บทที่ 1

กำราบรัก 1

“คุณพ่อ หนูไม่ไปนะคะ ทำไมหนูต้องไปด้วย”

กุญแจซอลโอดครวญเมื่อพ่อบังเกิดเกล้าของเธอยกเรื่องที่เธอดันไปวิ่งชนแขกคนสำคัญของท่านล้มมาลงโทษเธอ ก่อนหน้านี้พ่อเลี้ยงอธินติดธุระที่ต่างประเทศเลยยังไม่มีเวลาลงโทษลูกสาวตัวดีของเขาจนวันนี้ เขาพึ่งกลับมาถึงบ้านเลยได้เวลาจัดการเธอสักหน่อย ลูกสาวตัวเล็กจะได้รู้ตักโตเสียบ้าง

“ลูกจะไม่ไปช่วยงานคุณทีเขาก็ได้แต่ทริปที่ลูกขอไปเที่ยวบาหลีกับเพื่อน อดแน่นอน”

“โธ่ว คุณพ่อขา คุณพ่อไม่รักหนูซอลคนนี้แล้วหรอคะ”

พ่อเลี้ยงอธินเผลอลูบหัวลูกสาวที่กำลังเข้ามาออดอ้อนเขาก่อนจะดึงมือกลับเนื่องจากคิดขึ้นได้ว่าครั้งนี้เขาต้องห้ามใจอ่อนกับลูกสาวคนนี้เด็ดขาด

“พ่อยื่นคำขาด หนูซอลทำตัวเองนะเรื่องนี้”

“หนูซอลไม่ผิดสักหน่อย”

กุญแจซอลยกมือขึ้นกอดอก ทำหน้ามู่ทู่อย่างไม่ยอมเช่นกัน

“ได้ ถ้าหนูซอลยืนยันแบบนี้”

“คุณพ่อจะไม่ให้หนูซอลไปแล้วใช่มั้ยคะ”

“ใช่ แต่เรื่องนี้ต้องมีคนรับโทษ ถ้าหนูซอลไม่ผิดแสดงว่าคนที่ผิดก็คือ สา นิด ไอสิน ไอชัยสินะ”

ลูกน้องที่โดนพาดพิงสะดุ้งกันเป็นแถว หน้าตาซีดเผือดเมื่อรู้ว่าจะถูกลงโทษ กุญแจซอลมองบรรดาลูกน้องพ่อเธอพลางถอนหายใจ เธอรู้ว่าเธอเองก็มีส่วนผิดอยู่บ้างและเธอไม่ยอมให้คนอื่นต้องมารับแทนแน่

“ก็ได้ค่ะ คุณพ่อห้ามทำอะไรพี่ๆของหนูซอล สาขา นิดขา พี่สิน พี่ชัยไม่เกี่ยวสักหน่อย”

คนเป็นพ่อยกยิ้มพึงพอใจ เขารู้จักนิสัยลูกสาวดี ถึงจะดื้อแต่เจ้าตัวก็มีจิตใจที่ดีมากทีเดียว และเพราะเธอเป็นอย่างนี้นี่แหละ ลูกน้องเขาถึงได้โอ๋เธอกันนัก

“ถ้าคุณหนูไม่อยากไป พวกพี่ยอมโดนลงโทษก็ได้นะคะ”

“ไม่เป็นไร หนูซอลจะปกป้องทุกคนเอง”

คุณหนูของพวกเขาพูดอย่างหนักแน่นก่อนเธอจะหันไปต่อรองกับผู้เป็นพ่อ พวกเขาเลยได้แต่มองเธอยิ้มๆปนเอ็นดู ตั้งแต่เลี้ยงมาจนโต คุณหนูของพวกเขาก็น่ารักไม่เคยเปลี่ยนเลย

“แต่หนูซอลมีข้อแม้นะคะ”

“ว่ามาสิ ถ้าข้อแม้หนูซอลพอรับได้ พ่อถึงจะโอเค”

“หนูซอลจะไปช่วยงานคุณทีตามที่คุณพ่อสั่งแต่ถ้าคุณทีเป็นคนไล่หนูซอลกลับมาเองถือว่าข้อตกลงระหว่างเรายุติ และคุณพ่อห้ามเอาเรื่องนี้มาบังคับหนูซอลอีก”

กุญแจซอลเสนอข้อตกลงก่อนจะหันมาแอบลอบยิ้มให้กับพี่เลี้ยงของเธอ เพียงแค่เห็นรอยยิ้มของคุณหนู พี่เลี้ยงทั้งสองก็รับรู้ได้ทันทีว่าเรื่องในหัวคุณหนูของพวกเธอต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ คิดแล้วก็อดนึกสงสารคนที่คุณหนูจะไปช่วยงานไม่ได้

“โอเค ตกลงตามนั้น”

“คุณพ่อห้ามคืนคำนะคะ มาเลย มาเกี่ยวก้อยสัญญากัน”

พ่อเลี้ยงอธินมองนิ้วก้อยเล็กของลูกสาวพลางส่ายหน้าไปมาแต่ก็ยอมยื่นนิ้วก้อยตัวเองไปเกี่ยวกับเธอเพื่อทำสนธิสัญญา

“ไปจัดกระเป๋ากันสาขา นิดขา”

เมื่อข้อตกลงเป็นที่พึงพอใจของทั้งสองฝ่าย กุญแจซอลจึงลุกขึ้นดึงมือพี่เลี้ยงทั้งสองให้ไปจัดกระเป๋า

“ใครบอกว่าสากับนิดจะไปกับลูก”

ขาเรียวหยุดชะงัก หันมองบิดาอย่างไม่เข้าใจ

“คุณพ่อหมายความว่าไงคะ?”

“หมายความว่าหนูซอลต้องไปคนเดียวครับลูกสาว”

“เอ่อ มันจะดีหรอคะพ่อเลี้ยง”

กลับกลายเป็นพี่เลี้ยงที่เป็นคนแย้งขึ้นมา อาจเป็นเพราะพวกเธอรักคุณหนูของตัวเองมาก ดูแลกันมาตั้งแต่อ๋อนแต่อ่อนถึงตอนนี้คุณหนูของพวกเธอจะอายุ22ปี ปีหน้าก็จะขึ้นปี4แล้วก็ตาม

“เดี๋ยวนี้คำสั่งฉันมันไม่ดีแล้วรึไง”

น้ำเสียงดุดันของพ่อเลี้ยงทำเอาพี่เลี้ยงก้มหน้าแทบทันที กุญแจซอลเมมปากตัวเองแน่นก่อนจะประกาศออกมาเสียงกร้าว

“ได้ค่ะคุณพ่อ หนูซอลจะตั้งใจทำงานให้คุณที คนสำคัญของคุณพ่อให้กระอักเลือดเลยทีเดียว”

ถึงแม้คำพูดของลูกสาวฟังดูขัดกันชอบกลแต่พ่อเลี้ยงก็มั่นใจว่า ที ธีรภัทร ทวีพัฒนานี่แหละที่จะเอาลูกสาวตัวดีของเขาอยู่

ภายในห้องทำงานหรูใจกลางเมือง ประธานบริษัทหนุ่มหล่อเจ้าของสายการบินกำลังเคร่งเครียดกับงานตรงหน้าก่อนที่ความเครียดนั้นจะหายไปเมื่อเขาได้รับข่าวดีจากพ่อเลี้ยงอธิน ผู้มีพระคุณของเขา

‘แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะหนูซอล’ ทีคิดในใจ

“หึ”

ริมฝีปากบางกระตุกยิ้มเมื่อมองภาพเด็กสาวในอินสตาแกรม หลังจากวันนั้นที่เจอกับกุญแจซอล เขาได้สั่งให้ลูกน้องสืบประวัติเธอ ในตอนแรกแอบตกใจเหมือนกันเพราะไม่คิดว่าเธอจะเรียนปี 3 แล้ว ดูจากหน้าตาเธอเหมือนเด็กมัธยมเสียมากกว่าแต่ก็ดีเหมือนกัน บรรลุนิติภาวะแบบนี้ อะไรๆมันจะได้ง่ายขึ้น

“เอ่อ ขอโทษครับท่านประธาน”

รอยยิ้มบนใบหน้าเข้มหุบลงเมื่อลูกน้องเข้ามาแต่ก็ไม่เร็วพอที่จะรอดพ้นสายตาลูกน้องได้ กรแปลกใจเล็กน้อยเพราะไม่เคยเจ้านายตัวเองยิ้มแบบนั้นแต่ก็รีบปรับสีหน้าให้ปกติ รายงานเรื่องที่ตั้งใจมาบอกเจ้านาย

“มีคนมาขอพบท่านประธานครับ”

คิ้วหนาเลิกขึ้นเล็กน้อย เท่าที่จำได้วันนี้เขาไม่ได้นัดใครไม่ใช่หรอ

“เธอบอกเป็นลูกของพ่อเลี้ยงอธินครับ”

นั่นยิ่งทำให้ทีขมวดคิ้ว ก็เมื่อครู่เขาพึ่งวางสายจากพ่อเลี้ยง พ่อเลี้ยงบอกว่าลูกสาวเขาจะเข้ามาพรุ่งนี้แล้วไหงถึงโผล่มาวันนี้ได้ล่ะ

“ให้ผมไปแจ้งให้เธอกลับไปก่อนมั้ยครับ”

“ไม่ต้อง ให้เข้ามา”

“ครับท่านประธาน”

ทีวางเอกสารลงบนโต๊ะเพื่อรออีกคนเข้ามา เขาพอจะรู้ฤทธิ์ของคุณหนูซอลมาบ้างจากผู้เป็นบิดาของเธอแต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไปรับปากว่าจะช่วยดัดนิสัยเธอ ทั้งที่เขาไม่จำเป็นต้องทำเลยสักนิดแต่ไม่รู้ทำไมเหมือนกันเขาจึงตอบตกลงแบบไม่คิดตอนที่พ่อเลี้ยงโทรมาขอความช่วยเหลือ

ก๊อก ก๊อก

ประตูบานใหญ่เปิดออกเผยให้เห็นร่างเล็กในชุดเอี๊ยมสีฟ้าสดใส ดวงหน้าเล็กถูกแต่งเติมด้วยเครื่องสำอางเพียงเล็กน้อย ผมสีน้ำตาลอ่อนถูกเปียเป็นเปียหลวมๆไว้ด้านหลังนั่นยิ่งให้เธอดูเด็กเข้าไปอีก

‘นี่มันเด็กมัธยมชัดๆ’

ทีคิดในใจก่อนจะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงเจื้อยแจ้วของกุญแจซอลเอ่ยทัก

“สวัสดีค่ะคุณลุง”

เมื่อคำว่าลุงหลุดออกจากปากกระจับนั่น ลูกน้องคนสนิทของทีถึงกับกลั้นขำในความน่ารักของเธอ

ทีกระแอมเล็กน้อยในลำคอก่อนจะพูดออกมาเสียงนิ่ง

“ฉันอ่อนกว่าพ่อเธอเกือบสามสิบปี”

“อิอิ หนูซอลแค่แกล้งเล่นเองค่ะ คุณพ่อให้หนูซอลมาช่วยงานคุณทีเพื่อเป็นการไถ่โทษวันนั้นที่หนูซอลชนคุณทีล้มค่ะ”

กุญแจซอลยิ้มตาหยี่เผยให้เห็นลักยิ้มทั้งสองข้าง ทำเอาคนมองถึงกับชะงักไปชั่วขณะก่อนจะรีบปรับเสียงและสีหน้าให้เป็นปกติ

“ไหนลองแนะนำตัว”

“สวัสดีค่ะ หนูชื่อกุญแจซอล เรียนวิศวะ กำลังจะขึ้นปี4 ชอบฟังเพลงแต่ไม่ชอบร้องเพลง ชอบกินก๋วยเตี๋ยว ผัดไท ผัดซีอิ๊ว แล้วก็...”

นิ้วเล็กเคาะคางตัวเองเหมือนพยายามคิดถึงอาหารที่ชอบกิน

“เอ่อ หนูชอบกินทุกอย่างเลยค่ะ กิจกรรมยามว่างนอนค่ะ ไม่ชอบผู้ชายขี้เก๊ก วางมาด หน้านิ่ง พูดน้อย...”

“พอ”

ทียกมือขึ้นขัดกุญแจซอลเพื่อไม่ให้เธอพูดต่อเมื่อรู้สึกว่าประโยคหลังเริ่มเข้าตัวเขายังไงก็ไม่รู้

“ทำไมล่ะคะ หนูซอลยังพูดไม่จบเลยนะคะ”

กุญแจซอลเอ่ยถามด้วยแววตาใสซื่อแต่ในใจนั้นกลับยิ้มร้าย วันนี้เธอกะมากวนประสาททีเท่านั้นและดูเหมือนมันเป็นไปได้ด้วยดีเสียด้วย

“เอ่อ คุณหนูซอลพอจะถนัดงานอะไรบ้างครับ”

กร ลูกน้องคนสนิทของทีเอ่ยถามอย่างสุภาพ เขาต้องการช่วยกุญแจซอลเพราะคงทำใจไม่ได้ถ้าต้องทนเห็นเธอโดนเจ้านายตัวเองดุ เธอดูน่าเอ็นดูเกินไปที่จะต้องเจอกับโหมดดุของเจ้านายเขา

“ถนัดหรอคะ อ่า พวกเชื่อมเหล็ก อ๊อกเหล็กนี่หนูซอลทำได้หมดเลยนะคะ”

แต่คำตอบของกุญแจซอลทำเอากรถึงกับกุมขมับ

“แล้วพวกงานบ้านอะไรอย่างนี้ล่ะครับ”

ถึงกระนั้นเขาก็ยังไม่ลดความพยายามที่จะช่วยเธอ

“อ๋อ ถ้างานบ้านไม่เป็นเลยค่ะ”

“ไม่เป็นสักอย่างเลยหรอครับ”

“ใช่ค่ะ ประสบการณ์ล่าสุดในการทำงานบ้าน ซอลกวาดบ้านแต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรไม้กวาดดันลอยไปโดนแจกันราคาสามแสนของคุณพ่อแตก ซอลถูพื้นแต่ไม่รู้ทำไมมันแห้งช้านัก ทำเอาคนในบ้านลื่นล้มกันเป็นแถว ล่าสุดนิดขาสอนซอลล้างจานปรากฏว่าคุณพ่อต้องซื้อจานใหม่ยกเซ็ทเลยเพราะซอลทำแตกทุกใบ”

เจ้าของเรื่องราวเล่าออกมาด้วยรอยยิ้มภูมิใจในวีรกรรมของเธอ ส่วนกรนั้นอ้าปากค้างไปแล้ว เขาเหลือบมองเจ้านายเล็กน้อยแต่น่าแปลกที่เจ้านายเขากลับนั่งมองกุญแจซอลนิ่งไม่ได้แสดงท่าทางไม่พอใจใดๆ

“พรุ่งนี้เข้ามา เก้าโมงเช้า”

กุญแจซอลเบิกตาโต อ้าปากค้างเมื่อได้ยินคำสั่งจากบุคคลหน้านิ่ง นี่ขนาดเธอกวนเขาไปขนาดนี้ เขายังจะอยากเจอเธออีกหรอ ส่วนทีนั้นเมื่อเห็นอาการของกุญแจซอล เขาจึงกระตุกยิ้มมุมปาก ทำไมเขาจะดูไม่ออกว่าเธอแกล้งกวนเขาเพื่อให้เขาไล่เธอไปแต่ฝันไปเถอะเด็กน้อย เขาไม่มีทางหลงกลเด็กอย่างเธอหรอก

“ถ้าคุณต้องการคนดูแล ซอลจ้างให้ก็ได้นะคะ”

“หึ เธอจะเอาเงินที่ไหนจ้าง?”

“ซอลมีเงินเดือน รับรองคนดูแลที่ซอลจัดมาจะต้องถูกใจคุณทีค่ะ”

“เธอคงยังไม่รู้”

ดวงตากลมโตกระพริบตาปริบๆ ด้วยความสงสัยว่ามีเรื่องอะไรที่เธอไม่รู้

“เงินเดือนเธอถูกลดเหลือ 6 พันต่อเดือน”

“ห๊ะ 6 พัน คุณล้อเล่นรึเปล่า”

“ลองถามพ่อเธอดูแล้วกัน”

ริมฝีปากอวบอิ่มเมมเข้าหากัน เธอนึกเจ็บใจที่ทำอะไรทีไม่ได้แถมยังโดนเอาคืนแบบนิ่งๆอีก แต่สายตาพลันเหลือบไปเห็นไอแพดบนโต๊ะทำงานของที เธอเลยเดินตรงเข้าไปยังโต๊ะทำงาน

ทีเงยหน้าจากเอกสารมองหยั่งเชิงว่าเธอต้องการอะไร

“เคสไอแพดสวยจัง ซอลขอดูนะคะ”

ไม่รอให้เจ้าของอนุญาติ มือเล็กก็หยิบไอแพดขึ้นมาพลิกไปมาราวกับชื่นชอบเคสสีดำสนิทนั่นเสียเหลือเกิน และเมื่อสำรวจจนพอใจเธอเลยส่งกลับให้เจ้าของ

ทีมองมือขาวเนียนนิ่งจนกรต้องรีบเสนอตัวเข้ามารับแทน เขารู้ดีว่าปกติเจ้านายเขาไม่รับของจากใครโดยตรงแต่เหมือนครั้งนี้เขาคิดผิดเพราะเจ้านายเขากลับรับไอแพดคืนจากกุญแจซอลเองเสียอย่างนั้น

“ซอลลานะคะ see you tomorrow ค่ะคุณลุง”

กุญแจยิ้มกว้างกล่าวลาด้วยน้ำเสียงสดใสผิดปกติก่อนที่เธอจะเดินอารมณ์ดีออกจากห้องไป ทีส่ายหน้าน้อยๆก่อนจะจัดการวางไอแพดลงบนโต๊ะ แต่เมื่อเขาจะปล่อยมือจากไอแพดกลับทำไม่ได้เพราะเหมือนมือเขาจะติดแน่นเข้ากับเคสไอแพดของตัวเอง

“หึ ยัยหนูซอล”

ทีขบกรามตัวเองแน่น เมื่อนึกขึ้นได้ถึงสาเหตุรอยยิ้มและแววตาขบขันของคนที่พึ่งเดินออกไป

ร้ายนักนะ หยิบไปแค่แปบเดียว เธอเอาเวลาที่ไหนไปทากาวบนเคสไอแพดเขากัน สงสัยจากที่คิดว่าจะรับมือกับคุณหนูซอลได้ง่ายๆเขาคงต้องคิดใหม่เสียแล้ว

———————

โดนเด็กเล่นซะแล้วนะคุณลุง 😂

ใครอ่านแล้วอมยิ้มเหมือนไรท์บ้าง

รับประกันความน่ารักและความฮาตอนต่อไป

💚💚💚💚

ติดตามไรท์ได้