ตอนที่ 10

ความพยายามที่จะดึงสติกลับมาจดจ่ออยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์ของนลินดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่ยากเย็นแสนเข็ญที่สุดในชีวิต หญิงสาวนั่งจ้องมองกราฟและตัวเลขบนหน้าจอมาเกือบชั่วโมงแล้ว ทว่าสิ่งที่ปรากฏอยู่ในหัวกลับไม่ใช่ข้อมูลสถิติของบริษัท แต่เป็นภาพใบหน้าคมคายของผู้ชายที่เพิ่งก้าวลงจากเวทีในห้องประชุมแกรนด์บอลรูมเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา

‘ท่านรองประธานกรรมการบริหาร’

นลินแค่นยิ้มหยันให้กับตัวเอง แววตาเต็มไปด้วยความขมขื่น โลกใบนี้ช่างเล่นตลกร้ายกับเธอเสียเหลือเกิน อุตส่าห์หนีมาเริ่มต้นชีวิตใหม่ในที่ที่คิดว่าจะได้ใช้ความสามารถของตัวเองอย่างเต็มที่ แต่กลับต้องมาเดินวนอยู่ในกรงขังที่ผู้ชายใจร้ายคนนั้นเป็นเจ้าของ

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนอีเมลบริษัทดังขึ้นที่มุมขวาล่างของหน้าจอ นลินกะพริบตาไล่ความคิดฟุ้งซ่าน มือเล็กขยับเมาส์ไปคลิกเปิดอ่านโดยอัตโนมัติ ทว่าทันทีที่กวาดสายตาอ่านหัวข้อและเนื้อหาในอีเมลฉบับนั้น หัวใจที่เพิ่งจะสงบลงได้บ้างก็กลับมาเต้นระรัวด้วยความตื่นตระหนกและโกรธเกรี้ยว

Subject: คำสั่งแต่งตั้งและโยกย้ายบุคลากร (ด่วน)

เรียน คุณนลิน (Senior Data Analyst) 

ทางฝ่ายบริหารระดับสูงมีคำสั่งด่วน อนุมัติให้โยกย้ายตำแหน่งของคุณนลิน จากแผนก Data Analytics ให้ไปปฏิบัติงานในตำแหน่ง ‘ผู้ช่วยวิเคราะห์ข้อมูลส่วนตัว’ ขึ้นตรงต่อท่านรองประธานกรรมการบริหาร (คุณเตชิน อัครโภคิน) โดยให้มีผลทันที ขอให้คุณเก็บสัมภาระและขึ้นไปรายงานตัวที่ชั้น 35 ภายในเวลา 14.30 น.

“นี่มันบ้าอะไรกัน!”

นลินเผลอสบถออกมาเสียงดังจนเพื่อนร่วมงานโต๊ะข้างๆ หันมามอง หญิงสาวรีบก้มหัวขอโทษเป็นเชิงบอกว่าไม่มีอะไร ก่อนจะคว้าสมาร์ตโฟนขึ้นมากดโทรออกหาเบอร์ของพรีมด้วยมือที่สั่นเทา รอเพียงไม่กี่วินาทีปลายสายก็กดรับ

“พรีม นี่มันเรื่องบ้าอะไร ทำไมถึงมีอีเมลสั่งย้ายแผนกฉันด่วนแบบนี้!” นลินยิงคำถามใส่เพื่อนสนิททันที น้ำเสียงเต็มไปด้วยความร้อนรน

(ลิน แกใจเย็นๆ ก่อนนะ ฉันเพิ่งเห็นคำสั่งในระบบเมื่อกี้เหมือนกัน ฉันพยายามวิ่งไปถามหัวหน้าฝ่าย HR แล้ว แต่หัวหน้าบอกว่ามันเป็น ‘คำสั่งสายตรง’ จากท่านรองประธาน ไม่มีใครกล้าขัดหรือทำอะไรได้เลยแก) น้ำเสียงของพรีมฟังดูเคร่งเครียดและจนใจไม่แพ้กัน

“แต่ฉันเพิ่งมาทำงานวันแรกนะพรีม ฉันสอบเข้ามาในตำแหน่งของแผนกนี้ ฉันยังไม่ทันได้เริ่มวิเคราะห์ข้อมูลของแผนกเลยด้วยซ้ำ เขาเอาสิทธิ์อะไรมาสั่งย้ายฉันไปเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของเขา!” นลินกำโทรศัพท์แน่นจนข้อขาว ความโกรธตีตื้นขึ้นมาจนรู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตา

(ก็สิทธิ์ของความเป็นรองประธานบริษัทไงลิน...) พรีมถอนหายใจยาว (ฉันรู้ว่าแกรู้สึกยังไง ฉันรู้ว่าเขากำลังใช้อำนาจบีบแก แต่ในเมื่อคำสั่งมันลงมาแบบนี้ ทาง HR ก็ช่วยอะไรไม่ได้จริงๆ ว่ะแก... ฉันคงทำได้แค่บอกให้แกสู้ๆ นะลิน เก็บของแล้วขึ้นไปรายงานตัวกับท่านรองฯ ซะ ไปเผชิญหน้าให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลยว่าเขาต้องการอะไรกันแน่)

นลินหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกสุดปอดเพื่อระงับอารมณ์ที่กำลังเดือดพล่าน “อืม... เข้าใจแล้วพรีม ขอบใจมากนะ”

หญิงสาวกดตัดสาย วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะอย่างแรง นลินถอนหายใจออกมายืดยาว ความรู้สึกพ่ายแพ้และถูกต้อนให้จนมุมประดังประเดเข้ามา แต่ในเมื่อหนีไม่ได้ ก็ต้องสู้ เธอจะไม่ยอมเป็นลูกไก่ในกำมือให้เขาปั่นหัวเล่นเหมือนเมื่อสามปีก่อนอีกแล้ว

นลินหยิบกล่องกระดาษใบเล็กที่เพิ่งจัดของเสร็จเมื่อเช้าขึ้นมา กวาดข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัว แฟ้มเอกสาร และกระเป๋าสะพายลงไปอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางสายตางุนงงของเพื่อนร่วมแผนก หญิงสาวเดินถือกล่องใบนั้นมุ่งหน้าไปยังลิฟต์ผู้บริหาร กดปุ่มชั้น 35 ซึ่งเป็นอาณาจักรส่วนตัวของผู้บริหารระดับสูงด้วยใบหน้าที่เรียบตึงและแววตาที่เด็ดเดี่ยว

เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกที่ชั้น 35 บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ชั้นนี้ถูกตกแต่งด้วยพรมหนานุ่มสีเทาเข้ม ผนังบุด้วยไม้สีเข้มและกระจกบานใหญ่ที่ให้ความรู้สึกหรูหราและเงียบสงบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงเครื่องปรับอากาศ นลินเดินตรงไปยังโต๊ะเลขาหน้าห้องที่ตั้งตระหง่านอยู่หน้าประตูบานคู่สลักลายหรูหรา

ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเทาอ่อนกำลังยืนพิมพ์งานอยู่หน้าไอแพด ทันทีที่เขาเงยหน้าขึ้นมาเห็นนลิน รอยยิ้มเป็นมิตรก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า

“สวัสดีครับ คุณนลินใช่ไหมครับ?”

“ใช่ค่ะ ดิฉันมารายงานตัวตามอีเมลคำสั่งโยกย้ายค่ะ” นลินตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พยายามรักษามารยาทอย่างถึงที่สุด

“ผม ‘กรณ์’ นะครับ เป็นเลขาและผู้ช่วยส่วนตัวของท่านรองฯ” กรณ์แนะนำตัวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล เขาปรายตามองกล่องกระดาษในมือของนลินก่อนจะเอ่ยต่อ “คุณลินวางกล่องของเครื่องใช้ไว้ที่โต๊ะตรงมุมนั้นก่อนได้เลยครับ ไม่ต้องถือเข้าไปหรอก เดี๋ยวผมจะเตรียมโต๊ะทำงานใหม่ให้”

นลินทำตามอย่างว่าง่าย เธอเดินไปวางกล่องลงบนโต๊ะเล็กๆ ตามที่กรณ์บอก ก่อนจะหันกลับมาจัดเสื้อสูทของตัวเองให้เข้าที่ กรณ์มองท่าทีระแวดระวังของหญิงสาวด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความเข้าใจ ลึกๆ แล้วเขารู้เรื่องราวทุกอย่างในอดีตระหว่างเจ้านายของเขากับผู้หญิงคนนี้เป็นอย่างดี และรู้ดีว่าเจ้านายของเขากำลังร้อนรนแทบเป็นบ้าแค่ไหนที่ถูกเธอทำเหมือนคนไม่รู้จักกัน

“เชิญด้านในเลยครับ บอสกำลังรอคุณลินอยู่” กรณ์เดินไปเปิดประตูไม้บานหนาให้ ผายมือเชิญหญิงสาวเข้าไปในห้องทำงานที่เปรียบเสมือนถ้ำเสือ

ทันทีที่ก้าวพ้นขอบประตู นลินก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความกดดันที่แผ่ซ่านอยู่ภายใน ห้องทำงานของรองประธานกว้างขวางและโอ่อ่า ผนังด้านหนึ่งเป็นกระจกใสเผยให้เห็นวิวพาโนรามาของกรุงเทพมหานคร โต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็งตัวใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้อง และหลังโต๊ะตัวนั้น... ร่างสูงของเตชินกำลังยืนหันหลังมองออกไปนอกหน้าต่าง มือทั้งสองข้างล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกงสแล็ก ท่วงท่าของเขาดูเคร่งเครียดและกระวนกระวาย

เมื่อได้ยินเสียงประตูเปิดและเสียงฝีเท้าของคนที่เดินเข้ามา เตชินก็รีบหันขวับกลับมาทันที นัยน์ตาคมเข้มที่เคยว้าวุ่นทอประกายโล่งใจปนดีใจที่เห็นเธออยู่ตรงหน้า เขาขยับตัวก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน พยายามปรับสีหน้าให้ดูเป็นปกติที่สุด

นลินหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน เว้นระยะห่างอย่างเหมาะสม หญิงสาวยืดหลังตรง เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย สบตาเขาด้วยแววตาที่เย็นชาและว่างเปล่า

“ดิฉันมารายงานตัวค่ะท่านรองประธาน” เสียงหวานเอ่ยออกมาราบเรียบ ไร้ซึ่งความผูกพันใดๆ

เตชินชะงักไปเล็กน้อยกับความห่างเหินนั้น เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ พลางผายมือไปยังเก้าอี้หนังฝั่งตรงข้าม

“อืม นั่งลงสิ”

ทว่านลินกลับยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม สองมือประสานกันไว้ด้านหน้าอย่างพนักงานที่ถูกฝึกอบรมมาเป็นอย่างดี หญิงสาวไม่แม้แต่จะปรายตามองเก้าอี้ตัวนั้น เธอเลือกที่จะเปิดฉากยิงคำถามที่อัดอั้นอยู่ในใจออกมาทันที

“ทำไมถึงให้นลินย้ายแผนกเหรอคะ? นลินยังไม่ทันได้เริ่มงานในตำแหน่งที่นลินสอบผ่านมาด้วยซ้ำ ท่านรองฯ มีเหตุผลอะไรถึงต้องใช้อำนาจสายตรงดึงนลินขึ้นมาบนนี้คะ”

คำถามที่ตรงไปตรงมาและน้ำเสียงที่ติดจะแข็งกระด้างทำเอาเตชินสะอึกไปชั่วครู่ เขาหลุบตาลงมองแฟ้มเอกสารบนโต๊ะเพื่อหลบเลี่ยงสายตาคาดคั้นของเธอ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้ดูเป็นเรื่องงานที่สุด

“งานที่แผนก Data Analytics มันหนักและมีความกดดันสูงมากนะลิน เอ่อ... คุณนลิน ผมพิจารณาดูจากประวัติและประสบการณ์ของคุณแล้ว ผมคิดว่าคุณน่าจะเหมาะกับการมาช่วยงานวิเคราะห์ข้อมูลส่วนตัวให้ผมมากกว่า งานตรงนั้นมันหนักสำหรับคุณเกินไป มาทำงานให้ผมสบายกว่าตั้งเยอะ ไม่ต้องไปนั่งหลังขดหลังแข็งทำรายงานส่งหัวหน้าหลายๆ ระดับ คุณแค่ทำสรุปข้อมูลส่งตรงให้ผมคนเดียวก็พอ”

เหตุผลที่เขาหยิบยกมาอ้างเปรียบเสมือนน้ำมันที่ราดรดลงบนกองเพลิงแห่งความโกรธในใจของนลิน หญิงสาวกำมือที่ประสานกันไว้แน่นจนสั่นสะท้าน เธอได้ยินคำตอบนั้นแล้วรู้สึกเหมือนศักดิ์ศรีและความพยายามของตัวเองถูกเหยียบย่ำอย่างไม่ไยดี

‘ทำงานให้ฉันสบายกว่าตั้งเยอะ’ ประโยคนี้มันหมายความว่าอะไร? หมายความว่าเขาเห็นเธอเป็นผู้หญิงอ่อนแอที่ต้องคอยพึ่งพาบารมีของผู้ชายรวยๆ อย่างเขางั้นเหรอ? เขาคิดจะใช้เงินและอำนาจมาฟาดหัวเธอ ซื้อความสะดวกสบายให้เธอเพื่อไถ่โทษกับสิ่งที่เคยทำไว้เมื่อสามปีก่อนอย่างนั้นสิ

“ดิฉันไม่ได้อยากสบายค่ะท่านรองฯ” นลินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเธอหนักแน่นและเฉียบขาดจนคนฟังถึงกับชะงัก “ดิฉันสอบเข้ามาทำงานที่นี่ด้วยความรู้และความสามารถที่ดิฉันมี ดิฉันอยากเรียนรู้งาน อยากเติบโตในสายอาชีพของตัวเองอย่างภาคภูมิใจ ดิฉันไม่ได้ต้องการมานั่งเป็นไม้ประดับในห้องแอร์เย็นๆ เพื่อรับเงินเดือนสบายๆ จากความเมตตาของใคร”

“ลิน... พี่ไม่ได้หมายความแบบนั้น” เตชินทนความอึดอัดไม่ไหว เขาเผลอหลุดสรรพนามในอดีตออกมา ชายหนุ่มก้าวอ้อมโต๊ะทำงาน เดินตรงเข้ามาหาเธอ นัยน์ตาคมเข้มเต็มไปด้วยความเว้าวอนและร้อนรน “พี่แค่อยากให้ลินมาอยู่ใกล้ๆ พี่แค่อยากดูแล สามปีที่ผ่านมา พี่พยายามตามหาลินมาตลอด พี่อยากอธิบายเรื่องวันนั้นให้ลินฟัง ลินฟังพี่ก่อนได้ไหม...”

ชายหนุ่มเอื้อมมือหมายจะคว้าท่อนแขนบอบบาง ทว่านลินกลับถอยหลังกรูดไปหนึ่งก้าวราวกับถูกของร้อน หญิงสาวยกมือขึ้นห้ามเป็นเชิงปฏิเสธการเข้าใกล้ แววตาที่เคยวูบไหวแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและแข็งกร้าวยิ่งกว่าเดิม

“ดิฉันมาทำงานค่ะท่านรองฯ ไม่ได้มาคุยเรื่องส่วนตัว”

ประโยคสั้นๆ แต่เฉียบขาดราวกับมีดที่กรีดลงกลางใจ เตชินชะงักค้างอยู่กับที่ ฝ่ามือหนาที่ยื่นออกไปค่อยๆ ตกลงข้างลำตัวอย่างคนหมดแรง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ปิดไม่มิด เมื่อตระหนักได้ว่ากำแพงที่ผู้หญิงตรงหน้าสร้างขึ้นมานั้น สูงชันและแข็งแกร่งเกินกว่าที่เขาจะใช้อำนาจหน้าที่พังทลายมันลงมาได้ง่ายๆ

เขาทำพลาดไปแล้ว... ความใจร้อนและอยากดึงเธอมาอยู่ใกล้ๆ ตัว ทำให้เขาเลือกใช้วิธีผิดๆ และกำลังดูถูกความสามารถของเธอโดยไม่รู้ตัว นลินไม่ใช่ผู้หญิงที่จะยอมศิโรราบให้กับอำนาจหรือเงินทอง เธอคือผู้หญิงที่เข้มแข็งและหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีของตัวเอง

เตชินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามข่มความปวดร้าวในอกและปรับโหมดกลับมาเป็นผู้บริหารอีกครั้ง เขาล้วงมือทั้งสองข้างลงในกระเป๋ากางเกง มองสบตากับนลินด้วยสายตาที่ยอมจำนน... ในตอนนี้

“โอเค... ถ้าคุณต้องการความเป็นมืออาชีพ ผมก็จะให้” เตชินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบขึ้น “คุณจะโกรธ จะเกลียดผมยังไงก็แล้วแต่ แต่ในเมื่อคุณถูกย้ายมาอยู่ใต้บังคับบัญชาของผมแล้ว คุณก็ต้องทำงานที่นี่ และขอร้องล่ะ เลิกเรียกผมว่า ‘ท่านรองประธาน’ ด้วยน้ำเสียงประชดประชันแบบนั้นสักที”

นลินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย “แล้วจะให้ดิฉันเรียกคุณว่าอะไรคะ? ในเมื่อเรา ‘ไม่เคยรู้จักกัน’ มาก่อน”

เตชินกัดกรามแน่นจนนูนเป็นสัน เขากล้ำกลืนความขมขื่นลงคอ ก่อนจะตอบเสียงเรียบ

“เรียกผมว่า ‘บอส’ ก็พอ ในเมื่อเราอยู่ในฐานะเจ้านายกับลูกน้อง คุณก็แค่เรียกผมว่าบอส เข้าใจไหม คุณนลิน”

“รับทราบค่ะ บอส” นลินตอบรับด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้มีความเคารพเจือปนอยู่แม้แต่น้อย

“เชิญคุณกลับไปทำงานได้ เดี๋ยวผมจะให้กรณ์ไปส่งที่โต๊ะทำงานใหม่ของคุณ” เตชินตัดบท หันหลังกลับไปเดินไปที่หน้าต่างกระจกใสอีกครั้ง ราวกับไม่อยากให้เธอเห็นแววตาที่พ่ายแพ้ของตัวเอง

นลินไม่ตอบรับอะไรเพิ่มเติม เธอหมุนตัวหันหลังเดินออกจากห้องทำงานที่แสนอึดอัดนั้นไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่รู้เลยว่า สายตาคมกริบของคนที่ยืนหันหลังอยู่เมื่อครู่ ได้หันกลับมามองตามแผ่นหลังบางของเธอจนลับสายตา