ตอนที่ 9

เวลาบ่ายโมงตรง ห้องแกรนด์บอลรูมชั้นบนสุดของอิมพีเรียล คอร์ปอเรชัน เนืองแน่นไปด้วยพนักงานนับร้อยชีวิตที่ทยอยเดินเข้ามาจับจองที่นั่ง บรรยากาศภายในห้องกว้างขวางถูกประดับประดาอย่างหรูหรา แชนเดอเลียร์คริสตัลทอประกายระยิบระยับเข้ากับแสงไฟสีวอร์มไวต์ เสียงพูดคุยจอแจดังกระหึ่มไปทั่วบริเวณ หัวข้อสนทนาหลักของทุกคนหนีไม่พ้นเรื่อง ‘เจ้านายคนใหม่’ ที่กำลังจะมาปรากฏตัว

นลินนั่งอยู่แถวกลางของโซนพนักงาน ท่ามกลางวงล้อมของพรีมและแก๊งเพื่อนร่วมงานจากแผนกทรัพยากรบุคคล หญิงสาวนั่งหลังตรง นัยน์ตากลมโตจับจ้องไปที่เวทีด้านหน้าด้วยความรู้สึกเรียบเฉย ในหัวของเธอยังคงวนเวียนอยู่กับโครงสร้างฐานข้อมูลที่เพิ่งอ่านค้างไว้เมื่อช่วงเช้า สำหรับพนักงานระดับปฏิบัติการอย่างเธอ ผู้บริหารระดับสูงก็เปรียบเสมือนมนุษย์ต่างดาวที่อาศัยอยู่คนละจักรวาล ไม่ได้มีผลกระทบอะไรกับชีวิตประจำวันมากไปกว่านโยบายกระดาษไม่กี่แผ่น

“แกตื่นเต้นไหมลิน ฉันได้ยินพวกเลขาหน้าห้องเมาท์กันว่าท่านรองฯ หล่อทะลุสูทเลยนะ” พรีมกระซิบกระซาบพลางสะกิดแขนเพื่อนยิกๆ

“ตื่นเต้นอะไรกันพรีม เขาจะหล่อแค่ไหนก็เป็นเจ้านายเราปะ ฉันว่าแกเอาเวลาไปตื่นเต้นเรื่องโบนัสปลายปีดีกว่าไหม” นลินตอบกลับด้วยรอยยิ้มขำๆ พลางส่ายหน้าเบาๆ ให้กับความบ้าผู้ชายของเพื่อนสนิท

“แหม แกนี่มันตายด้านจริงๆ สวยเสียเปล่า หัดบริหารเสน่ห์บ้างเถอะยัยป้า”

บทสนทนาของทั้งคู่หยุดชะงักลงเมื่อเสียงไมโครโฟนดังขึ้น พิธีกรกล่าวต้อนรับพนักงานทุกคนเข้าสู่งาน Town Hall ประจำปี พร้อมกับเกริ่นนำถึงทิศทางของบริษัทที่กำลังจะก้าวเข้าสู่ยุคใหม่ และวินาทีที่ทุกคนรอคอยก็มาถึง

“และในโอกาสนี้ เพื่อเป็นการเริ่มต้นวิสัยทัศน์ใหม่ของอิมพีเรียล คอร์ปอเรชัน ขอเสียงปรบมือต้อนรับ ท่านรองประธานกรรมการบริหารคนใหม่... คุณเตชิน อัครโภคิน ครับ!”

สิ้นเสียงประกาศ เสียงปรบมือก็ดังกึกก้องไปทั่วทั้งฮอลล์ สปอตไลต์สาดส่องไปยังหลังเวที ก่อนที่ร่างสูงโปร่งของใครบางคนจะก้าวออกมายืนอยู่ท่ามกลางแสงไฟสว่างจ้า

วินาทีแรกที่นลินเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ... โลกทั้งใบของเธอก็เหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นกระชากสวิตช์ให้หยุดหมุนไปดื้อๆ

เสียงปรบมือที่ดังกระหึ่มกลายเป็นเพียงเสียงอื้ออึงในโสตประสาท ภาพผู้คนนับร้อยรอบตัวพร่ามัวลงจนเหลือเพียงความว่างเปล่า สิ่งเดียวที่ชัดเจนจนบาดลึกเข้าไปในจอประสาทตาคือร่างของผู้ชายที่ยืนอยู่บนเวที

ผู้ชายร่างสูงในชุดสูททักซิโดสั่งตัดเข้ารูปสีน้ำเงินเข้มที่ดูหรูหราและทรงอำนาจ ข้อมือแกร่งสวมนาฬิกาปาเต๊ะฟิลิปป์เรือนละหลายล้าน เรือนผมสีเข้มถูกเซตมาอย่างเนี้ยบกริบ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่ประดับด้วยรอยยิ้มสุขุมและเด็ดขาด... ใบหน้าที่เธอจำได้ติดตา แม้ว่าจะพยายามลบมันทิ้งไปตลอดสามปีที่ผ่านมาก็ตาม

‘พี่ที...’

ชื่อนี้ดังก้องขึ้นมาในหัวของนลิน หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ บัดนี้กระตุกวูบและเต้นรัวแรงจนเจ็บหน้าอก ความรู้สึกชาหนึบแล่นปราดตั้งแต่ปลายนิ้วเท้าขึ้นมาจนถึงศีรษะ มือเล็กที่วางอยู่บนตักเย็นเฉียบและสั่นเทาจนเธอต้องจิกเล็บลงบนฝ่ามือตัวเองเพื่อเรียกสติ

มันจะเป็นไปได้อย่างไร? ผู้ชายธรรมดาๆ ที่ชอบใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์ ผู้ชายที่พาเธอไปนั่งกินร้านอาหารริมทาง ผู้ชายที่บอกว่าตัวเองเป็นแค่พนักงานออฟฟิศที่ทำงานหนักจนไม่มีเวลาพักผ่อน... ทำไมถึงกลายมาเป็น ‘คุณเตชิน’ ทายาทหมื่นล้านและรองประธานบริษัทที่เธอกำลังทำงานอยู่ไปได้?

จิ๊กซอว์แห่งความทรงจำที่เคยเว้าแหว่งค่อยๆ ต่อกันจนสมบูรณ์ในพริบตา นลินเบิกตากว้างเมื่อความจริงอันโหดร้ายกำลังตีแสกหน้า

รถยนต์สไตล์นอร์ดิกที่เขาขับมารับเธอไม่ใช่รถของเจ้านายอย่างที่เขากล่าวอ้าง เสื้อยืดสีขาวเรียบๆ ที่เขาใส่คือแบรนด์เนมไฮเอนด์ที่ราคาแพงหูฉี่ งานเอกสารที่เขาบ่นว่าต้องตรวจเช็กจนดึกดื่น แท้จริงแล้วคือวาระการประชุมของบอร์ดบริหารระดับสูง และที่สำคัญที่สุด... เขาไม่เคยพาเธอไปที่พักของเขา และไม่เคยบอกชื่อจริง นามสกุลจริงให้เธอได้รับรู้เลยแม้แต่ครั้งเดียว

ทุกอย่างคือเรื่องโกหก... ตั้งแต่วินาทีแรกที่กดแมตช์ในแอปพลิเคชัน จนถึงวินาทีที่เขาทิ้งกระดาษโพสต์อิตแผ่นนั้นไว้แล้วหายตัวไป เขาโกหกเธอมาตลอด

“สวัสดีครับพนักงานอิมพีเรียลทุกท่าน...”

เสียงทุ้มนุ่มที่คุ้นเคยดังลอดผ่านลำโพง เสียงที่เคยกระซิบคำว่ารักข้างหูเธอในคืนที่เร่าร้อน บัดนี้กำลังกล่าววิสัยทัศน์ทางธุรกิจด้วยความมั่นใจและทรงอำนาจ นลินนั่งตัวแข็งทื่อ ลมหายใจติดขัด เธออยากจะลุกขึ้นและวิ่งหนีออกไปจากห้องนี้ให้รู้แล้วรู้รอด แต่ขาทั้งสองข้างกลับหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว

ในขณะที่เตชินกำลังกล่าวสุนทรพจน์ สายตาคมกริบของเขาก็กวาดมองไปรอบๆ ฮอลล์เพื่อทักทายพนักงานตามสไตล์ผู้บริหาร ทว่าในจังหวะที่สายตาของเขากวาดมาถึงโซนตรงกลาง... นัยน์ตาสีนิลของเขาก็ปะทะเข้ากับดวงตากลมโตที่กำลังเบิกกว้างของนลินพอดิบพอดี

เตชินชะงักงันไปเสี้ยววินาที...

คำพูดที่เตรียมมาอย่างดีขาดห้วงไปดื้อๆ รอยยิ้มสุขุมบนใบหน้าเลือนหายไปชั่วขณะ นัยน์ตาคมเข้มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงปนคาดไม่ถึง มือหนาที่จับขอบโพเดียมเผลอกำแน่นจนข้อขาว เขาจ้องมองผู้หญิงในชุดสูทสีเบจที่นั่งอยู่ตรงนั้น หญิงสาวที่เขาเฝ้าตามหาแทบพลิกแผ่นดินมาตลอดสามปี... เธออยู่ตรงนี้ อยู่ในบริษัทของเขา

ความเงียบที่โรยตัวลงมาเพียงชั่วอึดใจ ทำให้ผู้บริหารระดับสูงหลายคนที่นั่งอยู่แถวหน้าหันมองหน้ากันด้วยความสงสัย แต่ด้วยสัญชาตญาณและความเป็นมืออาชีพ เตชินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ดึงสติตัวเองกลับมา และเอื้อนเอ่ยสุนทรพจน์ต่อไปจนจบ แม้ว่าสายตาของเขาจะคอยเหลือบมองมาที่นลินเป็นระยะก็ตาม

เวลาครึ่งชั่วโมงในการประชุมผ่านไปอย่างเชื่องช้าทรมานราวกับตกนรกทั้งเป็นสำหรับนลิน ทันทีที่พิธีกรกล่าวปิดงานและผู้บริหารเริ่มทยอยเดินลงจากเวทีเพื่อพบปะทักทายพนักงาน นลินก็รีบลุกขึ้นยืนทันที

“ลิน แกจะรีบไปไหน งานยังไม่ทันเลิกเลย” พรีมคว้าแขนเพื่อนไว้ด้วยความงุนงง

“ฉันปวดหัวนิดหน่อยน่ะพรีม ขอตัวกลับไปที่โต๊ะก่อนนะ” นลินตอบเสียงสั่น พยายามควบคุมสีหน้าไม่ให้แสดงความอ่อนแอออกมา

ทว่ายังไม่ทันที่นลินจะก้าวเท้าหนี ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีน้ำเงินเข้มก็แหวกวงล้อมของพนักงานฝ่ายบริหาร ตรงดิ่งมาที่กลุ่มของเธอด้วยความเร็วที่ทำเอาทุกคนรอบข้างต้องหลีกทางให้ เตชินหยุดยืนอยู่ตรงหน้านลิน ห่างกันเพียงแค่เอื้อมมือ ระยะห่างที่ใกล้จนนลินได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายแบรนด์หรูที่เป็นเอกลักษณ์ของเขา กลิ่นที่เคยทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย แต่วันนี้มันกลับทำให้เธอรู้สึกสะอิดสะเอียน

“ลิน... นลิน ใช่ไหม...” เตชินเอ่ยเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า นัยน์ตาคมกริบทอประกายความโหยหา ดีใจ และเต็มไปด้วยคำถามมากมาย เขาแทบจะควบคุมตัวเองไม่ให้คว้าร่างบอบบางตรงหน้าเข้ามากอดไว้ไม่ได้

นลินสูดลมหายใจเข้าลึกสุดปอด กำแพงน้ำแข็งที่ถูกสร้างมาตลอดสามปีถูกยกขึ้นมาตั้งตระหง่านในเสี้ยววินาที ความเจ็บปวดและความโกรธเคืองที่ถูกสตาฟฟ์ไว้ถูกแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชา เธอมองสบตาเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ราวกับมองก้อนหินริมทาง

หญิงสาวขยับตัวถอยหลังไปครึ่งก้าว ยกมือทั้งสองข้างขึ้นพนมจรดหน้าอก และก้มศีรษะลงไหว้อย่างงดงามและถูกต้องตามมารยาทของพนักงานระดับล่างที่มีต่อผู้บริหารระดับสูง

“สวัสดีค่ะ ท่านรองประธาน”

น้ำเสียงของนลินราบเรียบ เย็นเยียบ และเว้นระยะห่างอย่างชัดเจน สรรพนามที่เธอใช้เรียกเขาเปรียบเสมือนมีดกรีดลงบนหัวใจของเตชิน ชายหนุ่มหน้าเจื่อนลงทันที มือหนาที่กำลังจะเอื้อมไปหาเธอชะงักค้างอยู่กลางอากาศ

“ลิน คือพี่...”

“ดิฉันเพิ่งเข้ามารับตำแหน่ง Senior Data Analyst เป็นวันแรกค่ะ หากมีข้อผิดพลาดประการใด ต้องขออภัยล่วงหน้านะคะ” นลินไม่ปล่อยให้เขาได้พูดจบ เธอตัดบทด้วยประโยคสำเร็จรูปของพนักงานใหม่ ก่อนจะหันไปคว้าข้อมือของพรีมที่กำลังยืนอ้าปากค้างทำตัวไม่ถูก “ขอตัวก่อนนะคะท่านรองประธาน พอดีดิฉันมีงานด่วนต้องรีบไปเคลียร์”

พูดจบ นลินก็ออกแรงดึงแขนพรีมให้เดินตามเธอออกไปจากห้องแกรนด์บอลรูมอย่างรวดเร็ว โดยไม่หันกลับไปมองผู้ชายที่ยืนนิ่งค้างเป็นรูปปั้นอยู่เบื้องหลังเลยแม้แต่หางตา

นลินกึ่งลากกึ่งจูงเพื่อนสนิทฝ่าฝูงชนออกมาจนถึงโถงทางเดินที่เงียบสงบใกล้กับบันไดหนีไฟ ทันทีที่บานประตูหนาปิดลง หญิงสาวก็ปล่อยมือจากพรีม ทรุดตัวลงพิงกำแพงอย่างหมดแรง ขาทั้งสองข้างอ่อนปวกเปียกจนแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น ลมหายใจหอบถี่ราวกับเพิ่งวิ่งมาราธอน

“ลิน แกเป็นอะไร ทำไมหน้าซีดขนาดนี้ แล้วเมื่อกี้มันอะไรกัน ทำไมท่านรองประธานถึงเดินตรงดิ่งมาหาแก แล้วทำไมเขาเรียกชื่อแกเหมือนคนสนิทกันขนาดนั้น!” พรีมยิงคำถามรัวเป็นปืนกลด้วยความช็อกสุดขีด

นลินเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนสนิท นัยน์ตากลมโตแดงก่ำ แต่กลับไม่มีน้ำตาไหลออกมาแม้แต่หยดเดียว มีเพียงความเจ็บปวดและความโกรธแค้นที่ฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่นั้น ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นก่อนจะแค่นยิ้มหยันออกมา

“พรีม... แกจำผู้ชายในแอปหาคู่ที่ทิ้งฉันไปเมื่อสามปีก่อนได้ไหม”

“จำได้สิ ไอ้สารเลวที่ทิ้งโพสต์อิตไว้แผ่นเดียวแล้วหายหัวไปเลยน่ะ เดี๋ยวนะ...” พรีมเบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกจากเบ้า ยกมือขึ้นปิดปากตัวเองแน่น “ยะ... อย่าบอกนะว่า...”

“ใช่” นลินพยักหน้าช้าๆ เสียงของเธอสั่นพร่าแต่หนักแน่น “ผู้ชายคนนั้น... คุณเตชิน รองประธานคนใหม่ของบริษัทเรา... คือ ‘พี่ที’ คนนั้นแหละ”

“บ้าไปแล้ว! พระเจ้ายกภูเขามาทับหน้าอกฉันเถอะ!” พรีมสบถออกมาเสียงดัง ลูบหน้าตัวเองอย่างคนสติแตก “มันจะเป็นไปได้ยังไงลิน ก็ตอนนั้นแกบอกฉันว่าเขาเป็นแค่พนักงานออฟฟิศธรรมดาๆ ใส่เสื้อยืดกางเกงยีนส์ กินข้าวแกงข้างทางไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมเขาถึงกลายร่างเป็นทายาทอิมพีเรียล คอร์ปอเรชันไปได้!”

“ฉันก็ช็อกไม่ต่างจากแกหรอกพรีม” นลินกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ “เขาหลอกฉัน... เขาโกหกฉันมาตลอด โกหกตั้งแต่ชื่อ อาชีพ ไปจนถึงฐานะ มิน่าล่ะ ตอนนั้นฉันถึงรู้สึกอยู่ตลอดเวลาว่าเขามีอะไรบางอย่างปิดบังฉันอยู่ เขาถึงไม่เคยพาฉันไปที่บ้าน ไม่เคยแนะนำให้ฉันรู้จักใครในชีวิตเขาเลย เพราะตั้งแต่แรก ตัวตนที่เขาใช้คบกับฉัน มันไม่เคยมีอยู่จริงเลยสักนิด”

ยิ่งพูด ความโกรธก็ยิ่งตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอ นลินรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นผู้หญิงโง่เง่าที่ถูกปั่นหัวให้เต้นตามเกมของคนรวยที่ว่างงาน

“แต่... แต่เขาจะทำแบบนั้นไปเพื่ออะไรกันลิน? ลงทุนปลอมตัวมาเล่นแอปหาคู่ จีบพนักงานออฟฟิศธรรมดาๆ แบบแก เพื่ออะไร?” พรีมถามด้วยความไม่เข้าใจ

นลินเหยียดยิ้ม แววตาเต็มไปด้วยความขมขื่น “ก็คงแค่สนุกมั้งพรีม พวกคนรวยที่เบื่อหน่ายชีวิตหรูหรา คงอยากจะลองหาอะไรตื่นเต้นทำ ได้ปั่นหัวคนเล่น ได้หลอกให้ผู้หญิงโง่ๆ คนนึงรักจนหมดหัวใจ แล้วพอเบื่อ ก็แค่ทิ้งกระดาษโง่ๆ ไว้แผ่นนึงแล้วกลับไปเสวยสุขบนกองเงินกองทองของเขาต่อไง”

“ลิน...” พรีมดึงร่างของเพื่อนสนิทเข้ามากอดแน่น ลูบหลังปลอบประโลมด้วยความสงสารจับใจ “ไม่เป็นไรนะแก แกยังมีฉันนะ แกอย่าไปใส่ใจคนพรรค์นั้นเลย ถึงเขาจะเป็นถึงรองประธานบริษัท แต่เราทำงานอยู่แผนก Data หลังบ้าน เขาอยู่บนหอคอยงาช้างนู่น คงไม่ได้โคจรมาเจอกันบ่อยๆ หรอก หรือถ้าต้องเจอ แกก็แค่ทำตัวเป็นพนักงานธรรมดาๆ ต่างคนต่างอยู่ไป”

นลินซบหน้าลงกับไหล่ของเพื่อนสนิท หลับตาลงเพื่อข่มความอ่อนแอทั้งหมดให้กลับคืนสู่ส่วนลึกของจิตใจ เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง แววตาของเธอก็เหลือเพียงความว่างเปล่าและเด็ดเดี่ยว

“อืม... ฉันก็หวังให้เป็นอย่างนั้นพรีม หวังว่าชาตินี้ ฉันกับเขา จะไม่ต้องมีเรื่องให้ต้องมาเกี่ยวข้องกันอีกเลย”