ตอนที่8 เรื่องแบบนี้

ดุลยาได้แต่ถอนหายใจเบาๆ   แค่เรื่องที่เธอถูกจับไปประมูลเหมือนสินค้าก็ผิดกฏหมายอยู่แล้ว  นับจากนี้ไปยี่สิบวันเธอคงต้องเจออะไรอีกมากกว่าที่ตัวเองจะรู้   อลันหยิบเสื้อเชิ้ตที่พาดพนักเก้าอี้มาสวม  เธอเห็นว่าเขาใส่เสื้อลำบากจึงช่วยใส่ให้พร้อมติดกระดุมเสื้อด้านหน้าให้อย่างเรียบร้อย

“เหมือนจะถนัดกับเรื่องแบบนี้นะ”

“ก็แล้วแต่จะคิดเถอะค่ะ”  เธอเริ่มขี้เกียจจะต่อปากต่อคำกับเขาแล้ว

“พักผ่อนซะ ผมจะไปเดินเล่นแถวนี้ ถ้าหิวก็หาอะไรกินเอาเอง”

“ค่ะ”  ดุลยาพยักหน้ารับอย่างงุนงง

“ทำไมเหรอ อยากตามไปด้วยหรือไง”

“เปล่าคะ คุณไม่กลัวฉันหนีหนี้คุณเหรอ”

“ถ้าคุณหนี คงไปตั้งแต่ออกไปซื้อของใช้แล้วล่ะ และถ้าคุณไปแจ้งความ ผมก็คงไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้หรอก”

นั้นซิ ทำไมเธอไม่คิดอะไรแบบนี้ คิดง่ายเกินไปว่าเป็นหนี้เขาแล้วก็ต้องทำงานใช้หนี้  หนีไปตั้งแต่เมื่อกี้เขาก็คงไม่รู้หรอก  ดุลยาเพียงพยักหน้ารับ แล้วเธอก็ประหลาดใจเมื่อเขายื่นมือมาแตะศีรษะของเธอ จะเรียกว่าลูบผมปลอบโยนก็ไม่ได้ หรือจะตบหัวมันก็ไม่ใช่  ท่าทางประหลาดนี้แม้แต่อลันเองยังแปลกใจ  เขากำลังทำอะไร เอ็นดูหรือสงสาร หรือเห็นเธอเหมือนสัตว์เลี้ยงที่ต้องดูแล   คงจะเป็นอย่างหลังมากกว่า เพราะคนอย่างเขาไม่ใช่คนจิตใจดีขนาดนั้น

“ผมไปไม่นานหรอก ล็อกประตูดีๆ ผมมีกุญแจสำรองแล้ว”

“ค่ะ”

อลันหยิบแว่นตากันแดดมาสวมด้วยความเคยชิน แม้นาฬิกาจะบ่ายสี่โมงแล้วก็ตาม  เขาเดินออกมาแต่ก็อดเหลียวมองไปด้านหลังไม่ได้  นี่ก็ไม่รู้ว่าตัวเองคิดผิดหรือถูกที่ให้ดุลยาพักอยู่ด้วยกัน อาจพอช่วยกลบเกลื่อนไม่ให้เขามีพิรุจได้บ้าง

พัทยาเป็นเมืองท่องเที่ยวก็จริง แต่เป็นที่หลบซ่อนได้ดีนัก  ครั้งนี้เขาบาดเจ็บหลบมาพักรักษาตัวและสืบเรื่องที่ถูกลอบทำร้าย  แรกทีเดียวนึกว่าดุลยาได้เงินแล้วจะหนีไป  ไม่นึกว่าเธอจะกลับมาอีก ซ้ำยังช่วยทำแผลให้ ท่าทางยี่สิบวันนี้คงสนุกไม่ใช่เล่น ชายหนุ่มเดินมาที่บาร์เหล้า ยังไม่ถึงเวลาเปิดร้านแต่เพราะรู้จักกับเจ้าของร้านเขาจึงเดินเข้าไปด้านหลังได้

“ร้านยังไม่เปิดครับ”

“มาหาพ่อครัว” 

“เอ่อ”

“ไมเคิลอยู่มั้ย?”    อลันพูดชื่อออกไป

“อ้อ! อยู่ครับ”

เด็กเสิร์ฟทำหน้างงๆ แต่ก็พาไปทางครัว  แม้เห็นด้านหลังอลันก็จำได้แม่นยำ จะมีพ่อครัวสักกี่ครั้งที่สักเต็มท่อนแขนทั้งสองข้าง  แถมยังไว้ผมยาวอีกต่างหาก  หากไม่มีผ้ากันเปื้อนสีชมพูหวานแหววนั้นละก็..

“ใครมาวะ ยังไม่ได้เวลาเปิดครัวเลย”

“ก็ไม่ได้มากินข้าว แต่มาหาคนทำกับข้าว”

“อ้าว! อลัน มาเมืองไทยเมื่อไหร่เนี้ย”

“แน่ใจหรือว่าไม่รู้ว่าผมมาถึงเมื่อไหร่”

เสียงหัวเราะดังขึ้นอย่างไม่เกรงใจ  พ่อครัวทิ้งมีดแล้วหมุนตัวเดินมาตบไหล่หนุ่มเลือดมังกร 

“ได้ข่าวว่ารอบนี้หนักไม่น้อย”

“หูไวตาไวแบบนี้ สมกับที่ลงทุนมาหาจริงๆ”

“ติดใจฝีมือทำกับแกล้มหรือว่าอยากมาสืบข่าวล่ะ”

“ขอสองอย่างเลยได้ไหม”  เขาต่อรองอารมณ์ดี

“ได้ซิ ถ้ามีเวลากินเบียร์รอกับแกล้มนะ”

“จัดมาพร้อมข่าวที่ผมต้องการด้วย”

อลันหัวเราะ และเดินตามพ่อครัวที่ท่าทางเหมือนนักเลงมากกว่าไปด้านหลังครัว  มีโต๊ะเล็กๆ ตั้งอยู่กับเก้าอี้สองชุด ราวกับเป็นที่เฉพาะของคนสนิทสนมกันเท่านั้น   เขาลากเก้าอี้มานั่ง เพียงครู่เดียวเบียร์ขวดเล็กเย็นเฉียบก็นำมาวาง เขาได้ยินเสียงตะหลิวเคาะกระทะ  ไม่กี่นาทีต่อมากลิ่นอาหารหอมกรุ่นก็ลอยมาก่อนจะวางบนโต๊ะพร้อมตะเกียบสองคู่

พ่อครัวหน้าโหดนั่งที่เก้าอี้อีกตัว  ตรงหน้ามีกระเพราไข่เยี่ยวม้าที่เป็นได้ทั้งอาหารและกับแกล้ม 

 ไมเคิลเปิดเบียร์ยกขึ้นดื่มแล้วใช้ตะเกียบคีบชิ้นไข่ส่งเข้าปาก

“ได้ยินว่าตายแล้ว แต่ก็ไม่แปลกใจที่เห็นอยู่ตรงนี้”  ไมเคิลพูดหน้าตาเฉย 

“นี่จะช่วยหรือจะแช่ง”

“เอาน่า มาถึงนี้ได้ก็ไม่ใช่ผีแล้วกัน”  ไมเคิลหัวเราะ “มาซ่อนตัวที่นี่ก็ดีแล้ว  อยากรู้อะไรก็ได้รู้ แข้งขาที่นี่ยังมีคนให้ได้ใช้งาน แต่ว่าคนเคยเป็นราชสีห์ มาอยู่แบบหนู จะอยู่ได้หรือเปล่าก็อีกเรื่องหนึ่ง”

“ก็อยู่มาเป็นอาทิตย์แล้วก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรนี่”

อลันหัวเราะอารมณ์ดี หยิบตะเกียบคีบอาหารในจานส่งเข้าปาก  รู้สึกอร่อยกว่ากับข้าวที่ทางรีสอร์ทจัดมาให้  ไม่รู้ว่ายัยคนนั้นจะหนีออกไปแล้วหรือทำอะไรอยู่

“มาถึงนี่คงไม่ได้แค่อยากกินกับแกล้มละมั้ง”

“อยากมาเจอคนแล้วก็อยากได้ของเล่นด้วย”

“ของเล่น?”

“มีอะไรไว้ป้องกันตัวสักหน่อยก็ไม่ใช่เหรอไง”

“ได้ เดี๋ยวพาไปเลือกของเล่น”

“อีกเรื่อง จะเจอพวกเสี่ยสมนึกได้ที่ไหน”

“เสี่ยสมนึกเหรอ? เค้าเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วยเหรอ”

“ก็มีส่วน”  อลันยักไหล่

“สนามมวยไง เสี่ยสมนึกมันบ้าพนันมวย  ลองไปดูซิ แต่ไปคนเดียวมันจะสะดุดตา ยังไงหาผู้หญิงไปด้วยสักคน พวกเมียเช่านะ คงหาได้ไม่ยากนักหรอก”

“เมียเช่า?”