บทที่ 6 ความใจดีของเขา

บทที่ 6 ความใจดีของเขา

ธาวินพาหญิงสาวมาที่คอนโดฯ ของตนเองด้วยทั้งสภาพร่างกายและจิตใจของเธอคงไม่พร้อมอยู่คนเดียว คนตัวเล็กถูกประคองมานั่งอยู่ตรงโซฟากลางห้อง ตลอดทางมาหล่อนไม่ปริปากพูดอะไรเลย ไม่แม้แต่จะบอกว่าเป็นฝีมือของใครที่ทำร้ายตนเองราวกับว่า…

…สายขิมต้องการปกป้องใครคนนั้น

“นั่งรอตรงนี้นะ ฉันจะทำแผลให้”

เจ้าของห้องเดินแยกไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลแล้วย้อนกลับมานั่งลงข้าง ๆ หญิงสาว เป็นครั้งที่สามแล้วที่เขาเจอเธอในสถานการณ์อย่างนี้

“ขอบคุณนะคะ”

“พูดได้แล้วเหรอ”

นิ้วเรียวจับเข้าที่คางของคนตัวเล็กให้หันมาหาแล้วเริ่มใส่ยาตรงมุมปากของเธอ ความหวาดกลัวก่อนหน้านี้สลายไปหมดแล้ว แววตาสั่นไหวกลับมาสดใสร่าเริงตามเดิม

“พี่มาช่วยหนูเอาไว้อีกแล้ว”

“นั่นสิ ทำไมเธอถึงต้องสร้างเรื่องให้ฉันคอยช่วยทุกทีเลยนะ”

แม้ปากจะบ่นแต่เขาก็ยังทำแผลตามส่วนต่าง ๆ ให้หญิงสาวอย่างเบามือ ทำให้ธาวินได้เห็นรอยแผลเป็นเก่า ๆ ตามร่างกายของหล่อนอีกหลายจุด ทำเอาโมโหจนต้องกัดฟันกรอดเพื่อระงับอารมณ์

“พี่วินมือเบาจังเลยค่ะ คงเพราะทำงานในโรงพยาบาลใช่ไหม”

“คงอย่างนั้น ว่าแต่…หิวไหม”

คนตัวเล็กพยักหน้าทันทีพร้อมกับเสียงท้องร้องดังออกมา ชายหนุ่มทายาลงบนรอยช้ำจุดสุดท้ายก่อนจะเอากล่องปฐมพยาบาลไปเก็บตามเดิม

“บ้านพี่วินหลังใหญ่มากเลยนะคะ มีไฟสว่างทั้งห้องเลยด้วย โคมไฟบนเพดานนั่นซื้อมาเท่าไหร่เหรอคะ”

“ไม่รู้สิ ซื้อมาพร้อมบิ๊วอิน แต่คิดว่าคงประมาณสามล้าน”

“สามล้าน! ฉันต้องขายมาลัยกี่ล้านพวงกว่าจะได้เงินเท่านั้นนะ”

สายขิมทำท่านับนิ้วด้วยความตะลึง ไม่แน่ว่าบางทีตอนนี้เธออาจนั่งอยู่บนโซฟาราคาหลักแสนก็ได้ ท่าทางของหญิงสาวเปลี่ยนไปจากในตอนแรก ซ้ำยังทำตัวเป็นปกติเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นอีก

“มีแค่บะหมี่นะ กินได้หรือเปล่า”

“สบายมากค่ะ อ๊ะ หนูขอทำให้ดีกว่านะคะ”

สายขิมรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งตรงมาหาชายหนุ่มที่เคาน์เตอร์ครัว ดึงเอาซองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปออกมาจากมือเขา

“มีพวกผักกับไข่ในตู้เย็นนะ จะเอาด้วยไหม”

“รบกวนด้วยค่ะ”

หล่อนหันมายิ้มกว้าง ธาวินเลยเดินไปเปิดตู้เย็นแล้วหยิบวัตถุดิบอื่น ๆ มาวางเตรียมไว้ให้เธอ หญิงสาวลงมือทำทุกอย่างด้วยความคล่องแคล่วโดยมีเจ้าของห้องยืนเป็นลูกมือหยิบจับสิ่งของให้

“เรื่องมหา’ลัยเป็นอย่างไรบ้าง สอบเสร็จมาสักพักแล้วไม่ใช่เหรอ”

“หนูไม่คิดจะเรียนต่อหรอกค่ะ อันที่จริงหนูไปสมัครงานไว้แล้ว อาทิตย์หน้าก็จะเริ่มทำงานจริงจัง หนูจะได้เป็นสาวโรงงานแล้วนะ เงินเดือนเริ่มต้นก็เกือบหมื่นอยู่ อีกไม่นานต้องรวยแน่ ๆ เลย”

เล่าไปก็ยิ้มไปราวกับคนที่ไม่เคยมีเรื่องโหดร้ายในชีวิตมาก่อน ทั้งที่ในสายตาของชายหนุ่มมันตรงกันข้าม

“น่าเสียดายออก เธอเรียนดีไม่ใช่หรือไง”

“เรื่องเรียนต่อให้อายุห้าสิบก็ยังเรียนได้ค่ะ ตอนนี้ปากท้องสำคัญกว่า อ๊ะ! จริงสิ หนูลืมจ่ายหนี้สำหรับวันนี้เลย นี่ค่ะ หนึ่งบาทครั้งที่ห้าสิบ”

สายขิมล้วงหยิบเงินในกระเป๋ากางเกงออกมาส่งให้เขาหนึ่งบาท กลิ่นหอมของอาหารลอยฟุ้งไปทั่วห้อง ชายหนุ่มยื่นมือไปรับมา

“เกือบต้องเสียค่าดอกห้าบาทแล้วไหมล่ะ”

“เสร็จแล้ว เดี๋ยวหนูยกไปวางที่โต๊ะนะคะ นั่งกินตรงนั้นได้ใช่ไหม”

ธาวินพยักหน้า หญิงสาวเอาบะหมี่ทั้งสองถ้วยใส่ถาดแล้วยกไปวางไว้บนโต๊ะอาหาร พอหันไปอีกทีก็เห็นว่าชายหนุ่มเดินหายเข้าไปในห้องห้องหนึ่งก่อนจะกลับออกมาภายในเวลาไม่ถึงนาที

“พอกินเสร็จแล้วก็อาบน้ำพักผ่อนซะนะ ฉันไม่มีชุดอื่นเลยนอกจากชุดของตัวเอง ใส่ได้หรือเปล่า”

“สบายมากค่ะ ขอบคุณมากนะคะ”

หล่อนรับเอาชุดนอนของเจ้าของห้องมาถือไว้ ความใจดีที่ได้รับจากผู้ชายคนนี้มันมากเสียจนอดคิดไม่ได้เลยว่าตนเองสมควรได้รับมันหรือเปล่า

ทั้งสองมานั่งกินมื้อเย็นด้วยกันที่โต๊ะ ธาวินเอาน้ำผลไม้มาให้เธอดื่มแล้วลอบสังเกตคนตรงหน้าเงียบ ๆ ทั้งที่ถูกทำถึงขนาดจับขังไว้ในตู้แต่หญิงสาวก็ไม่มีท่าทีจะยอมปริปากบอกความจริงอะไรเลย ด้วยอายุของหล่อนการถูกทำร้ายแบบนั้นถือเป็นการทารุณกรรมจนสามารถเอาผิดได้เลย

“คืนนี้พวกเราจะนอนด้วยกันเหรอคะ”

พรวด!

“แค่กๆๆ”

บะหมี่ที่เพิ่งเข้าปากไปได้ไม่ถึงสิบวินาทีถูกพ่นออกมาจนสำลักเพราะตกใจในคำพูดของหญิงสาว ดวงตากลมกะพริบปริบ ๆ มองมาทางเขาอย่างใสซื่อราวกับไม่รู้ว่าสิ่งที่ตนเองพูดออกมานั้นมันชวนให้เข้าใจผิดแค่ไหน

“เป็นอะไรไหมคะ กระดาษค่ะ”

“เธอจะบ้าเหรอ นอนด้วยกันอะไร ฉันพาเธอมานอนค้างที่นี่ แต่ไม่ได้หมายความว่าเราจะนอนด้วยกัน ฉันจะกลับไปนอนที่บ้านต่างหาก”

รับเอากระดาษจากหล่อนมาเช็ดปาก 

“บ้าน ? ที่นี่ไม่ใช่บ้านพี่วินหรือคะ”

“มันก็ใช่ แต่ฉันมีบ้านที่คุณพ่ออยู่อีกหลัง รีบกินเถอะ วันนี้จะได้รีบพักผ่อน เธอใช้ห้องนอนของฉันได้ตามสบาย พวกแปรงสีฟันกับของใช้จำเป็นอื่น ๆ ฉันเตรียมไว้ให้ในห้องน้ำหมดแล้ว”

คนตัวเล็กพยักหน้ารับ ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้าสู่หัวใจมากขึ้นเรื่อย ๆ เพราะผู้ชายคนนี้…