บทที่ 4 ความหวังของสายขิม

บทที่ 4 ความหวังของสายขิม

“พักหลังคุณดูอารมณ์ดีจังเลยนะคะ มีเรื่องดี ๆ อย่างนั้นเหรอ”

เสียงหวานของ ‘ชัญญา’ นางแบบสาวแสนสวยที่ชายหนุ่มควงมานานแรมปีเอ่ยขึ้นขณะกำลังนั่งกินข้าวด้วยกัน เธอเป็นคนเดียวที่หวงเนื้อหวงตัวไม่ยอมตกเป็นของเขา แม้ว่าจะเคยไปเที่ยวกันสองต่อสองมาหลายครั้งแล้วก็ตาม

ชัญญาเป็นผู้หญิงอ่านเกมขาด รู้ทันว่าผู้ชายอย่างธาวินจะต้องเล่นตัวระดับไหนถึงจะทำให้เขาคลั่งไคล้ ระดับนางแบบเบอร์หนึ่งของวงการไม่มีวันยอมเป็นของเล่นไฮโซง่าย ๆ อยู่แล้ว

“นิดหนึ่งครับ พอดีช่วงนี้มีเด็กชีวิตน่าสงสารคนหนึ่งที่ผมรู้สึกอยากจะดูแลเขา”

“ผู้หญิงหรือผู้ชายคะ”

“ผู้หญิงครับ”

“อย่าบอกนะว่า…”

“ไม่ใช่แบบนั้นครับ เธอยังเด็กอยู่เลย ไม่จบมัธยมด้วยซ้ำ”

พอได้ยินคำพูดนี้หญิงสาวเลยสบายใจไปเปลาะหนึ่ง โรงพยาบาลของเขาก่อตั้งมูลนิธิเพื่อเด็กมามากมาย จึงไม่แปลกใจที่ชายหนุ่มจะค่อนข้างขี้สงสารและอยากให้โอกาสเด็ก ๆ เหล่านั้น

“เธอมีอะไรพิเศษหรือคะ คุณถึงได้ดูอารมณ์ดีขนาดนี้”

“ก็ไม่เชิงครับ เป็นเด็กทั่วไป แต่ขยันมาก ขายพวงมาลัยหาเงินไว้เป็นทุนการศึกษา…”

ธาวินเริ่มเล่าเรื่องของสายขิมให้หล่อนฟัง รวมถึงเรื่องร่องรอยจากการถูกทำร้ายทุบตีที่ยังไม่แน่ชัดว่ามันเป็นฝีมือของใคร หากแต่บางรอยมันก็จางมากจนอดคิดไม่ได้เลยว่าเด็กคนนั้นถูกทุบตีมาตั้งแต่เมื่อไหร่

“ตายจริง น่าสงสารจังเลยนะคะ คุณบอกว่าแม่เธอป่วยอยู่ แล้วพ่อล่ะคะ”

“ผมไม่ได้ถามอะไรมากนักหรอก ดูเธอเองก็ไม่ได้อยากเล่าอะไรด้วย ขนาดรอยแผลยังโกหกว่าหกล้มเลย”

ชัญญาแสดงสายตาเห็นใจออกมา เธอเองก็ออกงานบุญงานกุศลเพื่อเด็กด้อยโอกาสร่วมกับชายหนุ่มอยู่หลายครั้งจนถูกเรียกว่านางฟ้าของคนยากไร้

“แบบนี้คุณต้องดูแลเธอให้ดีนะคะ จนกว่าเธอจะกล้าเปิดใจเล่าทุกอย่างให้ฟัง ถึงตอนนั้นเอาเธอมาอุปการะในมูลนิธิก็น่าจะดี เด็กขยันแต่ชีวิตน่าสงสารแบบนี้ ควรได้รับโอกาสที่ดีจากผู้ใหญ่อย่างเรานี่แหละค่ะ” 

“ขอบคุณนะครับที่เข้าใจ”

ชายหนุ่มมองหล่อนด้วยสายตาชื่นชม แม้เขาจะควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าและไม่เคยคบใครเป็นตัวเป็นตน หากแต่กับชัญญาก็เป็นคนที่เขาให้เกียรติมากที่สุด ด้วยคิดว่าถ้าวันหนึ่งจะลงหลักปักฐานสร้างครอบครัวกับใครสักคน...ก็คงเป็นเธอคนนี้

ทางด้านสายขิมพอสอบเสร็จก็รีบตรงไปหา ‘สายใจ’ ผู้เป็นมารดาที่โรงพยาบาลอย่างทุกที หญิงสาวมาอยู่ที่นี่ทุกวันจนทุกคนในตึกตั้งแต่หมอ พยาบาลไปจนถึงคนไข้ด้วยกันต่างรู้จักหล่อนทั้งนั้น คนตัวเล็กนั่งหอบแฮกอยู่บนเก้าอี้ หลังจากนี้ยังต้องไปขายพวงมาลัยเพื่อหาเงินต่อ

“แม่จ๊ะ หนูสอบเสร็จแล้วนะ ตั้งแต่พรุ่งนี้ไปก็ปิดเทอมแล้ว หนูจะได้มาคอยดูแลแม่ตั้งแต่เช้า อีกอย่าง…เดือนหน้าหนูจะอายุครบสิบแปดเต็มแล้ว พอได้วุฒิ ม.6 มาก็น่าจะพอหาสมัครงานตามโรงงานได้บ้าง ชีวิตเราจะได้สบายขึ้นนะจ๊ะ”

“แล้วเรื่องเรียนต่อล่ะ”

หญิงสาวส่ายหน้า พยายามปั้นยิ้มเพื่อให้มารดาสบายใจจะได้ไม่กังวล เพราะสายใจอยากให้หญิงสาวได้เรียนต่อสูง ๆ ตามที่ใฝ่ฝัน

“หนูไม่อยากเรียนแล้ว หนูอยากทำงานมากกว่า มีโรงงานที่เขาให้เงินเดือนคนจบแค่มัธยมดี ๆ ด้วยนะ หนูตั้งใจว่าพอได้วุฒิแล้วจะไปสมัครจ้ะ”

“เพราะแม่ใช่ไหม…”

“เพราะแม่อะไรกัน อย่าพูดอย่างนั้นสิจ๊ะ หนูตัดสินใจด้วยตัวเองไม่เกี่ยวกับแม่เลย เรื่องเรียนมันทำเมื่อไหร่ก็ได้ รอแม่หายดีออกมาแล้วเราไปสมัครเรียนต่อพร้อมกันก็ยังได้เลยนะจ๊ะ”

สายขิมแกล้งพูดติดตลกเพราะอยากให้มารดายิ้ม หล่อนรู้ดีว่าอาการป่วยของมารดามีแต่จะหนักขึ้นทุกวันจนถึงขั้นต้องย้ายมาอยู่ตึกผู้ป่วยประคับประคองอาการเพราะร่างกายของผู้เป็นแม่ไม่ตอบสนองต่อการรักษาใด ๆ ถึงอย่างนั้นหญิงสาวก็ยังใช้ชีวิตอย่างมีความหวัง…

หวังว่าจะไม่ต้องโดดเดี่ยวอยู่คนเดียวบนโลกกว้างใหญ่นี้

“สายขิม สัญญากับแม่ ถ้าแม่เป็นอะไรไป ลูกจะต้องติดต่อไปหาน้า อย่าใช้ชีวิตอยู่คนเดียวเด็ดขาด อย่างน้อยก็จนกว่าจะบรรลุนิติภาวะ หนูต้องไปอยู่กับน้านะลูก น้าจะต้องยอมดูแลหนูแน่ ๆ”

“ไม่หรอกจ้ะ น้าเกลียดหนูจะตายไป เขาจะมารับเลี้ยงคนที่เกลียดทำไม”

ดวงตากลมหม่นเศร้าไปวูบหนึ่ง สายใจเอื้อมมือไปลูบศีรษะลูกสาวด้วยความรัก

“ไม่หรอกลูก อย่าคิดอะไรชวนให้เจ็บปวดแบบนั้นเลยนะ”

“จ้ะ หนูเข้าใจแล้ว เอาเป็นว่าถึงตอนนั้นหนูจะติดต่อน้าไป แต่ตอนนี้แม่ต้องพักผ่อนนะจ๊ะ ต้องกินเยอะ ๆ ด้วยจะได้หายเร็ว ๆ พวกเรายังไม่ได้ไปเที่ยวทะเลด้วยกันเลยไม่ใช่เหรอ แม่เคยบอกอยากเห็นหนูใส่บิกินี่สักครั้งนี้นา เดี๋ยวหนูจะฟิตหุ่นไว้รอใส่ให้แม่ดูดีไหม”

สองแม่ลูกต่างยิ้มให้กัน ในทุก ๆ วันเธอจะคอยมาพูดคุยกับมารดาแบบนี้จนคนรอบข้างได้แต่เวทนาด้วยความเห็นใจเพราะต่างรู้ดีว่าเวลาของสายใจเหลืออีกไม่มากแล้ว

“เอาไว้ใส่ให้แฟนดูดีกว่านะ อย่ามัวแต่ทำงาน มัวแต่มาหาแม่จนลืมมีความรักล่ะ แม่อยากเห็นสายขิมมีความสุขกับผู้ชายที่ดี ผู้ชายที่พร้อมจะรักและปกป้องลูกสาวของแม่เท่าชีวิตของเขา”

“หนูว่าผู้ชายคนนั้นจะต้องยังไม่เกิดแน่ ๆ เลยจ้ะ”

คนตัวเล็กหัวเราะออกมาอีกครั้ง ตลอดมาหล่อนไม่เคยคิดถึงเรื่องความรักด้วยไม่มีเวลาแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียวให้นึกถึง ทว่า…หลังจบคำพูดของมารดา กลับมีใบหน้าของใครบางคนปรากฏขึ้น คนที่หญิงสาวรู้ดีว่าคงไม่มีวันเป็นไปได้

พี่วิน…อัศวินประจำตัวของเธอ