ของเล่นชิ้นสุดท้าย ของนายวายร้าย

ของเล่นชิ้นสุดท้าย ของนายวายร้าย

last updateLast Updated : 2026-03-16
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
79Chapters
342views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ขึ้นชื่อว่าของเล่นไม่ว่าเจ้าของจะเห็นคุณค่าหรือไม่จะเขี่ยทิ้งหรือเก็บไว้แล้วฉันจะทำอะไรได้ ในเมื่อฉันเป็นของเล่นราคาถูกที่เขาซื้อมา ทางเดียวที่ของเล่นอย่างฉันจะเป็นอิสระก็คือ...ถ้าไม่หายไปก็ต้องพัง

View More

Chapter 1

EP.1 นักรบ

Al tercer día después de mi pérdida, Adrian finalmente regresó a nuestra manada. Yo estaba sentada en el sofá, todavía débil por la herida causada al perder a mi cachorro. En el momento en que Adrian me vio, sus ojos afilados se volvieron fríos al instante.

—Selena —su tono dejaba claro que estaba tratando de reprimir su ira—. ¿Estás satisfecha ahora? El Consejo de Ancianos acaba de enviarme un mensaje. Dijeron que provoqué una crisis en los recursos médicos de todo el territorio al llevarme a la Sanadora de Nivel Santo sin autorización. Incluso me reprendieron por ello. ¿Quién más en todo este territorio sería lo suficientemente mezquino como para denunciarme, además de ti?

Caminó hacia mí y se detuvo enfrente, mirándome desde arriba. Luego dijo en un tono lleno de asco:

—Evelyn acaba de perder a su compañero, y ella también está embarazada. Este es el periodo en el que es más vulnerable. Tú nunca has sido madre, así que no sabes lo difícil que es esto para Evelyn. Deja de causarme problemas en un momento como este y sé un poco más comprensiva, ¿de acuerdo?

Sonreí levemente mientras el dolor palpitaba en mi corazón. Evelyn había perdido a su compañero, así que Adrian se convirtió en su protector. Pero... ¿qué hay de mí? Yo había perdido a nuestro cachorro, pero en cambio me convertí en su problema.

—Lo siento, fue culpa mía —dije con voz débil.

Adrian se quedó atónito. Probablemente esperaba que discutiera con él histéricamente. Quizás incluso se había preparado para enfrentar mis acusaciones. En cambio, mi calma pareció irritarlo aún más. Soltó un suspiro e intentó sonar más amable.

—Bien, mientras lo sepas. Elegí esta bufanda solo para ti. Es seda de primera calidad. Te gustará —luego me entregó una bufanda rosa de una marca de lujo.

Mis ojos se pusieron rojos al instante. Ya la había visto en la publicación de Evelyn en redes sociales media hora antes. Esta era la bufanda que ella había dejado tirada en un rincón. La descripción decía:

[Adrian siempre me regala estas cosas anticuadas. Son tan vulgares. ¡Ni siquiera son lo suficientemente buenas como para usarlas como correa para el perro callejero de al lado!]

Y en el dedo de Evelyn estaba el anillo de rubí hecho a medida que Adrian me había prometido por mi cumpleaños. Me había prometido ese anillo por haberme quedado a su lado durante la última década.

Alguna vez me dijo—: Este rubí representa mi mayor sinceridad. Solo la Luna que más amo merece usarlo.

Había tomado la bufanda que Evelyn trataba como basura y me la había dado como si fuera una especie de recompensa. Pero la única promesa que se suponía era mía, se la había entregado a alguien más.

—¿Qué pasa? ¿No te gusta? —preguntó Adrian frunciendo el ceño cuando no la tomé.

Guardé la bufanda y forcé una sonrisa.

—Me gusta.

Él soltó un suspiro de alivio. Mientras caminaba hacia el estudio, preguntó casualmente:

—Por cierto, estuviste intentando comunicarte conmigo hace unos días, enviándome vínculos mentales como loca. ¿De qué se trataba?

Escondí la desesperación en mis ojos y respondí con calma:

—De nada. Solo quería preguntarte si vendrías a casa a cenar.

En el instante en que la puerta se cerró, llamé a Clark.

—¿Están listos los preparativos? He tomado una decisión. Renunciaré a mi estatus como compañera de Adrian e iré al Instituto de Investigación de Lobos Antiguos del Norte.

Clark estaba encantado. Como uno de los pocos eruditos de alto nivel en la sociedad de hombres lobo, siempre había esperado que alguien tan dotada como yo dejara atrás sus deseos mundanos y se dedicara a explorar los misterios de los linajes antiguos.

—Selena, una vez que te unas al Instituto de Investigación, nunca podrás volver. Y una vez que cortes el vínculo de compañeros, sentirás mucho dolor. ¿Realmente lo has pensado bien?

—Lo he hecho —dije.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
79 Chapters
EP.1 นักรบ
นักรบ...วันนี้เป็นวันที่ผมเข้ารับสืบทอดกิจการทั้งหมดของลุงเอิร์ธกับลุงเอลฟ์ที่ฮ่องกงอย่างเต็มตัวหลังจากที่ก่อนหน้านี้แค่ช่วยงานหลายๆอย่างเพราะยังเรียนไม่จบ ไม่ว่าจะเป็บผับ บาร์ คาสิโน ที่เป็นของลุงในฮ่องกงทุกอย่างถูกยกให้ผมทั้งหมด อ้อยังมีผับอีกที่หนึ่งที่อยู่ในไทยผมจะแวะไปดูแค่ช่วงที่กลับไปหาพ่อกับแม่เท่านั้น ส่วนธุรกิจเกี่ยวกับโรงแรมต่างๆในไทยอันนั้นพ่อกับแม่ได้ยกให้พบรักฝาแฝดของผมเป็นคนดูแล เอาล่ะวันนี้ผมขอตรวจงานซะหน่อย" คุณนักรบจะไปไหนต่ออีกมั้ยครับ "เสียงของเซ็นคนขับรถถามผมหลังจากที่เรานั่งรถออกจากจากคาสิโนแหล่งรวมผีพนันทั้งหลาย" ไปที่ผับต่อเลย "ผมตอบสั้นๆก่อนจะมองออกไปนอกหน้าต่าง ตั้งแต่ที่ผมเรียนจบมัธยมปลายผมก็ถูกพ่อกับแม่ส่งมาช่วยงานลุงที่ฮ่องกงพร้อมกับกำชับให้เรียนต่อที่นี่ เพราะอะไรน่ะหรอผมรู้ดี ตอนอยู่ที่ไทยผมชอบมีเรื่องชกต่อยยกพวกตีกันบ่อยๆ ทะเลาะกับครูที่โรงเรียนก็เยอะ ไหนจะเรื่องชู้สาวในโรงเรียนรวมไปถึงเรื่องคาวๆทั้งหลายอีก เรื่องนี้มีแค่พ่อกับลุงเท่านั้นที่รู้ส่วนแม่ผมเองก็ไม่เคยบอกท่านและคิดว่าพ่อเองก็คงไม่ได้บอกเหมือนกัน ในสายตาของแม่ผมคือเด็กชายตัวน้อยผู้น่ารัก
Read more
EP.2 ของเล่นที่หายไป
นักรบ..." เฮียตกลงตามนี้นะ เซียนจะได้ให้คนสั่งของเข้ามาเลย "เสียงไอ้เซียนรุ่นน้องของผมเอ่ยถามขึ้น บ่ายวันนี้ผมเอารถมาให้มันดูหลังจากที่จอดทิ้งไว้ได้หลายอาทิตย์แล้ว ไอ้เซียนมันเปิดอู่ซ่อมรถเพราะฉะนั้นผมเลยเลือกที่จะใช้บริการมันอยู่บ่อยๆ ถ้าผมไปซ่อมที่อื่นคงไม่วายโดนวางระเบิดใส่รถไม่ก็โดนแอบตัดสายเบรคเป็นแน่ เพราะอะไรน่ะหรอพอย้ายมาอยู่ที่ฮ่องกงผมก็ยังคงสร้างเรื่องสร้างปัญหาไว้เหมือนเดิมไงล่ะ แต่พอเรียนจบออกมาผมก็เลิกลาไปแล้วและตั้งใจทำงานมากขึ้นแต่คนที่ผมเคยทำไม่ดีเอาไว้ก็ยังคงไม่ยอมจบง่ายๆอยู่ดี" อืม เอาตามนี้แหละค่าใช้จ่ายยังไงแจ้งมาทางไอ้เซ็นแล้วกัน "ผมบอกไอ้เซียนก่อนจะบุ้ยหน้าไปหาไอ้เซ็นที่ยืนอยู่ข้างๆก๊อก ก๊อก ก๊อก" นายครับมีคนมาขอพบครับ "เสียงประตูดังขึ้นทำให้พวกผมสามคนที่ว่าจะตั้งวงกันหลังจากคุยธุระเสร็จมีอันต้องหันไปมองลูกน้องไอ้เซียนที่เดินเข้ามา" เฮียสองคนนั่งรอเซียนแป๊บนะเดี๋ยวเซียนมา "ไอ้เซียนบอกผมกับไอ้เซ็นก่อนจะเดินออกไปด้วยสีหน้าหงุดหงิด" เหี้ย!! กูบอกว่าวันนี้กูไม่ทำงานไงวะ มีเรื่องด่วนค่อยคุยพรุ่งนี้ไอ้เวร "ผมกับไอ้เซ็นนั่งดื่มรอที่โซฟาห้องรับแขกก็ต้องส่ายหัว
Read more
EP.3 ของเล่นที่หายไป
นักรบ..." เดี๋ยวฉันซื้อไว้เอง "" เฮียว่าไงนะ!! "ฟังไม่ผิดหรอกครับผมตัดสินใจซื้อผู้หญิงคนนี้ไว้เอง ถ้าขายเธอให้ตระกูลหวังมีหวังเธอไม่เหลือชิ้นดีแน่" ขะ ขอบคุณมากค่ะ ขอบคุณจริงๆ "" แม่ดูแลตัวเองด้วยนะคะ "ผู้หญิงตรงหน้าหันไปส่งยิ้มเศร้าๆให้แม่ทำไมเธอไม่ไปหางานอย่างอื่นทำกันนะ" เออ!! กูดูแลตัวเองดีอยู่แล้ว ว่าแต่คุณจะให้ราคามันเท่าไหร่คะ "คนเป็นแม่ตวาดเธอก่อนจะหันมาถามผมด้วยสีหน้าตื่นเต้น" ผู้หญิงคนนี้ติดหนี้มึงเท่าไหร่เซียน "ผมไม่ได้ตอบคำถามเธอแต่หันไปถามไอ้เซียนที่นั่งกระดกเหล้าแทน" อาฟง เท่าไหร่วะ "ไอ้เซียนถามคนของมันที่ยืนอยู่ด้านหลังไอ้เซ็น" 10 ล้านครับนาย ไม่รวมดอก "" แม่เอาเงินไปทำอะไรตั้ง 10 ล้าน ไหนแม่บอกแค่ไม่กี่แสนไง "เป็นเธอที่หันไปถามแม่ของเธอด้วยแววตาเจ็บปวด และผมก็เจ็บปวดไม่น้อยไปกว่าเธอ" แค่ไม่กี่แสนนั่นงวดล่าสุด 10 ล้านก็รวมทุกงวดไงมึงจะถามอะไรกูเยอะแยะ ห๊ะ!! "หมับ!!" อย่าแตะต้องสินค้าของฉัน "ผมคว้าข้อมือของแม่เธอเอาไว้ก่อนที่มันจะประทะกับใบหน้าของเธอ ลืมบอกสินะว่าผมเป็นพวกหวงของ" จ้ะ จ้ะ ไม่แตะแล้วจ้ะ "" เซ็น จัดการเรื่องหนี้ให้เรียบร้อย แล้วก็จ่ายเง
Read more
EP.4 หน้าที่ของของเล่น
ฟาง...ฉันรู้แค่ว่าแม่ให้ฉันเดินทางมาช่วยทำงานใช้หนี้ที่แม่กับพ่อเล่นพนันกันเอาไว้ ส่วนพ่อตอนนี้ก็ติดคุกเพราะก่อเรื่องไว้ แต่แม่ก็ยังคงเดินหน้าเล่นการพนันต่อ แม่บอกกับฉันว่าเจ้าหนี้เขาจะมาฆ่าแม่เพราะแม่ไม่จ่ายหนี้เขามาหลายปีแล้วและตอนนี้ก็เป็นโอกาสครั้งสุดท้ายของแม่ด้วย ตอนนั้นฉันที่นี่ก็หาทำงานในโรงงานต่างๆแต่ค่าแรงขั้นต่ำก็ยังได้น้อยไม่พอใช้หนี้อยู่ดี จนมีเจ้าหนี้มาขู่ฆ่าแม่ว่าถ้าไม่จ่ายหนี้ภายในสามวันแม่ฉันต้องตายจากวันนั้นแม่ฉันจึงบอกให้ฉันไปขายตัวให้พวกนายทุนหรือคนรวยฉันจะได้เอาเงินมาขัดดอกคนพวกนั้น วันนี้ฉันจึงตามแม่มาที่นี่เพราะคิดว่าการนอนกับใครสักคนแค่ไม่กี่คืนอาจใช้หนี้แค่ไม่กี่แสนให้แม่ได้ แต่มันไม่เป็นแบบนั้นเลยเมื่อหนี้ที่แม่มีนั้นมันตั้ง 10 ล้าน กลายเป็นว่าฉันต้องทำงานที่นี่เพื่อใช้หนี้คนที่ซื้อฉันมาเพื่อแลกกับชีวิตและอิสระภาพของแม่ฉัน" ถึงห้องของคุณแล้วครับ "เสียงของผู้ชายที่เดินนำฉันมาเรียกสติฉันอีกครั้ง เมื่อเราเดินมาถึงหน้าห้องๆหนึ่งที่อยู่ชั้นบนสุดของผับหรูแห่งหนึ่งกลางเมืองฮ่องกง ฝั่งตรงข้ามห้องนี้มีอีกห้องหนึ่งที่หน้าจะใหญ่กว่า" อ่อ ขอบคุณค่ะ "ฉันก้มหัวให้คนต
Read more
EP.5 หน้าที่ของของเล่น
ฟาง...ริมฝีปากของฉันทาบทับริมฝีปากหนาอมชมพูที่อยู่เบื้องล่างก่อนจะค่อยๆขบเม้มไปมาแบบกล้าๆกลัวๆ ฉันไม่รู้ว่าการจูบแบบดูดดื่มเหมือนในหนังฝรั่งต้องทำยังไง และไอ้ที่เขาจูบกันจนฟินจิกหมอนเหมือนในซีรีส์เกาหลีเขาทำยังไง ในเมื่อนี่คือจูบแรกของฉัน" ทำให้ฉันพอใจ ถ้าไม่อย่างงั้นเธอจะไม่ได้นอน "เสียงทุ้มสั่งอีกครั้งที่ฉันผละริมฝีปากออก ใบหน้าหล่อเหลาขาวเนียนทว่าเรียบตึงไร้วิญญาณกำลังมองมาที่ฉันด้วยแววตาว่างเปล่า ฉันเดาไม่ได้เลยว่าเขาพอใจมั้ยกับจูบที่จบลงไปเมื่อกี้" ค่ะ "ฉันพยักหน้าน้อยๆก่อนจะค่อยๆเลื่อนริมฝีปากที่สั่นเทาของตัวเองลงมากดจูบและขบเม้มตามซอกคอขาวเนียน ริมฝีปากฉันลากไปมาเรื่อยๆผ่านลูกกระเดือกที่อยู่กึ่งกลางลำคอก่อนจะลุกขึ้นนั่งคร่อมตัวเขาเอาไว้ด้วยท่าทีสั่นๆ" เธอกำลังทำให้ฉันหงุดหงิดนะ เร็วหน่อย "น้ำเสียงดุๆบอกฉันอีกครั้ง ฉันได้แต่พยักหน้าน้อยๆให้เขาไม่กล้าแม้แต่จะสบตาก่อนจะปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาออกทีละเม็ดด้วยมือที่สั่นเหมือนเจ้าเข้า" ทะ ทำไมถึงไม่ทำเองล่ะ ให้ฉันนอนเฉยๆไม่ได้หรือไง "ฉันมองหน้าคนที่ตัวเองนั่งทับอยู่ด้วยสายตาสั่นๆ ฉันทำไม่ได้จริงๆ ให้ฉันนอนนิ่งๆไม่ได้หรือไง
Read more
EP.6 หน้าที่ของของเล่น NC
ฟาง...บางอย่างที่ฉันกำลังจัดมันยัดเข้ามาในร่างกายอย่างช้าๆกำลังทำให้ฉันเจ็บปวด แค่เข้ามานิดเดียวฉันยังรู้สึกเหมือนมีคนฉีกเนื้อฉันออกเป็นชิ้นๆ ถ้ามันเข้ามาได้ทั้งหมดแล้วฉันจะไม่ตายเลยหรือไง เจ็บจะขาดใจตายอยู่แล้ว" อึก ฟะฟางเจ็บ "ฉันเสียงสั่นเมื่อบางอย่างเข้ามาได้แค่ส่วนปลายเท่านั้นเพราะฉันหยุดมันไว้" อย่ามาทำเป็นไร้เดียงสา ฉันไม่ชอบ!! "" มันเข้าไปไม่ได้ อึก ฟางเจ็บจริงๆนะ... กรี๊ด!! "นักรบดึงฉันนั่งลงทับส่วนนั้นของเขาจนมิด เจ็บแบบที่ไม่เคยเจ็บมาก่อน มันทรมานเหมือนถูกฉีกเนื้อออกเป็นชิ้นๆ" .......... "ฟุ่บ!!" ฟางเจ็บฮือๆ ไม่ไหวแล้ว อึก "ฉันฟุบหน้าลงตรงซอกคอของนักรบและพยายามอดทนต่อความเจ็บปวดเอาไว้ เจ็บแทบขาดใจเขาไม่อ่อนโยนกับฉันเลยสักนิด ไหนเขาบอกว่าผู้ชายดูออกไงว่าคนไหนเคยไม่เคย แล้วเขาดูไม่ออกหรือว่าเห็นฉันเป็นของเล่นก็เลยไม่ได้สนใจอะไร" ขยับ "เสียงทุ้มบอกฉันอีกครั้ง ทำให้ฉันกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้ก่อนจะลุกขึ้นอย่างช้าๆและขยับตามคำสั่งของเขา" อึก "สองมือของฉันจิกหน้าขาตัวเองจนเเป็นแผล กี่ครั้งที่ขยับเหมือนกับว่าฉันเพิ่มความทรมานให้ตัวเอง ไม่ว่าจะขยับช้าแค่ไหนก็ไม่ได้ลดความ
Read more
EP.7 พื้นที่ของของเล่น
ฟาง...ฉันรู้สึกตัวอีกทีก็เป็นเวลาดึกของอีกวัน อาการครั่นเนื้อครั่นตัว ปวดเนื้อปวดตัวโดยเฉพาะจุดนั้นทำเอาฉันน้ำตาแตก ถ้าคืนนี้เป็นแบบเมื่อคืนฉันคงตายแน่ๆ ว่าแต่ดึกขนาดนี้แล้วทำไมเขายังไม่เข้ามาหาฉันอีกนะหรือว่าจะไม่ทำแล้ว" นี่เราหลับข้ามวันข้ามคืนเลยหรอเนี่ย "ฉันบ่นกับตัวเองเบาๆก่อนจะพยุงตัวให้ลุกขึ้นนั่ง เสียงท้องร้องประท้วงให้ฉันมองไปรอบๆห้องเผื่อว่าจะมีอาหารวางอยู่บนโต๊ะ แต่ก็ไม่มี เฮ้อ...' ตื่นแล้วลงไปชั้นล่าง เสื้อผ้าอยู่ในตู้ใส่เสื้อเชิ้ตฉันไปก่อน 'ข้อความในกระดาษโพสอิทที่แปะอยู่กับแก้วน้ำเปล่าตรงหัวเตียง พร้อมกับมียาแก้ปวดลดไข้และยาแก้อักเสบวางอยู่ข้างๆ ฉันจึงรีบกินยาที่วางตรงนั้นก่อนจะพยุงตัวเองเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วรีบลงไปชั้นล่างตามคำสั่งของใครบางคน" คุณนักรบนั่งอยู่ทางนั้นครับ "เมื่อฉันพยุงร่างที่ไร้เรี่ยวแรงเดินไปตามทางเดินที่มีผู้คนแออัดมากมายกำลังโยกย้ายส่ายเอวไปตามจังหวะดนตรี ก็มีเสียงของใครสักคนที่มาหยุดอยู่ตรงหน้าฉันเอ่ยขึ้นก่อนจะผายมือให้ฉันเดินตามเขาไป" คุณฟางมาแล้วครับ "ผู้ชายคนนั้นเอ่ยบอกใครสักคนที่นั่งอยู่ท่ามกลางหนุ่มสาวรุ่นราวคราวเดียวกับฉัน ทำเอาทุกคน
Read more
EP.8 พื้นที่ของของเล่น
ฟาง..." มานี่ "" คะ? "ฉันขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อนักรบเรียกฉันด้วยน้ำเสียงดุๆพลางเดินไปหาเขาใกล้ๆ ดุทำไมก็ฉันไม่ม่ีที่นั่งนิ" ตรงนี้คือที่ของเธอ "พรึ่บ!!พูดจบข้อมือของฉันก็ถูกกระตุกเบาๆจนต้องนั่งลงบนตักของเขาท่ามกลางความงุนงงของผู้หญิงที่แทนตัวเองว่าพริสซึ่งนั่งอยู่ข้างๆนักรบ เสียงของหัวใจฉันที่เต้นระรัวอยู่ในอกทำให้ฉันกุมมือตัวเองไว้แน่น' ตรงนี้คือที่ของเธอ 'ตักเขาน่ะหรอคือที่ของฉัน" แสดงว่าของเล่นชิ้นนี้ไม่ธรรมดาแฮะ "เสียงผู้ชายที่นั่งฝั่งตรงข้ามนักรบพูดขึ้นก่อนจะยกแก้วเหล้ามากระดกและมองมาที่ฉันยิ้มๆ" เฮียเจก็รู้ว่าเฮียรบรักของเล่นของตัวเองจะตาย เฮียรบต้องมีพื้นที่ให้อยู่แล้ว ใช่ป่ะเฮีย "ฉันไม่รู้ว่าต้องดีใจหรือเสียใจดีเมื่อคุณเซียนพูดประโยคนี้ขึ้นมา รักของเล่นงั้นหรอ?" ของเล่นของกู กูมีพื้นที่ให้เสมอแหละ "เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพร้อมกับใบหน้านิ่งๆ สายตาที่เขามองมาแม้ไม่ได้หวานหยดย้อยหรือชวนฝันแต่มันก็ทำให้ฉันอบอุ่นหัวใจจนคิดไปไกลว่าตัวเองสำคัญ" นี่คุยเรื่องอะไรกันคะ พริสงงไปหมดแล้ว แล้วผู้หญิงคนนี้เป็นใครคะ "เสียงผู้หญิงที่นั่งข้างนักรบเอ่ยขึ้นพร้อมกับมองหน้าคนนั้นทีคนนี้ที
Read more
EP.9 พื้นที่ของของเล่น
ฟาง...ไม่นานฉันก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังนอนอยู่บนที่นอนนุ่มๆ ก่อนจะรู้สึกเหมือนมีอะไรสักอย่างมาป้วนเปี้ยนกับเสื้อเชิ้ตที่ฉันสวมอยู่และไม่นานฉันก็รู้สึกเหมือนกับว่ามันหลุดออกไปจากตัวฉัน" อื้อ "ริมฝีปากของฉันถูกครอบงำด้วยริมฝีปากของใครบางคนที่ฉันไม่เห็นหน้าเขาเพราะฉันลืมตาไม่ขึ้นแล้ว สภาพเหมือนครึ่งหลับครึ่งตื่น" อยู่เฉยๆได้มั้ย เดี๋ยวก็ไม่ให้นอนอีกหรอก "น้ำเสียงดุๆที่คุ้นหูทำให้ฉันในสภาพครึ่งหลับครึ่งตื่นนอนต่อนิ่งๆ เพราะรู้ว่าเป็นเขาแล้วก็ไม่ต้องกังวลอะไรอีก" อึก "ฉันรู้สึกเหมือนมีบางอย่างแทรกเข้ามาในร่างกายฉัน มันเจ็บ!! แผลเก่ายังไม่หายเลยนะ" อย่าเกร็งได้มั้ย แค่รอบเดียว "เสียงละมุนกระซิบข้างหูก่อนที่แขนทั้งสองข้างของฉันจะถูกเขาจับไปโอบรอบคอเขาไว้ ริมฝีปากหนาครอบครองริมฝีปากฉันจนฉันต้องขยุ้มมวลผมเขาเอาไว้เพราะความเจ็บจากเมื่อคืนทำให้ฉันรู้สึกกลัว" อืม "เสียงครางพอใจของอีกฝ่ายที่ป้อนรสจูบมาให้ฉันพร้อมกับเบื้องล่างของเขาที่ขยับไปมาเรื่อยๆอย่างช้าๆ ทั้งที่คิดว่าครั้งนี้จะทำให้ฉันเจ็บหนักกว่าครั้งนั้น แต่มันกลับนุ่มนวลอ่อนโยนละมุนเป็นไหนๆ สองแขนของฉันกอดรอบคอเขาเอาไว้พลางลูบไล
Read more
EP.10 หายกัน
ฟาง..." อื้อ กี่โมงแล้วเนี่ย "แสงแดดที่เล็ดลอดเข้ามาทางหน้าต่างทำให้ฉันค่อยๆเปิดตาขึ้น ก่อนจะค่อยๆพยุงตัวลุกขึ้นและมองไปรอบๆห้องที่ไม่คุ้นตาสักนิด" ที่ไหนเนี่ย แล้วเสื้อผ้าฉันไปไหน "ฉันเบิกตากว้างเมื่อตั้งสติได้ก็พบว่าเสื้อผ้าที่สวมใส่ไว้เมื่อคืนนั้นหายไปเหลือเพียงแค่ร่างกายที่เปลือยเปล่าภายใต้ผ้าห่ม" เดี๋ยวนะ "ฉันค่อยๆนึกย้อนไปถึงเมื่อคืนแต่ก็จำได้เพียงเลือนลาง รู้แค่ว่านักรบเป็นอุ้มฉันขึ้นมาและเขาก็จุดจุดจุดกับฉันทั้งๆที่ฉันแทบไม่มีสติ" ให้ตายเถอะ ทำไมเขาหื่นแบบนี้นะ จะเอาให้คุ้มกับเงินสิบล้านเลยหรือไงกัน "ฉันบ่นอุบก่อนจะเอนกายลงอีกครั้ง" ว๊ายย!! "" นะ นักรบ!! "การที่ฉันเอนกายลงนอนและดึงผ้าห่มมาปิดร่างเอาไว้ทำให้ขาของฉันไปสัมผัสกับบางอย่างที่ซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม แต่เมื่อเปิดออกดูก็พบว่าเป็นนักรบที่นอนคุดคู้ตัวสั่นหน้าแดงอยู่ใต้ผ้าห่ม" นักรบ "ฉันเขย่าตัวเขาไปมาทั้งๆที่ตอนนี้เขาน่าจะไม่มีสติแล้ว" นายกำลังจะตายหรอ "ฉันเอียงคอถามพลางในใจก็คิดไปว่าถ้าปล่อยให้นักรบตายหรือลงมือฆ่าเขาโดยการเอาหมอนปิดจมูกให้เขาขาดอากาศหายใจเหมือนในทีวีก็คงไม่มีใครรู้ อีกอย่างฉันจะได้ไม่ต้องใช้ห
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status