านาทีเขาก็มาหยุดอยู่ตรงหน้าบ้านของสายขิม ดูจากภายนอกก็เงียบสงบดีไม่มีอะไรผิดปกติ คิ้วเข้มขมวดมุ่นเพราะไม่มีไฟเปิดเลยสักดวงราวกับว่าไม่มีใครอยู่บ้าน

“มาเสียเที่ยวเหรอ”

คนตัวสูงพึมพำ เขาถอนหายใจเตรียมจะเดินกลับไปแล้วค่อยมาใหม่ในตอนเช้า ทว่ายังไม่ทันจะหันหลังก็ได้ยินเสียงบางอย่างดังเบา ๆ มาจากด้านใน

“ฮึก…”

“!!!”

ดวงตาคมเบิกกว้าง เขาเอาหูแนบประตูเพื่อฟังให้ชัวร์ว่าไม่ได้หูฝาด เสียงครางสะอื้นเบา ๆ ดังมาจากข้างในจริง ๆ ด้วยไม่ผิดแน่

มันคือเสียงร้องไห้ของสายขิม

สายตาเลื่อนมองตรงประตูก่อนจะถือวิสาสะลองเปิดออก ปรากฏว่ามันไม่ได้ถูกลงกลอนจากด้านใน ด้านนอกเองก็ไม่ได้ล็อกเอาไว้ด้วย ธาวินรีบบุกเข้าไปแล้วกวาดสายตามองหาที่มาของเสียง ในบ้านไม่มีเฟอร์นิเจอร์อะไรเลยนอกจากมุ้งกับเบาะนอน ข้าวของเครื่องใช้ในครัวและ…ตู้เสื้อผ้า

“ฮึก…”

คนตัวสูงเดินเข้าไปใกล้ด้วยเสียงสะอื้นดังมาจากทางนั้น ด้ามจับตู้เสื้อผ้าถูกพันเอาไว้ด้วยเข็มขัดนักเรียนของหญิงสาวแบบผิดวิสัย ธาวินรีบแกะมันออกอย่างรวดเร็ว

แอ๊ด…

“ฮึก…”

ทันทีที่ประตูตู้เปิดออก สิ่งที่เห็นก็ทำเอาชายหนุ่มตัวแข็งทื่อเมื่อคนที่เขารอมาตั้งแต่บ่ายนั่งคุดคู้อยู่ในนั้น สภาพดูก็รู้ว่าถูกทำร้าย มีร่องรอยเขียวช้ำตามเนื้อตัวเพิ่มจากที่เห็นล่าสุด

“สายขิม”

“ฮึก…”

เจ้าของเสียงสะอื้นเงยหน้ามองคนเรียก ดวงตากลมแดงก่ำ มีเลือดซิบไหลออกมาจากมุมปาก ชายหนุ่มไม่ได้พูดหรือถามอะไรนอกจากส่งมือไปข้างหน้า

“ออกมาเถอะ”

“ฮึก…”

“ขอโทษที่มาช้านะ”

สายขิมไม่ตอบ ได้แต่มองมือของอีกฝ่ายก่อนที่ความกลัวในใจจะเลือนหายไปช้า ๆ ความมืดมิดแสนน่ากลัวเริ่มมีแสงสว่างปรากฏออกมา

“พี่…วิน…”

“ไปกับฉันนะ”

น้ำตาไหลออกมาอีกรอบ เสียงสะอื้นก็เริ่มดังขึ้น หญิงสาวค่อย ๆ ยื่นมือไปข้างหน้ากระทั่งปลายนิ้วสัมผัสกัน เพียงแค่นั้น

ธาวินก็ดึงหล่อนเข้ามาสู่อ้อมแขนแล้วโอบกอดไว้แน่น ร่างกายเล็กสั่นสะท้านด้วยความกลัว

ชายหนุ่มกวาดตามองไปรอบ ๆ มีรูปถ่ายของสายขิมกับผู้หญิงสูงวัยคนหนึ่งที่คาดว่าคงจะเป็นแม่ใส่กรอบวางอยู่บนโต๊ะด้วย แปลว่ามีกันแค่สองคนแม่ลูกเท่านั้นเหรอ หากหล่อนมีพ่อก็น่าจะเป็นรูปครอบครัวมากกว่า ถ้าจำไม่ผิดหญิงสาวเคยบอกไว้ว่ามารดาป่วยเข้าโรงพยาบาลนี่นา ถ้าอย่างนั้น…

ใครคือคนที่ทำร้ายเธออย่างนี้ ?

นอกจากสายขิม มารดา มีใครอีกคนอยู่ด้วยใช่หรือเปล่า 

“คืนนี้อย่าอยู่ที่นี่เลยนะ ไปกับฉันเถอะ”