บทที่ 14 บาดแผล

บทที่ 14 บาดแผล

ไท่หวงไท่โฮ่วทรงนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพระเนตรวาวขึ้นเหมือนประกายเหล็กกระทบกัน พระสุรเสียงแผ่วต่ำแต่ทิ่มแทงราวคมดาบ

“สามหาว… เจ้าอย่าคิดว่าเพียงเพราะหวงเชิงมอบตำแหน่งให้ เจ้าจะมีสิทธิ์เอื้อนเอ่ยถ้อยคำเช่นนี้ต่อหน้า ข้า ได้”

สุรเสียงแผ่วต่ำแต่แฝงแรงกดดันจนลมหายใจในตำหนักหนักอึ้ง “แม้ตอนนี้ข้าจะไม่ได้บัญชาหลังม่าน แต่วังหลังแห่งนี้… ข้าต่างหากคือผู้เป็นใหญ่ที่สุด”

เจิ้งซูเฟยหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นเบาราวจะกลืนหายไปในอากาศ แต่กลับบาดลึกกว่าเสียงตวาดใด ๆ

“เพียงแค่ ตอนนี้ เท่านั้น… เสด็จแม่”

คำเรียกขานนั้นทำให้วังเวงทั้งตำหนักราวหยุดนิ่ง เวลานับสิบปีไม่เคยได้ยินคำนี้จากปากนาง แต่ครานี้กลับถูกเอ่ยออกมาอย่างจงใจ ราวใบมีดที่ทิ่มลึกลงในอดีต

แววตาของไท่หวงไท่โฮ่วฉายประกายเย็นยะเยือกปนเดือดดาล ความเยือกนั้นเหมือนน้ำแข็งในฤดูหนาว ขณะความเดือดดาลเหมือนเพลิงที่กำลังบีบอัดอยู่ในม่านหมอก จนไม่อาจคาดได้ว่าพายุนี้จะระเบิดเมื่อใด

พระพักตร์ที่ปกติสุขุม กลับค่อย ๆ คล้ำลงทีละส่วน ขอบพระโอษฐ์กระตุกขึ้นเล็กน้อยคล้ายรอยยิ้ม แต่เป็นรอยยิ้มที่เย็นชาจนเส้นเลือดเย็นเฉียบ

ในความเงียบที่กดทับ เสียงเครื่องประดับหยกบนข้อมือพระนางกระทบกันเบา ๆ กลับชัดเจนราวระฆังเตือนภัย

“ข้าจะให้เขาเห็น…ธาตุแท้ของเสด็จแม่เอง”

น้ำเสียงของเจิ้งซูเฟยเยือกเย็น แต่ดวงตาแฝงประกายมุ่งมั่น

จากนั้นเสียงหวีดร้องเจ็บปวดฉีกความเงียบภายในตำหนักดังสะท้อนออกมา

ฮ่องเต้หนุ่มที่เพิ่งมาถึงชะงักกึก ใจเต้นแรงอย่างไม่รู้ตัว เขารู้เพียงว่าทันทีที่ได้ยินข่าวว่าเสด็จย่าเรียกมารดาของเขาเข้าพบ เขารีบรุดมาที่นี่ แต่กลับพบว่าข้ารับใช้และขันทีทุกคนถูกไล่ให้ออกมายืนอยู่ด้านนอกหมด

นั่นหมายความว่าภายในห้อง มีเพียงสตรีสองคนเผชิญหน้ากัน

เสียงของแตกดัง เพล้ง! ตามมาด้วยเสียงหวีดร้องสูงแหลม

“กรี๊ดดดดดดดด!”

หวงเชิงไม่รอช้า ผลักประตูพังเข้าไปทันที

ภาพที่เห็นทำให้หัวใจเขาหล่นวูบมารดาของเขาทรุดอยู่กับพื้น กาต้มน้ำชาที่ควรตั้งอยู่บนเตาไฟกระจัดกระจาย เศษถ้วยน้ำชากระเด็นเกลื่อน แขนเสื้อด้านหนึ่งของนางเปียกโชกและมีไอร้อนลอยกรุ่นออกมา กลิ่นไหม้แผ่วลอยแตะจมูก

สายพระเนตรของเขาเงยขึ้น พบเสด็จย่ายืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าสงบนิ่งราวน้ำแข็ง แต่แววตาลึกล้ำยากหยั่งถึง มือเรียวยังคงจับผ้าขนหนูผืนหนึ่งที่เปียกน้ำครึ่งหนึ่งเหมือนเพิ่งจะใช้

ความเงียบอึดอัดปกคลุมจนไม่อาจรู้ได้ว่าใครเป็นฝ่ายเริ่มก่อน

“เสด็จย่า…” น้ำเสียงหวงเชิงสั่นเล็กน้อยแต่หนักแน่น “เป็นหลานเองที่มอบตำแหน่งให้เสด็จแม่ หากจะโกรธก็โกรธหลานเถิด อย่าลงโทษนางเช่นนี้เลย ความผิดทั้งหมดอยู่ที่หลานเพียงผู้เดียว”

แววตาของเขาจ้องสบพระพักตร์ผู้เฒ่าอย่างไม่หลบ แม้ในดวงตานั้นจะสั่นไหวด้วยความโกรธและกังวลผสมกัน ท่าทางนั้นทำให้ห้องที่เพิ่งคลายเสียงหวีดร้องกลับตึงเครียดขึ้นอีกครั้ง

“ย่าไม่ได้แตะต้องนางสักปลายเล็บ…นางต่างหาก ที่ทำตัวเองให้เป็นเช่นนี้”

น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเย็นชา แววตาหรี่ลงเล็กน้อยเหมือนจะวัดใจหลานชายว่าจะแก้ต่างให้มารดาหรือจะเลือกเชื่อคำพูดของตน

“หลานอย่าลืม…นางชำนาญนักเรื่องการทำให้ผู้คนสงสาร”

ซูเฟยพลิกชายแขนเสื้อขึ้นอย่างคล้ายเผลอไผล ท่วงท่าช้าเนิบนาบ แต่เพียงพอให้ทุกสายตาเห็นรอยแดงน่าหวาดเสียวที่ลามไปจนถึงท่อนแขน เนื้อหนังบวมพองเล็กน้อย สีผิวแดงฉานตัดกับความขาวซีดของนางยิ่งเด่นชัด

กลิ่นน้ำชาร้อนที่เพิ่งหกยังลอยอวลในอากาศ ความเงียบในห้องถูกทำลายด้วยเสียงสูดลมหายใจของขันทีบางคนที่เผลอครางออกมาอย่างตกใจ

“เพียงเพราะหม่อมฉันเอ่ยคำไม่ถูกหู…จึงสมควรลงโทษเช่นนี้หรือเพคะ”

น้ำเสียงของนางไม่ได้สูงนัก แต่สั่นระริก ราวกับพยายามกดความเจ็บปวดไว้ไม่ให้ปะทุออกมา ดวงตาแดงก่ำทว่ากลับมีประกายวาววับ แฝงความท้าทายที่มีเพียงไท่หวงไท่โฮ่วเท่านั้นที่มองออก

“เสด็จแม่ลงโทษนางกำนัลทุกคนเช่นนี้…แต่หม่อมฉันเป็นถึงมารดาของหลานเพียงคนเดียวของพระองค์”

ซูเฟยเอ่ยช้า ๆ ราวกับทุกถ้อยคำหนักเป็นพันชั่ง “แค่ตักเตือนคงไม่เพียงพออย่างนั้นหรือ…จึงลงโทษหม่อมฉันราวกับทาสในวัง”

ไท่หวงไท่โฮ่วก้าวมาหนึ่งก้าว พระเนตรหรี่มองอย่างเย็นชา นางไร้พยาน เป็นซูเฟยที่เอ่ยปากว่าอย่างคุยตามลำพัง ไท่โฮ่วเห็นว่าพื้นนที่เป็นของตนจึงยอมไล่คนของตนออกไป เพราะบางคำก็ไม่ได้ให้ใครได้ยิน หรือเจิ้งซูเฟยวางแผนนี้เอาไว้ก่อนแล้ว

“เจ้าอย่าคิดว่าการเป็นมารดาโดยสายเลือดจะทำให้เจ้าล่วงเกินข้าได้ ข้าถือบังเหียนวังหลังมาก่อนเจ้าจะกลับมาเหยียบแผ่นดินนี้เสียอีก”

ซูเฟยแย้มรอยยิ้มบาง มุมปากเย้ยหยัน “ก็จริงเพคะ…เสด็จแม่อยู่เหนือหัวหม่อมฉันมานานนัก…แต่เหนือหัวเพราะอำนาจ ไม่ใช่เพราะสายเลือด”

คำพูดนั้นเหมือนเข็มแหลมทิ่มแทงกลางใจ ฮ่องเต้ที่ยืนอยู่ข้างหนึ่งเม้มพระโอษฐ์แน่น แววตาลังเลแปรเปลี่ยนเป็นความไม่พอใจต่อบรรยากาศที่บีบคั้นตรงหน้า

“พอแล้ว!” เสียงหวงเชิงดังสะท้อนในห้อง ราวกับตัดขาดบรรยากาศตึงเครียดในพริบตา “เสด็จแม่…ตามหมอหลวงมาดูแผลก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากัน”

พระหัตถ์ชี้ไปทางขันที “ไป! รีบเรียกหมอหลวงมาที่ตำหนักเดี๋ยวนี้”

แล้วหวงเชิงก็ก้าวไปประคอง ก่อนจะโน้มตัวอุ้มมารดาขึ้นจากพื้นอย่างระมัดระวัง

ไท่หวงไท่โฮ่วจ้องมองหลานชาย แววตาคมลึกเปี่ยมด้วยคำถาม

“เจ้า…คงไม่เชื่อในสิ่งที่นางพูดใช่ไหม หยงเชิง”

ฮ่องเต้เม้มพระโอษฐ์ ไม่ตอบตรงคำถาม เพียงเอ่ยเสียงต่ำ “เสด็จย่า เอาไว้ค่อยคุยกัน ตอนนี้รักษาคนเจ็บสำคัญที่สุด”

น้ำเสียงนั้นไม่ใช่การขอร้อง แต่เป็นการประกาศว่าพระองค์จะไม่ปล่อยให้เรื่องนี้ถูกตัดสินในเวลาที่อารมณ์ยังร้อนระอุ

เจิ้งซูเฟยยกยิ้มมุมปากมองสตรีชราตรงหน้า ราวกับประกาศว่า

เห็นแล้วใช่หรือไม่ว่าหยงเชิงเลือกจะเชื่อผู้ใด