EP 8 - ใครอนุญาตมิทราบ

EP 8 - ใครอนุญาตมิทราบ

เมื่อทั้งสองหายลับไป ไอโกะก็เหลือเพียงตัวเองกับเสียงดนตรีในผับ และแก้วในมือที่เหลือครึ่ง รสขมของแอลกอฮอล์ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นเลยแม้แต่น้อย

เธอไม่ได้มองซ้ายมองขวาอะไรอีกแล้วในตอนนี้ สายตาเธอจ้องอยู่แต่ในแก้ว กลืนความคิดอึดอัดทั้งหลายลงไปพร้อมกับเหล้าที่เริ่มจะจาง

แต่แล้ว…

มีใครบางคนเดินเข้ามาและนั่งลงตรงข้ามกับเธออย่างหน้าตาเฉย

เธอยังไม่ทันได้เงยหน้าขึ้น เสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยก็ดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบของโต๊ะเสียก่อน

“เพื่อนทิ้งไปไหนหมดแล้วล่ะ?”

ไอโกะเงยหน้าขึ้นช้า ๆ พอเห็นว่าใคร เธอก็แทบอยากปาแก้วใส่หน้าเขาซะเดี๋ยวนั้น

‘สายฟ้า’

คนที่เธอไม่อยากจะนึกถึง แต่ตอนนี้เขามาปรากฏตัวต่อหน้าเธอ และยังถือวิสาสะมานั่งที่โต๊ะของเธออีก

“ใครอนุญาตให้นั่ง” เสียงของเธออ่อนและยานขึ้นเล็กน้อยเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ แต่ดวงตาคู่นั้นยังฉายแววไม่พอใจชัดเจน

“อนุญาตตัวเอง” สายฟ้าตอบกลับแบบหน้าตาเฉย พร้อมเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ท่าทีสบายราวกับเป็นเจ้าของโต๊ะ

ไอโกะกำหมัดแน่น พลางขมวดคิ้ว “ไม่มีมารยาท”

สายฟ้าเลิกคิ้วเบา ๆ ก่อนจะก้มหน้าลงมาใกล้เธอจนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือแอลกอฮอล์ลอยตลบเข้าโพรงจมูก

ได้ยินดังนั้นสายฟ้าก็จ้องมองเธอนิ่ง ๆ ด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดาก่อนจะโน้มใบหน้าหล่อเข้าไปใกล้พร้อมกับเอ่ยกระซิบ

“หึ พูดจาให้หวาน ๆ เหมือนปากหน่อยสิครับ” สิ้นประโยคเขาก็ถอยร่นใบหน้าออกมาพร้อมกับยักคิ้วกวน ๆ ใส่เธอ

ท่าทางเจ้าเล่ห์แบบนั้น ถ้าเป็นสาวคนอื่นเห็นเข้า คงกรี๊ดแตกไปแล้วแน่ ๆ

แต่ไม่ใช่เธอแน่นอน

“นี่นาย ถ้าจะมากวนประสาท มาทางไหนก็กลับไปทางนั้นเลยไป” ผิดกับไอโกะที่กำลังกำหมัดแน่นกัดเม้มริมฝีปากเพื่อระงับความโมโห

“อะไรกัน คนอุตส่าห์เป็นห่วง เห็นนั่งอยู่คนเดียว” สายฟ้าเอนหลังพิงเบาะพร้อมกอดอกจ้องมองด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

“จะมาเป็นห่วงฉันทำไมไม่ทราบ” ไอโกะจ้องตาเขม็ง

“ลองเงยหน้าขึ้นมาจากแก้วเหล้าแล้วมองไปรอบ ๆ โต๊ะหน่อยก็ดีนะครับ” สิ้นเสียงเอ่ยบอกของสายฟ้า

ไอโกะก็มองไปรอบ ๆ อย่างที่ถูกเตือน เธอเห็นสายตานับหลายคู่แอบชำเลืองมองมาที่เธอ แต่เพราะอยู่กับสายฟ้า สายตาเหล่านั้นจึงไม่กล้ามองมาอย่างเปิดเผยมากนัก

“แต่ฉันว่านายนั่นแหละที่อันตรายที่สุด” ไอโกะเลื่อนสายตาจากรอบ ๆ กลับมามองยังคนตรงหน้า ถ้าให้พูดถึงความอันตราย เขาน่ะตัวอันตรายเลยล่ะ ยังจะกล้าไปพูดให้คนอื่นดูอันตรายกว่า

“หึ อันตรายยังไงครับ อันตรายกับหัวใจหรือเปล่า” คำพูดของเขามาพร้อมรอยยิ้มที่น่าหมั่นไส้ที่สุดในโลก

“ฉันไม่หลงกลคำพูดหวานเลี่ยนของนายหรอกนะ มาทางไหนกลับไปทางนั้นเลย” หากเป็นหญิงสาวคนอื่น ๆ คงจะหลงกลคำพูดของเขา แต่กับเธอไม่ใช่ ยิ่งเขาพูดและทำหน้าเจ้าเล่ห์แพรวพราวแบบเมื่อครู่เธอก็ยิ่งรู้สึกเอียนจนอยากจะอ้วก

แต่สายฟ้าไม่สะทกสะท้านแม้แต่นิด เขาเอียงคอมองเธออย่างใจเย็นก่อนจะถามกลับด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูจริงจังขึ้นเล็กน้อย

“แน่ใจนะว่าจะให้กลับ”

คำถามของเขาทำเอาไอโกะนิ่งไปเล็กน้อย ยอมรับว่าตอนนี้เธอรู้สึกเมามากขึ้นกว่าเดิม แถมยังอยู่ท่ามกลางฝูงเสือฝูงจระเข้ที่พร้อมจะลากเธอไปกินได้ทุกเมื่อ

“เดี๋ยวเพื่อนฉันก็มาแล้ว” ไอโกะหันหน้าหนีไปอีกทางเพราะเธอไม่อยากเป็นคนแพ้ต่อหน้าเขา

“เพื่อนเธอคงไม่กลับมาแล้วล่ะ” สายฟ้ายักไหล่เบา ๆ ก่อนจะหลุดหัวเราะในลำคอ

เขารู้ดี เพราะเพื่อนของเธอเป็นคนขอให้เขามาช่วยดูแลเธอเอง

เหมือนฝากเนื้อชิ้นงามไว้กับเสือ... แบบที่เจ้าตัวยังไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น

“งั้นฉันกลับเองได้” ไอโกะลุกพรวดออกจากเก้าอี้

“อ๊ะ” แต่ทันทีที่ลุกขึ้นอย่างรวดเร็วบวกกับแอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไป เธอก็เซจนเกือบล้มในทันที ดีว่ามีแขนแกร่งของสายฟ้าดึงร่างของเธอเข้าไปซบกับอกแน่น ๆ ของเขาทันเวลา

“ไม่ไหวแล้วจะยังอวดเก่งอีก” เขาก้มมองคนในอกที่กำลังยกมือขึ้นกุมขมับ ในขณะที่มือของเขาข้างหนึ่งกอดประคองเธอไว้ พร้อมกับพยุงหลังเธอเบา ๆ

“ปล่อยฉัน” ทั้งที่ยังรู้สึกเวียนหัวไม่หาย แต่เมื่อรู้ว่าตัวเธอกำลังพิงอยู่ที่อกของเขา ไอโกะก็รีบผละออกจากอกแกร่งในทันที

“ไม่ไหวก็อย่าอวดเก่งได้ไหม” สายฟ้าขึ้นเสียงใส่คนตัวเล็กที่แทบจะยืนด้วยตัวเองไม่ไหวแต่ก็ยังทำเป็นปากดี

“ฉันไม่อยากยุ่งกับนาย นายก็อย่ามายุ่งกับฉัน จำไว้” ถึงสถานการณ์ในตอนนี้ของเธอจะแย่แค่ไหน ไอโกะก็ยังมีสติที่จะไม่ขอความช่วยเหลือจากเขาไม่ว่าจะยังไงก็ตาม

สิ้นประโยคเมื่อครู่สายฟ้าก็จ้องมองคนตรงหน้าด้วยสายตาเรียบนิ่ง

เมื่อเขานิ่งไปและยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระตามคำขอ ไอโกะก็ไม่สนไม่อะไรอีกแล้วรีบเดินออกไปนอกผับ เธอยอมไปเจออันตรายด้านนอกดีกว่าให้คนอันตรายอย่างเขาไปส่ง

ทางด้านสายฟ้า สายตาคมเรียบนิ่งมองไปยังแผ่นหลังบางที่ค่อย ๆ เดินออกไปพลันยกยิ้มมุมปาก

ยิ่งเห็นท่าทีของหญิงสาวที่แสดงต่อเขาแบบนั้น สายฟ้าก็ยิ่งชอบใจเพราะไม่เคยมีใครกล้าปฏิเสธเขาแบบเธอ