ในวันที่เขาประกาศเลือกรักแรก ฉันเลือกเดินออกมา

ลมยามค่ำคืนหอบเอากลิ่นเค็มคาวของคลื่นทะเลกับกลิ่นหอมเย็นของวิสกี้เบอร์เบินมาด้วย ฉันซ่อนตัวอยู่เงียบ ๆ ในเงาตู้คอนเทนเนอร์หมายเลขสามของท่าเรือแห่งใหม่ นิ้วซีดขาวกำชุดราตรีจนยับย่น ลำแสงจากสปอตไลต์ส่องทะลุความมืดมิด ทำให้ดาดฟ้าเรือบรรทุกสินค้าสว่างไสวราวกับกลางวันวินเซนต์ที่เป็นคู่หมั้นของฉันกำลังโอบกอดโซเฟียอยู่กลางดาดฟ้า สร้อยคอพลอยสีดำบนลำคอเธอสะท้อนประกายจ้าตาอยู่ภายใต้แสง มันทำให้ฉันรู้สึกปวดร้าวที่ดวงตาเหลือเกินเดิมทีมันควรจะเป็นของหมั้นของพวกเรา เขาเคยลูบไล้อัญมณีนั้นพร้อมบอกว่าจะรักฉันตลอดไปแต่ตอนนี้ ปลายนิ้วที่เขาลูบไล้ตะขอสร้อยบนลำคอของโซเฟีย ความอ่อนโยนในดวงตาคู่นั้น คือสิ่งที่ฉันไม่เคยได้สัมผัสเลยตลอดสิบสองปีที่ผ่านมาโซเฟียสวมชุดผ้าไหมสีแดงเข้มที่เขาชอบที่สุด เธอหลุบตาลงอมยิ้มท่ามกลางลมทะเลที่ชื้นเค็ม ท่าทางเหมือนเป็นนายหญิงของตระกูล ตอนนี้เอง เฮกเตอร์น้องชายของฉันก็รีบเดินไปข้างหน้า แล้วตะโกนแสดงความยินดีกับวินเซนต์และโซเฟีย "คุณวินเซนต์ คุณหนูโซเฟีย ผมยินดีกับพวกคุณจริง ๆ ครับ! พวกคุณต่างหากถึงจะเหมาะสมกันที่สุด!"ตอนนี้ในสายตาของเขามีแต่น้องสาวต่างแม่คนนี้ เห

ฉันมองตามสายตาของเขา จนไม่เห็นมือของเขาที่กุมประสานกันแน่นกับมือของโซเฟียนิ้วมือของเขาเกี่ยวประสานนิ้วเธอไว้แน่น เหมือนกลัวว่าเธอจะได้รับอันตรายแม้เพียงนิดเดียว ส่วนตัวฉันนั้น ก็เป็นแค่ผู้บุกรุกส่วนเกินคนหนึ่งเท่านั้น"ไม่ต้องหรอก" ฉันย้ายสายตาหนีอย่างสงบนิ่ง น้ำเสียงไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ "คำอวยพรวันเกิดของคุณ ฉันรับไว้ไม่ไหวหรอก"วินเซนต์ชะงัก คงคาดไม่ถึงว่าฉันจะมีปฏิกิริยาแบบนี้ เพราะที่ผ่านมาไม่ว่าเขาจะทำร้ายฉันขนาดไหน ฉันก็จะคอยเสนอหน้าเข้าหาเขาเสมอ แต่ครั้งนี้ ฉันเหนื่อยแล้วจริง ๆ ใจสลายไปแล้วจริง ๆโซเฟียขยับตัวเบา ๆ ในอ้อมกอดเขา "วินเซนต์ อย่าไปตำหนิพี่เลยค่ะ พี่เขาก็แค่คิดไม่ตกไปชั่ววูบ พี่คะ อย่าโกรธวินเซนต์เลยนะ ในใจเขามีพี่จริง ๆ แต่แค่ร่างกายฉันไม่แข็งแรง เขาเลยจำเป็นต้องดูแลฉันน่ะค่ะ"ฉันขี้เกียจปั้นหน้ากับเธอแล้ว จึงคุกเข่าลงข้างซากปรักหักพังเพื่อช่วยทำแผลให้ลูกน้องที่บาดเจ็บ"จะแสร้งทำตัวสูงส่งไปถึงไหน" เฮกเตอร์เดินมาหยุดตรงหน้าฉัน มองต่ำลงมาฉัน "ตอนนี้รู้จักห่วงคนอื่นแล้วเหรอ ก่อนหน้านี้ทำไมไม่คิดบ้างว่าตัวเองน่าสมเพชแค่ไหน หน้าด้านตามตื้อวินเซนต์มาสิบสองปี พอท้องแล

หลังจากที่ฉันไปแล้ว เฮกเตอร์ก็ได้พบรถของเล่นคันหนึ่งขณะที่เขากำลังจัดของอยู่ในห้องของโซเฟียนี่คือของเล่นที่พวกเราเคยเล่นด้วยกันตอนเด็ก ๆ ตอนนั้นเขาเผลอทำมันหาย ร้องไห้อยู่หลายวัน จนฉันต้องไปช่วยหาให้จนเจอ ทันทีที่เห็นรถของเล่นคันนี้ ความทรงจำที่ถูกฝังกลบไว้ก็พรั่งพรูขึ้นมาในใจ ห้องใต้ดินที่มืดมิด กลิ่นอับชื้นรุนแรง ความหิวโหยที่ทำให้ปวดแสบไส้ และฝ่ามืออันดุร้ายของเอลิน่า...เศษความทรงจำเหล่านี้ทำให้เขาปวดหัวแทบระเบิด เขาสะบัดหัว ลองขับไล่ความคิดพวกนั้นออกไป แต่ความเชื่อใจที่เขามีต่อโซเฟีย กลับเริ่มเกิดรอยร้าวขึ้นเป็นครั้งแรกเขานึกถึงคำพูดที่อิสเบลล่าเคยบอกไว้ นึกถึงข้อสงสัยตอนที่แม่เสียชีวิต ความคิดที่น่าหวาดกลัวเริ่มผุดขึ้นในใจเขา หรือว่าสิ่งที่อิสเบลล่าพูดจะเป็นเรื่องจริงทั้งหมด?เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาโซเฟีย ถามด้วยน้ำเสียงหยั่งเชิง "โซเฟีย ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน ฉันมีเรื่องอยากจะถามเธอหน่อย"ที่ปลายสาย โซเฟียพูดเสียงหวาน "เฮกเตอร์ ฉันกำลังจัดการธุระของตระกูลกับวินเซนต์อยู่น่ะค่ะ มีอะไรหรือเปล่า คิดถึงฉันเหรอ""ตอนนั้น...เธอเคยเห็นรถของเล่นคันนี้ไหม" เฮกเตอร์บีบรถของเล่นคันนั

ในวันประชุมสภาอาวุโสของตระกูล วินเซนต์กับโซเฟียกำลังยืนอยู่บนเวที รับประกันกับพวกผู้อาวุโสว่าจะรีบแก้ไขวิกฤตของตระกูลและประคองธุรกิจอาวุธให้มั่นคงโดยเร็วที่สุดวินเซนต์อธิบายแผนการของตนออกมาไม่หยุด ส่วนโซเฟียที่ยืนข้างกายเขาก็คอยเผยรอยยิ้มอ่อนแอออกมาเป็นพัก ๆ หวังจะเรียกคะแนนความสงสารตอนนี้เอง ประตูห้องประชุมก็ถูกถีบออกอย่างแรงฉันสวมชุดหนังสีดำ สวมแว่นกันแดด เดินเข้ามาโดยมีคามิลลา ผู้ช่วยคนสนิทและเหล่ายอดฝีมือจาก "เนตรอสรพิษ" นับสิบคนเดินตามหลังมา ออร่าข่มขวัญคนทั้งห้อง"อิสเบลล่า คุณยังกล้ากลับมาอีกเหรอ!" วินเซนต์ทั้งตกใจทั้งแค้น เขาชี้หน้าฉันพลางแผดเสียง "ยัยคนทรยศ ยังมีหน้ามาโผล่ที่นี่อีกหรือไง"ฉันถอดแว่นกันแดดออก ใช้สายตาเย็นเยียบดุร้ายจ้องเขา "คนทรยศงั้นเหรอ ฉันว่าคนทรยศตัวจริงคือ 'ยัยคนสวยอ่อนแอ' ที่อยู่ข้างคุณ กับพ่อตาใจคออำมหิตของคุณมากกว่านะ"โซเฟียหน้าซีดทันที พยายามนิ่งเข้าไว้ "พี่คะ พูดแบบนี้ได้ยังไง ฉันกับวินเซนต์ดีกับพี่ขนาดนี้ ทำไมพี่ต้องใส่ร้ายพวกเราด้วยล่ะ""ใส่ร้าย" ฉันแสยะหัวเราะ เดินไปที่หน้าจอใหญ่แล้วกดปุ่มเล่นวิดีโอ "แหกตาดูซะนะ ว่า 'นางฟ้าผู้บริสุทธิ์

สามปีต่อมา ฉันกลายเป็นผู้กุมอำนาจที่มีอิทธิพลมากที่สุดในประวัติศาสตร์ของมาเฟียธุรกิจของตระกูลขยายตัวไปทั่วโลก ขุมกำลังของ "เนตรอสรพิษ" ก็ยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ จนไม่มีใครกล้ามาหาเรื่องฉันง่าย ๆ อีก รอบตัวฉันมีผู้ติดตามนับไม่ถ้วนที่จงรักภักดีและพร้อมจะบุกน้ำลุยไฟเพื่อฉันเฮกเตอร์เองก็เติบโตขึ้นมากเช่นกัน ไม่ใช่ไอ้โง่ที่ถูกคนหลอกปั่นหัวเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว ตอนนี้เขาเป็นมือขวาคนสำคัญที่ช่วยฉันจัดการธุระประจำวันของตระกูลและรับมือกับวิกฤตต่าง ๆ เขาทำงานได้อย่างสุขุมกจนได้รับความไว้วางใจจากพวกผู้อาวุโส เย็นวันหนึ่ง หลังจากทำงานเสร็จ ฉันก็กลับมายังวิลล่าส่วนตัวทันทีที่ลงจากรถ ก็เห็นคนคนหนึ่งยืนอยู่ที่หน้าประตูเขาผอมซูบจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม ผมเผ้าขาวโพลน ดวงตาขุ่นมัวและสูญเสียดวงตาไปข้างหนึ่ง ขาพิการต้องค้ำไม้เท้า สวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง มีกลิ่นเหม็นสาบโชยออกมาจากตัวฉันขมวดคิ้วมุ่น กำลังจะสั่งให้บอดี้การ์ดไล่เขาไป แต่เขาชิงพูดขึ้นก่อน น้ำเสียงแหบพร่ามาก "อิสเบลล่า..."เมื่อได้ยินเสียงนั้น ฉันชะงักไปครู่หนึ่ง เพ่งมองเขาอย่างละเอียดกว่าจะจำได้ราง ๆ ว่าเขาคือวินเซนต์สามปีที่ไม่เจอกัน เ