All Chapters of กำราบรักพิศวาสร้าย : Chapter 1 - Chapter 10

ดุลยาได้แต่พยักหน้ารับ เธอไม่ชอบแต่หน้าหนาและจัดจ้านแบบนี้ แต่เพราะงานเธอจึงจำเป็น รอบนี้ได้มาทำงานถึงพัทยา มารำให้นักท่องเที่ยวต่างชาติ VIP ของโรงแรมหรูระดับห้าดาว งานนางรำเป็นรายได้เสริมที่ทำมาหลายปีตั้งแต่อยู่มัธยมปลาย แรกๆ เพราะเธอพอมีพื้นฐานด้านฟ้อนรำเพราะตอนที่อยู่ต่างจังหวัดมีคนเฒ่าคนแก่สอนรำบ้างตามประสาเด็กต่างจังหวัด มีรุ่นพี่ที่รู้จักชวนให้เธอไปรำในร้านอาหารซึ่งแขกส่วนใหญ่เป็นนักท่องเที่ยวต่างชาติ บางคนก็ไปคล้องพวงมาลัยให้นักท่องเที่ยว มันจึงเป็นรายได้เล็กๆ น้อยๆ ของเธอ ที่ไม่กระทบกับการเรียน แม่จึงไม่ห้ามปรามอะไร เธอจึงรับงานมาเรื่อย เข้ามหาวิทยาลัยแล้วก็ยังมีงานรำให้ทำอยู่ ไปๆมาๆ กลายเป็นงานที่เพิ่มรายได้ มีเธอกับเพื่อนๆ หลายสิบชีวิตที่ทำงานแบบเดียวกัน ระหว่างนี้ที่ยังไม่มีงานประจำทำ เธอจึงทำงานรำได้เต็มที่กว่าก่อน เธอไม่ได้รังเกียจงานนางรำ เพียงแค่หวังว่าสักวัน เธอจะหางานประจำมีรายได้เลี้ยงตัวเอง เพียงแค่นั้นครั้งนี้ได้มาไกลถึงพัทยา หญิงสาวชอบทะเลแต่ไม่มีโอกาสได้มาเที่ยวบ่อยนัก เพราะพ่อกับแม่เลี้ยงไม่ค่อยชอบ บ่นว่าเหนียวตัว ทำให้เธอพลอยอดไปด้วย แต่ถึงวันนี้จะได้

“ทะเล”“ว้าย!”ดุลยาเผลอร้องอย่างตกใจ ไม่คิดว่าจะมีคนอยู่ใกล้ๆนี่ด้วย เธอพลิกตัวหันมาเผชิญหน้า แผ่นหลังชิดราวระเบียง สายลมที่พัดแรงทำให้ผมยาวปลิวสยายจนเธอต้องยกมือขึ้นรวบผมไว้ เธอเพ่งมองชายหนุ่มที่ค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นนั้งเหมือนแมวเกียจคร้าน เขาจ้องมองหญิงสาวที่ท่าทีตื่นตระหนกก่อนถอนลมหายใจยาวเฮือกใหญ่แล้วถอดแว่นกันแดดออกเปิดเผยดวงตาคมเข้มคู่นั้น แล้วหญิงสาวก็อ้าปากค้าง เขาคือผู้ชายคนเดียวกับเธอที่เคยพบตอนที่เธอไปเดินเล่นที่ชายหาดคนเดียว“คุณ!!”“อลัน” เขาพูดแล้วลุกขึ้นยืน ก้าวเท้าเข้าไปใกล้ “ชื่อของผมคือ อลัน หยาง”ดุลยาอ้ำอึ้งไปไม่ถูกเพราะไม่คิดว่าเขาจะลุกขึ้นมาแนะนำตัวเองแบบนี้ “ตามมารยาทคุณก็ควรแนะนำตัวเองเสียหน่อยนะ อย่างน้อยผมก็ช่วยคุณไว้”พอโดนเขาจี้เข้าแบบนี้ดุลยาก็ได้สติขึ้นมา“ชื่อดุลยาค่ะ เรียกดาวก็ได้” เธอกวาดตามองเขาอย่างไม่เกรงมายาท แต่กลับทำให้อีกฝ่ายหัวเราะออกมา ก็แน่ล่ะ คนอย่าง อลัน หยาง ไม่เคยถูกมองแบบนี้แน่ หากเป็นหญิงสาวก็ส่งสายตาเชิญชวน หากเป็นผู้ชายถ้าไม่อยากฆ่าเขาก็หวาดกลัวไม่กล้าสบตาการหัวเราะอย่างเปิดเผยของเขาทำให้ดุลยาขมวดคิ้ว ทำไมล่ะ เขาวิปริตไ

“โอ๊ย! แกอย่ามาแต่งเรื่องหน่อยเลย พ่อแกก็ไม่อยู่ อยากไปเที่ยวทำตัวเหลวแหลกที่ไหนก็เรื่องของแก แต่อย่าคิดจะมาขอเงินฉัน! บาทเดียวฉันก็ไม่ให้!”“เข้าใจผิดแล้วค่ะ...มัน..เอ่อ... แม่วาณี...”ปลายสายวางโทรศัพท์ไปแล้ว ดุลยาได้แต่กำโทรศัพท์อย่างทำอะไรไม่ถูก ที่บ้านก็พึ่งพาไม่ได้แล้ว เธอจะโทรศัพท์ไปยืมเงินใครสองแสนล่ะ มันไม่ใช่เงินยี่สิบสามสิบบาทนะ เธอลองเสี่ยงกดโทรศัพท์โทรเข้าเบอร์มือถือของพ่อ แต่ก็ไร้สัญญาณการตอบรับ ปกติพ่อแทบไม่สนใจเธออยู่แล้ว แล้วนี่ก็ติดต่อไม่ได้อีก จะทำอย่างไรดี“อาหารมาส่งค่ะ”เสียงด้านนอกประตูทำให้ดุลยาสะดุ้ง เธอวางโทรศัพท์แล้วหันไปมองเขาที่ยังนั่งนิ่งอยู่ที่เดิมไม่มีท่าทีจะขยับตัว เธอจึงเดินไปประตูให้พนักงานเอาอาหารมาวางไว้ให้ กลิ่นอาหารหอมกรุ่น จากที่คิดว่าตนเองเครียดจนกินอะไรไม่ลง กลายเป็นเสียงท้องร้องโครมครามไม่เกรงใจใครเลย เสียงนั้นไม่เบาเอาเสียด้วย ทำเอาอลันถึงกับกลั้นหัวเราะไม่อยู่“คุณนี่! ทำเป็นไม่ได้ยินบ้างก็ได้” ดุลยาเผลอขึ้นเสียงใส่เขา “ฉันไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เมื่อวาน”ดุลยาตำหนิเขาแต่ใบหน้าตัวเองแดงก่ำ พอเห็นท่าทางหัวเราะขบขันเอาจริงเอาจังของเขาแล

ดุลยาได้แต่ถอนหายใจเบาๆ แค่เรื่องที่เธอถูกจับไปประมูลเหมือนสินค้าก็ผิดกฏหมายอยู่แล้ว นับจากนี้ไปยี่สิบวันเธอคงต้องเจออะไรอีกมากกว่าที่ตัวเองจะรู้ อลันหยิบเสื้อเชิ้ตที่พาดพนักเก้าอี้มาสวม เธอเห็นว่าเขาใส่เสื้อลำบากจึงช่วยใส่ให้พร้อมติดกระดุมเสื้อด้านหน้าให้อย่างเรียบร้อย“เหมือนจะถนัดกับเรื่องแบบนี้นะ”“ก็แล้วแต่จะคิดเถอะค่ะ” เธอเริ่มขี้เกียจจะต่อปากต่อคำกับเขาแล้ว“พักผ่อนซะ ผมจะไปเดินเล่นแถวนี้ ถ้าหิวก็หาอะไรกินเอาเอง”“ค่ะ” ดุลยาพยักหน้ารับอย่างงุนงง“ทำไมเหรอ อยากตามไปด้วยหรือไง”“เปล่าคะ คุณไม่กลัวฉันหนีหนี้คุณเหรอ”“ถ้าคุณหนี คงไปตั้งแต่ออกไปซื้อของใช้แล้วล่ะ และถ้าคุณไปแจ้งความ ผมก็คงไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้หรอก”นั้นซิ ทำไมเธอไม่คิดอะไรแบบนี้ คิดง่ายเกินไปว่าเป็นหนี้เขาแล้วก็ต้องทำงานใช้หนี้ หนีไปตั้งแต่เมื่อกี้เขาก็คงไม่รู้หรอก ดุลยาเพียงพยักหน้ารับ แล้วเธอก็ประหลาดใจเมื่อเขายื่นมือมาแตะศีรษะของเธอ จะเรียกว่าลูบผมปลอบโยนก็ไม่ได้ หรือจะตบหัวมันก็ไม่ใช่ ท่าทางประหลาดนี้แม้แต่อลันเองยังแปลกใจ เขากำลังทำอะไร เอ็นดูหรือสงสาร หรือเห็นเธอเหมือนสัตว์เลี้ยงที่ต้องดูแล คงจะเป็น

ดุลยาหันมาแย้มยิ้มราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น อลันหัวเราะชอบใจ ผู้หญิงแบบนี้ค่อยน่าสนใจหน่อย เขาเองก็ไม่ได้สนใจคู่มวยที่เดิมพันไว้ แต่ราวกับโชคชะตาของตัวเองถึงได้ดีกับเรื่องแบบนี้เสียจริง ขนาดว่าพนันเมาซั่วแต่กลับชนะได้กำไรอีกต่างหาก แถมติดกันถึงสามคู่“ไปเถอะ” เขาแตะข้อศอกให้เธอลุกขึ้น“ค่ะ” ดุลยาทำตามเขาบอกอย่างว่าง่ายไม่ได้ถามอะไรทั้งนั้น เขาจับข้อมือเธอให้เดินออกมาพร้อมกัน แต่พอทั้งสองเดินออกมาถึงลานจอดรถ มีนักเลงสองสามตามมาประกบ หญิงสาวยอมรับว่ากลัว แต่เห็นผู้ชายที่จับข้อมืออยู่นั้นไม่แสดงท่าทีทุกข์ร้อนอะไร กลับทำให้เธอสงบใจลงไปได้“เล่นได้แล้วรีบไปเลยหรือครับคุณพี่” ถามแบบสุภาพแต่น้ำเสียงยียวนกวนประสาทนัก“แล้วจะอยู่ทำอะไรล่ะ” อลันยิ้มกลับอย่างไม่คิดว่านี่จะชวนให้อีกฝ่ายหัวเสียหนักกว่าเดิม“ถ้างั้น คุณพี่จะกลับไปกับพวกผมดีๆใช่ไหมครับ” “ไม่ล่ะ เดิมพันน้อย เสียเวลาเล่น ไปหาบ่อนใหญ่ลงทุนดีกว่า”อลันโอบไหล่ร่างบางทำท่าจะเปิดประตูรถ แต่นักเลงคนหนึ่งยื่นมือมากระชากเอากุญแจรถไปก่อน รวดเร็วจนดุลยาไม่ทันรู้ตัว อลันใช้ศอกกระแทกคนที่เข้ามาอย่างแรงและเร็วจนมันผงะหงายหลังไป