กำราบรักนายวิศวะเจ้าเล่ห์ Ep.1

"ประกาศๆๆนักศึกษาปี 1 ของคณะนิเทศศาสตร์ทุกคนมาลงชื่อกันที่ลานน้ำพุได้เลยนะคะ นิเทศศาสตร์ทางนี้ค่ะๆ....."

"น้องคนไหนที่อยู่คณะครุศาสตร์ เชิญทางด้านนี้เลยนะครับ....."

เสียงประกาศจากพวกรุ่นพี่ของแต่ละคณะดังไปทั่วมหาวิทยาลัยและมีนักศึกษาจำนวนมากที่อยู่ทั่วบริเวณ รวมถึงหญิงสาวที่กำลังมองหาคณะของตัวเองอยู่เหมือนกัน

ร่างบางผมยาวตรงถูกรวบตึงพร้อมกับชุดนักศึกษาเข้ารูปเรียบร้อย ใบหน้านิ่งติดไปทางเย็นชาของเธอทำให้ไม่ค่อยมีใครอยากเข้ามาพูดคุยกับเธอสักเท่าไหร่ แต่เธอเองก็ไม่ได้สนใจพลางมองหาคณะของตัวเอง

"น้องอยู่คณะไหนเหรอครับ :-)"

"......?" เธอชี้มือเข้าหาตัวเองด้วยความงุนงง

"น้องนั่นแหละครับ เด็กปี1ใช่มั้ยเรา เรียนคณะอะไรครับ"

"นิเทศค่ะ"

"อ้าว! เราเด็กนิเทศน์นี่เอง งั้นมากับพี่เลยครับ"

หญิงสาวเดินตามผู้ชายที่คาดว่าจะเป็นรุ่นพี่อย่างงงวย เธอเดินไปจนถึงป้ายที่เขียนว่าคณะนิเทศศาสตร์และนั่นก็ทำให้เธอต้องขอบคุณเขาที่พาเธอมาที่คณะตัวเอง เพราะแต่ละคณะแบ่งแยกออกไปหลายที่มาก

"ชื่ออะไรจ๊ะ"

"เคท ขนิษฐา รังษีสิงห์" ร่างบางบอกชื่อให้รุ่นพี่ที่เป็นคนยื่นเอกสารให้เธอ

"โอเคจ๊ะ เซ็นชื่อพร้อมกับรับเอกสารได้เลยจ๊ะ"

เคทรับเอกสารมาก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปจากจุดที่มีคนเยอะ เธอเดินออกมาเพื่อจะมาเดินดูมหาลัยที่เธอพยายามอ่านหนังสืออย่างหนักเพื่อจะสอบเข้าที่นี่ให้ได้

Wales University เป็นมหาวิทยาลัยที่ไม่ใหญ่มาก แต่เป็นมหาวิทยาลัยที่ติดอันดับต้นๆ ให้ความรู้สึกเงียบและสงบ เพราะที่นี่รับนักศึกษาน้อยมาก แต่ทุกคนที่ได้มาเรียนที่นี่ล้วนเป็นคนที่มีความรู้ ความสามารถและเคทก็เป็นหนึ่งในนั้น

หมับ!

"เอ่อ..."

พรึ่บ!

เคทถอยห่างผู้หญิงที่เข้ามาทักเธอออกเล็กน้อยก่อนจะมองหน้าเธอ

"เอ่อ...ขอโทษนะ ฉันแค่มีเรื่องจะถามเธอน่ะ"

"......"

"เธอเป็นเด็กปี 1 ใช่มั้ย คือฉันจะถามทางไปรับเอกสารของนิเทศน์น่ะ เธอรู้ทางมั้ย?"

"ลานน้ำพุ" เคทตอบนิ่งๆ

"อ่อ ขอบใจมากนะ เอ่อ...ฉันชื่อ หลินนะ ยินดีที่ได้รู้จัก"

"ขอตัว"

"อ้าว ไปซะแล้ว ว่าจะถามชื่อสักหน่อย" หลินมองตามร่างบางที่เดินออกไปด้วยความงงงวย ก่อนจะเดินไปเอาเอกสารที่เธอได้ถามจากเธอคนนั้น

...........................

ตึก...ตึก...ตึก

เพี๊ยะ!

"ฮือออ อย่าฉันทำอะไรเลยนะคะ"

"แกกล้ามากนะยะที่คุยกับผู้ชายของฉัน!"

เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!

"กรี๊ดดดด!"

ระหว่างที่ร่างบางเดินอยู่นั้น กลับได้ยินเสียงดังจากซอยแคบที่เธอกำลังจะเดินผ่าน จากที่ไม่คิดจะสนใจแต่เพราะเสียงทะเลาะกันที่ดังออกมา ทำให้เธอต้องหยุดนิ่ง

"ฮือออ...ฉันไม่ได้คุยจริงๆนะคะ"

"โกหก!"

"เสียงดังน่ารำคาญ!" เคทพูดขึ้นพร้อมกับมองเหตุการณ์ตรงหน้านิ่งๆ

"เธอเป็นใคร!"

"......" เคทไม่ตอบ เธอเอาแต่มองผู้หญิงคนนั้นที่นั่งอยู่บนพื้นพร้อมกับร้องไห้ไปด้วย

สายตาของร่างบางเหลือบมองผู้หญิงสองคนตรงหน้าก่อนจะเห็นว่าทั้งสองคนเดินรีบเดินออกไปทันทีโดยไม่พูดอะไร

"ฮึก! ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยฉันไว้"

"รีบลุกขึ้นมาเถอะ"

"เดี๋ยวค่ะ!"

"......?"

"เธอชื่ออะไรเหรอ ฉันชื่อ...."

พรึ่บ!

"เฮ้อออ...วันนี้มันวันอะไรกันนะ..."

"นี่! เดี๋ยวสิ!"

เคทเดินออกไปพร้อมกับพึมพำกับตัวเองโดยไม่ฟังเสียงเรียกของผู้หญิงที่ถูกทำร้ายด้านหลังเลย.....

ตึก...ตึก...ตึก

"ได้เวลาทำงานแล้วสิ..." เธอเดินมาหยุดที่ร้านหนังสือหลังจากที่เดินออกมาจากมหาวิทยาลัยได้ไม่ถึง 15 นาที

แกร๊ก!

"สวัสดีค่ะพี่นุช"

"อ้าว มาแล้วเหรอเคท วันนี้เราไม่ต้องมาทำงานก็ได้นะ พี่เห็นว่าเราไปลงชื่อที่เวลล์มาใช่มั้ยจ๊ะ"

"ใช่ค่ะ แต่แค่แป๊บเดียวเอง เคทอยากมาทำน่ะค่ะ"

"เฮ้อออ...จะขยันอะไรขนาดนั้นนะ งั้นก็เอาของไปเก็บเถอะจ๊ะ"

"ค่ะ"

เคททำงานที่ร้านหนังสือแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัยของเธอเองเปิดบริการทุกวัน ส่วนวันเสาร์อาทิตย์เธอจะมาทำงานที่นี่เต็มวัน แต่เพราะวันนี้เธอมีลงชื่อของมหาลัยจึงทำให้ลางานแค่ช่วงเช้าและกลับมาทำงานต่อ

พรึ่บ!

"งั้นพี่ฝากร้านด้วยนะจ๊ะ พี่จะไปรับลูกก่อน"

"ค่ะ ^_^" ฉันยิ้มให้กับพี่นุชเล็กน้อย

ก่อนที่จะเริ่มทำงานของตัวเอง ปกติงานของฉันจะจัดวางหนังสือบนชั้นและรับหน้าเคาท์เตอร์ เพราะร้านหนังสือปกติคนไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ ทำให้พนักงานที่นี่จึงมีเพียงฉันกับพี่นุชที่เป็นเจ้าของร้านเท่านั้นที่ดูแลร้าน

"วันนี้คนไม่เยอะเท่าไหร่แฮะ..."

แกร๊ก!

ตึก...ตึก...ตึก

"เอ่อ...ขอโทษนะคะ เธอ!"

"......" เคทเงยหน้าขึ้นมาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ก็เห็นว่าคนที่อยู่ตรงหน้าของเธอนั้นก็คือผู้หญิงที่เธอเจอก่อนหน้านี้

"ไม่คิดว่าจะได้เจอเธออีกนะ ^_^"

"......."

"ขอบคุณอีกครั้งนะที่ช่วยฉันไว้น่ะ แล้วนี่เธอทำงานที่นี่เหรอ แต่ว่าดูจากชุดนักศึกษาเธอแล้ว เธอคงเป็นเด็กปี 1 ของเวลส์ใช่มั้ยอ่ะ ^_^"

"อืม"

"ว่าแล้วเชียว ฉันพลอยใส ^_^"

".....!!"

"มีอะไรหรือเปล่า? ทำไมมองหน้าฉันแบบนั้นล่ะ?"

"เปล่า"

"งั้นเหรอ ฉันเพิ่งจะสอบเข้าเรียนที่เวลส์ได้เหมือนกัน อยู่คณะนิเทศศาสตร์น่ะ"

"......" ฉันมองผู้หญิงตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ เพราะไม่คิดว่ายัยนี่จะพูดยาวขนาดนี้

"เธอชื่ออะไรอ่ะ?"

"ทำไมฉันต้องบอกเธอ"

"ก็อยากทำความรู้จักคนที่ช่วยไว้น่ะ ถ้าเธอไม่ช่วยมีหวังฉันคงถูกรุ่นพี่สองคนนั้นทำอะไรอีกก็ไม่รู้ เธอชื่ออะไรเหรอ? แล้วเรียนคณะอะไร เผื่อเราจะอยู่คณะเดียวกัน"

"ถ้าบอกแล้วจะไป?"

"เธอนี่เป็นผู้หญิงที่พูดน้อยที่สุดที่ฉันเคยเจอจริงๆแฮะ ^_^"

เคทมองคนตรงหน้าด้วยใบหน้าที่นิ่งเหมือนเดิม และเมื่อเห็นรอยยิ้มของผู้หญิงคนนี้ก็ทำให้เธอนึกไปถึงใครอีกคนที่เธอเคยรู้จัก

"เธอชื่ออะไรเหรอ ^_^"

"เคท"

"เคท..."

"อืม"

"ชื่อเท่ดีจัง ยินดีที่ได้รู้จักนะเคท ^_^"

เคทไม่ตอบแต่กลับก้มลงไปทำงานต่อพลางมองคนที่เพิ่งเดินออกไปด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา

พลอยใสงั้นเหรอ....

หึ! ทำไมถึงรู้สึกเหมือนกันขนาดนี้นะ.....