LOGINดานเต้ คู่หมั้นของฉันคือทายาทตระกูลมาเฟียแห่งนิวยอร์ก เขารักฉันอย่างสุดซึ้ง แต่แล้วหนึ่งเดือนก่อนถึงวันวิวาห์ เขากลับอ้างเหตุผลเรื่องการจัดการของครอบครัว เพื่อที่จะไปมีลูกกับเพื่อนรักในวัยเด็กของเขา ฉันไม่เห็นด้วย แต่เขาก็คอยพูดย้ำเตือนอยู่ทุกวัน ทั้งยังบีบคั้นฉันมากขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งครึ่งเดือนก่อนวันแต่งงาน ฉันได้รับใบรายงานผลการตรวจครรภ์จากคลินิกแห่งหนึ่ง ถึงได้รู้ว่า เธอตั้งครรภ์ได้เกือบเดือนแล้ว เขาไม่เคยคิดที่จะขอความยินยอมจากฉันเลยแม้แต่น้อย ในวินาทีนั้นเอง ฉันพลันตาสว่าง ความรักที่สั่งสมมาเนิ่นนานหลายปีมันช่างเปราะบางจนไม่อาจต้านทานสิ่งใดได้เลย ฉันจึงยกเลิกงานแต่งงาน เผาทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาเคยให้ และในวันที่เคยถูกกำหนดให้เป็นวันวิวาห์ ฉันก็ได้ตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวที่จะออกเดินทาง มุ่งหน้าสู่อิตาลีเพื่อศึกษาต่อยอดทางการแพทย์ รับภารกิจพิเศษขององค์การแพทย์ไร้พรมแดนอย่างเป็นทางการ และตัดขาดการติดต่อทุกช่องทางกับตระกูลมาเฟียนั้น นับจากนั้นเป็นต้นมา ระหว่างฉันกับเขาก็ถือเป็นอันสิ้นสุดกัน!
View MoreAku selalu berdoa semoga diberikan jodoh seorang istri yang shalihah. Itu doaku sebelum akhirnya bertemu dengan Marwah. Wanita yang tiga tahun ini mendampingi perjalanan hidupku dan juga memberikan ku seorang keturunan dari pernikahan kami.
Aku berdoa dan meminta pada Allah sang agar rumah tanggaku bisa berjalan dengan sakinah mawadah warahma. Fiddunya wal akhira. Doaku setelah mendapatkan seorang istri dan berhasil membangun rumah tanggaku.Namun aku seolah sedang diuji oleh-Nya dengan ujian atas tanggung jawab serta kewajibanku. Ujian yang mengajariku bagaimana cara untuk membagi dan memporsikan kewajibanku di masing-masing tempat. Mana yang harus aku prioritaskan antara keluarga sendiri ataukah istri dan anakku.Kenyataan yang aku jalani nyatanya membawaku pada persimpangan. Baktiku pada ibuku dan juga kebaikan ku pada saudara kandung ku tidak akan menjadikan aku salah satu umat yabg yang akan lolos begitu saja dari Sirotomustakim-Nya. Sebagai seorang suami dan juga ayah nyatanya aku telah lalai dan mengabaikan orang-orang yang akan aku pertanggung jawaban kelak di hari akhir.Ternyata ke-abainku ini mendatangkan luka untuk Marwah dan juga Alina---putri kami. Kesabaran yang coba ia pertahankan selama ini tidak membuatku segera sadar. Pergi dari hidupku membawa serta bukti cintaku itu jalannya untuk menyadarkan aku dan memberi pelajaran untukku.Semoga Allah masih membukakan pintu maaf dan menghapus segala dosaku atas kelalaianku terhadap istri dan juga anakku. Semoga masih ada jodoh di antara kami, aku dan istriku.ฉันตอบตกลง คืนนั้นก็มีคนนำการ์ดเชิญและขนมมงคลมาส่งให้ดานเต้แกะลูกอมหนึ่งเม็ด ค่อย ๆ ใส่เข้าไปในปาก ราวกับว่าเขาไม่ได้ลิ้มรสหวานแบบนี้มานานแสนนานในวันแต่งงาน แขกเหรื่อหลั่งไหลมาไม่ขาดสายทิมอยู่ในชุดสูทสีดำที่ตัดเย็บอย่างประณีต งดงามและแผ่รัศมีแห่งความน่าเกรงขามฉันมองผู้ชายที่อยู่ข้างกาย ในใจก็พลันเอ่อล้นไปด้วยความรู้สึกอบอุ่นและเปี่ยมสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนหลังจากได้พบทิม ฉันถึงได้เข้าใจว่ารักแท้เป็นเช่นไร รักที่ไม่ต้องปิดบังซ่อนเร้น ไม่ต้องหวาดระแวงซึ่งกันและกันเมื่อพิธีวิวาห์เริ่มต้นขึ้น ฉันควงแขนคุณพ่อและค่อย ๆ ก้าวเดินไปยังที่ที่ทิมยืนอยู่คุณพ่อส่งมือของฉันไปไว้ในอุ้งมือของทิมอย่างจริงจังแล้วกล่าวว่า “พ่อฝากลูกสาวของพ่อด้วยนะ”ทิมให้คำมั่นสัญญาอย่างหนักแน่น “คุณพ่อวางใจได้เลยครับ ผมจะใช้ทั้งชีวิตของผมเพื่อปกป้องเธอ”ตามด้วยการกล่าวคำสาบาน การแลกแหวน และจุมพิตอันดูดดื่มเสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีดังกึกก้องไปทั่วทั้งงานทุกคนต่างมอบคำอวยพรที่จริงใจที่สุดให้กับคู่บ่าวสาวณ มุมหนึ่ง ดานเต้ปรบมืออย่างเงียบ ๆ สายตาของเขาจับจ้องมาที่ฉันไม่วางตาทันใดนั้
ความเจ็บแปลบที่ฉันคาดไว้ไม่ได้เกิดขึ้นกับตัวฉันฉันหันขวับกลับไป เห็นดานเต้ยืนขวางอยู่ตรงหน้า มือข้างหนึ่งกุมท้องตัวเองไว้แน่น เลือดสีแดงสดไหลทะลักออกมาไม่หยุด เขาโซซัดโซเซเล็กน้อย ก่อนจะล้มลงมาในอ้อมแขนของฉันอย่างแรง“ดานเต้!” ฉันรีบประคองเขาไว้ ส่วนมืออีกข้างก็รีบกดโทรศัพท์เรียกรถพยาบาล ในหัวมีแต่ความคิดเดียวคือ ต้องห้ามเลือด รีบห้ามเลือด!“คุณบ้าไปแล้วเหรอ!” ฉันกดลงบนบาดแผลของเขา นิ้วมือชุ่มโชกไปด้วยเลือดอุ่น ๆสติของดานเต้เริ่มเลือนราง ใบหน้าซีดขาว แต่เขายังคงพยายามฝืนลืมตาขึ้นมามองฉัน มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ:“ที่แท้...การถูกแทงมันเจ็บแบบนี้นี่เอง...ตอนนั้น คุณก็เจ็บแบบนี้เหมือนกันเหรอ?”อกฉันสะท้าน ปลายจมูกร้อนผ่าววินาทีสุดท้ายก่อนที่รถพยาบาลจะมาถึง เขาได้ยินเสียงไซเรนที่แหลมคม จากนั้นก็หมดสติไปโดยสิ้นเชิงการผ่าตัดดำเนินไปนานสามชั่วโมง คุณหมอบอกว่ามีดพลาดจุดสำคัญไป แต่เขาก็เสียเลือดไปมากฉันถอนหายใจอย่างโล่งอก ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ที่เย็นเฉียบ มองดันเต้ที่ยังไม่ได้สติอยู่บนเตียงคนไข้ด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเขา... กลับยอมรับมีดเล่มนั้นแทนฉันครอบครัวของดานเต้รี
ยังไม่ทันที่ฉันจะเอ่ยปาก สีหน้าของเขาก็พังทลายลง“ผมอธิบายได้นะ! ตอนนั้นผมแค่คิดว่าอิซาเบลเป็นคนที่ช่วยผมไว้ ระหว่างเรา...ไม่เคยมีความรู้สึกอะไรต่อกันเลย”เสียงของเขาสะอื้นในลำคอ ขอบตาร้อนผ่าวแดงก่ำ“จนกระทั่งคุณจากไป... ผมถึงเพิ่งรู้ว่าคนที่ช่วยผมในคืนนั้นเมื่อหกปีก่อนคือคุณ ผมจำคนผิดมาตลอดเลย นีน่า”แววตาของดานเต้เต็มไปด้วยความเสียใจ เจือไปด้วยประกายแห่งการอ้อนวอน เขานึกว่าหากพูดความจริงออกมาแล้ว ฉันจะให้อภัยแต่เขาคิดผิดคืนนั้น ฉันเป็นคนช่วยเขา เย็บบาดแผลจากกระสุนปืนให้เขา และห้ามเลือดอย่างระมัดระวังใต้โคมไฟปลอดเชื้อ แต่ฉันไม่เคยเอ่ยถึงมันเลย นั่นเป็นอดีตที่เราทั้งคู่จงใจหลีกเลี่ยงมาโดยตลอดแต่ดานเต้กลับจำคนผิด จำผิดเพียงครั้งเดียว แต่กลับผิดไปทั้งชีวิตเขาถามฉันเสียงแผ่วเบา “เด็กคนนั้น...เมื่อตอนนั้น ผมไม่ได้ให้อิซาเบลเก็บเขาไว้...ผมรู้ความจริงแล้ว นีน่า เรากลับไปเป็นเหมือนเดิมได้ไหม?”ฉันส่ายหน้าโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย“เป็นไปไม่ได้แล้ว”เขาตัวแข็งทื่อ ใบหน้าซีดเผือดในทันใด เขารอฉันมาสองปี แต่กลับไม่ได้รับบทสรุปที่คาดหวังไว้“ทำไม?” เขาพึมพำ เสียงสั่นเทา “ผมชอบคุณนะ”
ครั้งหนึ่งฉันเคยทุ่มเทเอาใจเขาสุดชีวิต แต่เขากลับเย็นชาราวกับน้ำแข็ง เหมือนก้อนหินที่ไม่มีวันให้ความอบอุ่นได้เลย จนกระทั่งอิซาเบลปรากฏตัวขึ้น ฉันถึงได้รู้ว่าเขาไม่ใช่คนไร้หัวใจ เพียงแต่เขาไม่ได้รักฉันสองปีก่อน ฉันเป็นคนฉีกสัญญาหมั้นด้วยมือของตัวเอง และถอนตัวออกมาเพื่อให้พวกเขาสมหวังแต่ตอนนี้พอเลิกกับอิซาเบลแล้ว เขากลับมาทำเหมือนว่ารักฉันอย่างสุดซึ้งและไม่เคยลืมเลือนเนี่ยนะ?ฉันพูดขึ้นอย่างเย็นชา “ขอโทษนะ ทิมคือคู่หมั้นของฉัน เราจะแต่งงานกันวันที่สิบแปดนี้แล้ว อีกแค่สิบวันเท่านั้น”สีหน้าของดานเต้ซีดเผือดในทันที ขอบตาของเขาแดงก่ำ ราวกับรับไม่ได้ที่ฉันกำลังจะแต่งงานกับคนอื่นจริง ๆแต่ฉันไม่มีอารมณ์จะมาวุ่นวายกับเขาอีกต่อไป จึงพาทุกคนย้ายไปที่อื่นทันที ตอนที่เดินผ่านเขาไปนั้น เขาก็คว้าชายเสื้อของฉันไว้ตามสัญชาตญาณฉันสะบัดมือออกโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย แล้วหันไปจูงมือทิมเดินจากไป ทิ้งให้เขายืนแข็งทื่ออยู่ตรงนั้นเพียงลำพังบนรถ จู่ ๆ ทิมก็ปล่อยมือฉัน ส่งเสียงหึอย่างเย็นชา แล้วกอดอกพิงหน้าต่างฉันเผลอหัวเราะออกมา ที่แท้เขากำลังหึงนี่เองดานเต้ไม่เคยหึงเลยสักครั้ง แม้ว่าฉันจะแกล้งทำ
ดานเต้นั่งพิงเก้าอี้หนัง ขอบตาของเขาแดงก่ำ ในฝ่ามือกำรายงานฉบับหนึ่งที่เพิ่งถูกส่งมาไว้แน่น“อิซาเบล...คนที่ช่วยชีวิตผมเมื่อหกปีก่อน ไม่ใช่คุณ”สีหน้าของอิซาเบลแข็งค้างไปชั่วขณะ แต่ยังคงฝืนยิ้มอย่างอ่อนโยน พยายามจะเอื้อมมือไปจับเขา“ดานเต้คะ ทำไมจู่ ๆ คุณถึงพูดแบบนี้ คุณคงจะเหนื่อยเกินไป...”ยั
สองปีต่อมา ณ สนามบินแมนฮัตตันฉันเข็นกระเป๋าเดินทางออกจากอาคารผู้โดยสาร กลิ่นอายที่คุ้นเคยก็โชยมาปะทะใบหน้าวันที่ฉันจากแมนฮัตตันไป ฉันมีเพียงตัวคนเดียว แต่สองปีให้หลัง การกลับมาครั้งนี้กลับมีทิมอยู่ข้างกายการวิจัยช่วงแรกสิ้นสุดลง โรงพยาบาลอนุมัติให้ฉันลาพักร้อนได้สองเดือน ฉันตัดสินใจกลับมา ที่น
ในชั่ววินาทีที่โทรศัพท์ถูกตัดสายไป ดานเต้ก็ถึงกับนิ่งอึ้งไปนีน่าไม่เคยเป็นฝ่ายวางสายใส่เขามาก่อนเลยเขารีบโทรออกไปอีกครั้ง แต่กลับได้ยินเพียงเสียงเย็นชาจากระบบตอบรับอัตโนมัติ: “ขออภัยค่ะ หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้”เขาเปลี่ยนไปส่งข้อความ แต่กลับพบว่าเธอได้บล็อกเขาไปแล้วหัวใจ
ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา เครื่องบินก็ร่อนลงจอดที่มิลาน ก่อนจะลงจากเครื่อง ฉันก็ได้รับข้อความจากรุ่นพี่ บอกว่ากลัวฉันจะไม่คุ้นเคยกับสถานที่ เลยจัดคนมารับเป็นพิเศษณ ทางออกที่เต็มไปด้วยผู้คนขวักไขว่ ฉันมองหาอยู่หลายรอบแต่ก็ไม่เห็นใครถือป้ายชื่อตัวเอง กำลังจะหยิบมือถือขึ้นมาโทรศัพท์ ก็ได้ยินเสียงตะโกนเรียกจ