Se connecterPartager
บทที่8
Date de publication:
2025-05-24 14:30:58อ้อมกอดอันแสนอบอุ่นจากทางด้านหลังคือสิ่งแรกที่โรสรินลืมตาตื่นขึ้นมา เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้กี่โมงแล้วเพราะกว่าภัคพงศ์จะยอมปล่อยให้เธอนอนแสงสว่างของเช้าวันใหม่ก็ได้โผล่ขึ้นมาแทนที่แสงนีออนในยามค่ำคืน
รอยยิ้มสวยปรากฏขึ้นบนใบหน้า เปลือกตาปิดลงก่อนที่มันจะเปิดขึ้นอีกครั้งเพื่อมองหน้าของชายหนุ่มซึ่งกำลังนอนหลับสนิทอยู่ข้างกายของเธอ "อึก"เสียงกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบากดังขึ้นทันทีเมื่อเธอออกแรงขยับตัว แม้จะออกแรงอย่างแผ่วเบาแต่ความรวดร้าวยังคงเล่นงาน ห่างหายไปนานไม่แปลกที่จะระบมราวกับถูกเปิดความบริสุทธิ์แบบนี้ ดวงตากลมโตหรี่มองคนที่ยังคงนอนหลับสนิท ก่อนเธอจะดันกายลุกขึ้นคว้าผ้าเช็ดตัวผืนสีขาวขึ้นมาพันร่างกายเอาไว้ โรสรินถอนหายใจเมื่อเห็นเศษซากถุงยางอนามัยที่ถูกใช้แล้ว ซ่า สายน้ำเย็นเฉียบจากฝักบัวช่วยทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลาย ร่างกายเริ่มกลับมามีเรี่ยวแรง แสงแดดที่แรงกล้าเล็ดลอดผ่านช่องกระจกเข้ามาไม่ต้องบอกก็รู้ว่าวันเวลาของวันนี้ล่วงเลยไปนานมากโขและมันก็มากพอที่จะทำให้เธอก้าวขาออกไปจากห้องนี้ "อ้าว ตื่นแล้วเหรอคะ"แต่ทว่าทันทีเมื่อเธอก้าวขาออกมาจากประตูห้องน้ำก็เห็นว่าร่างของภัคพงศ์ได้ตื่นขึ้นมา เขาอยู่ในท่าเอนกายพิงผนังหัวเตียงจ้องมองมายังเธอ "ครับ ว่าแต่คุณเถอะตื่นนานแล้วเหรอ" "สักพักแล้วค่ะ ขอโทษนะคะที่โรสวิสาสะเข้าไปใช้ห้องน้ำของคุณ พอดีว่าโรสเหนียวตัว" "ไม่เป็นอะไรเลยครับ ตามสบาย"โรสรินพยักหน้าก่อนจะเดินเข้าไปหา เธอโน้มตัวลงใช้ริมฝีปากสีหวานของเธอแตะลงบนริมฝีปากอุ่นร้อนของเขาอย่างแผ่วเบา จุ๊บ "อรุณสวัสดิ์ค่ะที่รัก" "อรุณสวัสดิ์ครับ คนสวยของผม"หญิงสาวผิวขาวตาคมกระตุกยิ้ม ก่อนร่างของเธอจะถูกท่อนแขนใหญ่ตวัดดึงให้ลงนั่งบนตักใหญ่ โรสรินสัมผัสได้ว่ากำลังมีบางสิ่งบางอย่างขยายใหญ่ดันก้นของเธออยู่ในตอนนี้ "ไม่เหนื่อยบ้างเหรอคะ"ภัคพงศ์รู้ว่าเธอหมายถึงอะไร เพราะเขาจงใจให้เธอได้สัมผัสกับมัน "สำหรับคุณให้ต่ออีกสักหนึ่งคืนผมก็ยังไหว" "แน่ใจเหรอคะ ไม่ใช่ว่าได้รอบเดียวแล้วก็หมดแรงไปเสียก่อน"ชายหนุ่มส่งยิ้มกระชากใจในขณะที่ยื่นใบหน้าหล่อเหลาเข้าไปใกล้จนปลายจมูกของทั้งสองแตะกัน "ลองดูอีกสักคืนไหมล่ะครับ ผมทำให้ได้นะ"ว่าแล้วก็หมายจะพุ่งเข้าใส่แต่ถูกฝ่ามือเล็กของโรสรินดันแผงอกแกร่งเอาไว้เสียก่อน "จะรีบร้อนไปไหนคะ โรสหิวแล้วนะคะตั้งแต่เมื่อวานก็ยังไม่ได้ทานอะไรเลย"เธอพูดเสียงอ่อน ออดอ้อนซบใบหน้าอ่อนเยาว์ลงบนแผงอกของเขาทำเอาภัคพงศ์หลุดยิ้มออกมากับความน่ารักของเธอ "เมื่อคืนกินลูก ๆ ของผมเข้าไปตั้งหลายล้านตัวยังไม่อิ่มเหรอครับ" "อันนั้นไม่นับค่ะ โรสหิวอะไรที่มันสามารถทำให้โรสอิ่มได้" "ลูกชายของผมก็สามารถทำให้โรสอิ่มได้ไม่ใช่เหรอครับ" "นี่แน่ะ" เพียะ "โอ๊ย โรสคุณตีผมทำไมครับ" "ก็ใครใช้ให้คุณพูดทะลึ่งใส่โรสกันล่ะคะ ไม่รู้ล่ะถ้าวันนี้ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องของโรส คืนนี้คุณก็อย่าหวังว่าจะได้กินโรสอีกต่อไป" "หมายความว่ายังไง" "ก็หมายความว่าโรสจะกลับ อ๊ะ"ใบหน้าของโรสรินบิดเบี้ยว มันไม่ใช่เพราะความเสียวแต่เพราะแรงกระชากจากฝ่ามือใหญ่ทำให้เธอตกอยู่ใต้อาบัติของชายหนุ่มอีกครั้ง "อย่าพูดออกมาว่าคุณจะไปจากผม" "คุณภัคพงศ์"เกิดความสงสัยในแววตาของโรสรินว่าทำไมชายหนุ่มถึงได้พูดเช่นนั้นออกมา เขาจะรู้ตัวบ้างหรือเปล่าว่าไม่ควรพูดอะไรแบบนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขามันเร็วเกินไป การที่โรสรินเรียกชื่อของเขาเหมือนจะทำให้ชายหนุ่มดึงสติกลับมาได้ แต่ทว่าสายตาของเขายังคงจ้องมองใบหน้าของเธออยู่อย่างนั้น ดวงตากลมโตอ่อนละมุนราวกับพระจันทร์ในยามค่ำคืนของเธอนั้นมันกำลังดึงให้เขากลับเข้าสู้ห่วงแห่งความต้องการอีกครั้ง ชายหนุ่มทาบทับร่างสวยของเธอเอาไว้ก่อนจะโน้มใบหน้าต่ำลงไปใช้ริมฝีปากอุ่นร้อนของตัวเองครอบครองริมฝีปากของเธอดูดดึงเพื่อดื่มความหอมหวานราวกับน้ำผึ้งเดือนห้า "อยู่ต่อกับผมอีกหนึ่งคืนนะครับ" "ค่ะ"โรสรินพยักหน้า เธอดันกายให้ชายหนุ่มนอนราบกับที่นอน ศีรษะของเขานอนหนุนหมอนมองหญิงสาวหยิบถุงยางอนามัยมาสวมแก่นกายให้ "อืม"เสียงครางในลำคอดังขึ้นเมื่อความคับแน่นของเธอนั้นกดทับครอบครองความเป็นชาย ร่างกายของเขาชาวาบราวกับถูกแช่แข็งให้นอนนิ่งเฉยปล่อยให้เธอได้วาดโชว์ลวดลายอย่างหงส์ที่กำลังเริ่มระบำ "อ๊าส์ โรส ผมต้องการคุณ" "ฉันเองก็ต้องการคุณเหมือนกันค่ะ ที่รัก อืม"ร่างกายของทั้งสองสอดประสานกันได้อย่างลงตัว เธอปล่อยใจปล่อยกายให้ชายหนุ่มได้ครอบครองมันอย่างเต็มที่ เพราะตอนนี้เธอเองก็รู้สึกโหยหาอีกฝ่ายไม่แพ้กัน ถ้าหากมีความรู้สึกไหนคล้ายกับว่าชายหนุ่มจะดันตัวออกไปหัวใจของเธอแทบจะหล่นลงไปกองอยู่ปลายเท้า แต่เพียงไม่นานเขาก็กลับมาเติมเต็มความสุขให้กับเธออีกครั้ง อีกครั้ง และอีกครั้งจนเธอและเขาหมดแรงก่อนจะสลบไปในขณะที่ยังอยู่ในอ้อมกอดของกันและกัน "อย่าลืมนัดของฉันนะ" "ไม่ลืมหรอกน่า แต่ว่าฉันไม่มีชุดว่ายน้ำใส่นะ" "เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วง ฉันเตรียมไปเผื่อเธอแล้ว พรุ่งนี้ออกเดินทางแต่เช้ามาให้ทันก็แล้วกัน" ปึง เสียงเปิดประตูห้องนอนดังขึ้นก่อนจะถูกปิดลง ดึงสายตาของโรสรินให้มองไปยังร่างสูงใหญ่ของภัคพงศ์ ใบหน้าของเขายังคงความหล่อเหลาแม้จะอยู่ในสภาพพึ่งตื่นตอน "ตื่นแล้วเหรอคะ"หญิงสาวยิ้มออกมา เธอกดปิดล็อกหน้าจอก่อนจะวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะกระจกตัวเตี้ยตรงหน้าเมื่อแชตบทสนทนาระหว่างเธอกับปัทมาจบลง สองแขนอ้าโอบกอดร่างสูงใหญ่ที่ถาโถมเข้ามาหา จมูกโด่งที่ก้มลงมาสูดดมกลิ่นหอมจากแก้มขาวทำเอาหญิงสาวยิ้มเขิน "ตื่นแล้วทำไมไม่ปลุกผมด้วยล่ะครับ" "โรสเห็นว่าคุณนอนหลับสบายก็เลยไม่อยากปลุกค่ะ หิวไหมคะ" "นิดหน่อยครับ"หญิงสาวพยักหน้ารับรู้ "เมื่อกี้โรสกดสั่งอาหารให้เขามาส่ง อีกสักพักก็คงจะถึงคุณไปอาบน้ำล้างหน้าก่อนเถอะค่ะเดี๋ยวโรสจะเดินลงไปเอาอาหาร คุณอาบน้ำเสร็จจะได้ทานกันเลย" "ไม่ต้องหรอกครับ เดี๋ยวผมให้ลูกน้องลงไปเอาให้ก็ได้ โรสนั่งรอที่นี่เถอะ" "ก็ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้นคุณรีบไปอาบน้ำเถอะค่ะ" "ครับ คนดี"สีหน้าของภัคพงศ์ดูสดใส เขาลุกขึ้นเดินกลับเข้าไปในห้องจนลับสายตา
Dernier chapitre
กุหลาบร้ายของนายมาเฟีย บทที่35
คนไข้ที่หลับไปติดต่อกันหลายชั่วโมงค่อย ๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในยามที่ฟ้าด้านนอกเปลี่ยนเป็นสีเข้ม"นะ...น้ำ ขอน้ำหน่อย"น้ำเสียงแหบพร่าจากเตียงของคนไข้ดังขึ้นมาทำให้คุณภูวดลเงยหน้าจากหน้าจอโทรศัพท์หันมามอง"ภัคลูก"ผู้เป็นพ่อรู้สึกดีใจจนรีบเดินมาหาลูกชายเมื่อเห็นว่าภัคพงศ์ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้ว"พ่อเหรอครับ""ใช่ นี่พ่อเอง""ผมขอน้ำหน่อยครับพ่อ""ได้ ๆ เดี๋ยวพ่อเอาน้ำให้นะ ลูกรอแป๊บ"ผู้เป็นพ่อรีบไปรินน้ำใส่แก้วเตรียมหลอดให้กับลูกชาย น้ำเย็น ๆ ช่วยดับกระหายและทำให้ชายหนุ่มรู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันทีเมื่อม่านดวงตาของเขากลับมามองเห็นได้ชัดเป็นปกติ ชายหนุ่มก็รีบถามหาคนรักกับบิดาของคนเองโดยทันที"โรสล่ะครับ โรสอยู่ไหน เธอกลับไปแล้วเหรอครับพ่อ""แหม ไอ้เสือ ตื่นขึ้นมาก็ถามหาเมียเลยนะ"คุณภูวดลอดที่จะแซวลูกชายตัวเองไม่ได้ แต่สุดท้ายก็จำต้องบอกลูกชายอยู่ดี"หนูโรสกับแม่ของลูกออกไปธุระที่ข้างนอก เดี๋ยวก็คงจะกลับเข้ามา"แกรก"นั่นไง คงจะพากลับมากันแล้ว"ทั้งสองหันไปมองยังประตูห้องพักก็เห็นโรสรินเดินยิ้มเคียงคู่เข้ามา ทันทีเมื่อทั้งสองเห็นว่าภัคพงศ์ฟื้นตื่นขึ้นมาแล้วกำลังนั่งหน้าคิ้วขมวดเข้าหาอยู่บนเตียงก็ส
กุหลาบร้ายของนายมาเฟีย บทที่34
ร่างสูงใหญ่ในชุดคนไข้นอนหลับไม่รู้สึกตัวอยู่บนเตียงภายในห้องพักระดับวีไอพีของโรงพยาบาลชื่อดังใจกลางเมืองกรุงโดยมีบิดาและมารดาของเขานั่งเฝ้าอยู่ไม่ห่างด้วยความเป็นห่วงลูกชายจับใจ"ลูกของเราจะไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะคุณ""ลูกไม่เป็นอะไรหรอก คุณอย่าพึ่งคิดมากนะ"สองสามีภรรยาช่วยกันปลอบใจ เพราะก่อนหน้านี้หมอที่ได้รับรักษาอาการของภัคพงศ์ได้รายงานอาการของชายหนุ่มให้กับทั้งสามคนฟังว่า'ไม่พบความผิดปกติอะไรในร่างกายของคนไข้นะครับ''แล้วทำไมลูกชายของผมถึงได้เป็นลมหมดสติไปแบบนี้ล่ะครับหมอ''หมอก็ยังตอบไม่ได้เหมือนกันครับว่ามันเป็นเพราะสาเหตุอะไร แต่เท่าจากที่หมอสังเกตดู ที่คนไข้เป็นลมหมดสติไปคงเกิดจากการพักผ่อนไม่เพียงพอ แต่เมื่อครู่หมอได้เจาะเลือดของคนไข้นำไปตรวจดูแล้วทุกอย่างปกติดี เดี๋ยวรอให้คนไข้ฟื้นแล้วหมอจะนำไปสแกนสมองดูอีกทีนะครับ''ขอบคุณมากนะคะคุณหมอ'"ฉันเป็นกังวลจังเลยค่ะ กลัวว่าลูกจะเป็นอะไร""คุณไม่ต้องเป็นกังวลนะ ผมจะหาวิธีรักษาให้ลูกของเราหาย ภัคพงศ์จะต้องหาย"แกรกเสียงเปิดประตูดังขึ้นดึงสายตาของทั้งสองให้หันไปมองผู้มาใหม่ โรสรินส่งยิ้มให้กับพ่อแม่ของฝ่ายชาย ในมือของเธอตอนนี้นั้นเต็มเ
กุหลาบร้ายของนายมาเฟีย บทที่33
"เหนื่อยจังเลยครับ ตั้งแต่กลับมาผมก็ยังไม่ได้พักเลย""สู้ ๆ นะคะ คนเก่งของโรส""อยากได้กำลังใจจากเมียจัง ไม่ได้กอดไม่ได้หอมเมียมาเป็นเดือนแล้ว ไม่มีกำลังใจในการทำงานเลย"เสียงโอดครวญของชายหนุ่มดังมาตามสายทำให้โรสรินนึกสงสารและเห็นใจเพราะนับตั้งแต่ภัคพงศ์กลับกรุงเทพไปเวลาก็ผ่านเลยไปจนจะเข้าใกล้เดือนที่สองที่ทั้งคู่ไม่ได้กอดใกล้ชิดกัน ซึ่งได้อาศัยการโทรให้เห็นใบหน้าช่วยบรรเทาพอให้หายคิดถึงได้"แล้ววันนี้ทำงานเสร็จแล้วใช่ไหมคะ กลับถึงห้องแล้วใช่ไหม""ครับ พึ่งจะกลับมาถึงเมื่อกี้ มาถึงห้องผมก็โทรหาคุณเลย"ชายหนุ่มตอบเสียงอ่อนคล้ายกับคนกำลังง่วงนอน ซึ่งมันก็จริงอย่างที่เธอคิดไว้ ภาพเคลื่อนไหวบนหน้าจอโทรศัพท์ฉายชัดให้เห็นว่าชายหนุ่มกำลังจะเคลิ้มหลับไป"ถ้าง่วงก็นอนพักผ่อนก่อนก็ได้ค่ะ""ไม่วางสายได้ไหมครับ""ได้สิคะ เดี๋ยวโรสจะอยู่เป็นเพื่อนคุณเอง อ้าว หลับเสียแล้ว"แววตาของเธอยามเมื่อมองเขามันช่างเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก โรสรินมองคนที่โหมทำงานหนัก เคลียร์งานทุกอย่างเพื่อจะได้ขึ้นมาหาเธอที่ไร่ไม่ว่าจะโทรคุยกันยามไหน โรสรินก็มักจะสังเกตเห็นสีหน้าและอาการเหนื่อยล้าจากเขาทุกที รวมถึงวันนี้ เพราะ
กุหลาบร้ายของนายมาเฟีย บทที่32
"ผมไม่อยากไปเลย"นับเป็นครั้งที่สิบแล้วที่ภัคพงศ์พูดเช่นนี้กับเธอ ซึ่งวันนี้เป็นวันที่เขาจะต้องเดินทางกลับไปทำงาน "ไม่เอาสิคะอย่างอแง""จะไม่ให้งอแงได้ยังไง ผมต้องห่างกับคุณอีกแล้ว"ใบหน้าหล่อเหลาซบลงบนไหล่บางของหญิงสาว สองแขนของเขาโอบกอดร่างสวยเอาไว้แน่น"เอาไว้ถ้าโรสมีเวลาว่าง โรสจะลงไปหาคุณที่กรุงเทพนะคะ""ไปพร้อมกับผมตอนนี้เลยไม่ได้เหรอครับ เดี๋ยวผมช่วยเก็บกระเป๋าให้"หญิงสาวส่ายหน้าไปมาทำเอาชายหนุ่มหน้าหงิกงอราวกับเด็กน้อยพ่อแม่ไม่ตามใจ"กลับไปทำงานเถอะนะคะ อย่าให้คุณท่านต้องทำงานหนัก ไว้โรสมีเวลาแล้วจะบินไปหา""ก็ได้ครับ แต่สัญญากับผมก่อนได้ไหมว่าจะไม่ปล่อยให้ผู้ชายคนไหนมาจีบคุณอีก"เป็นอีกหนึ่งเรื่องที่ภัคพงศ์รู้สึกเป็นกังวล เพราะไม่กี่วันก่อนมีแขกผู้ชายกลุ่มใหญ่เข้ามาเที่ยวชมไร่ มาชมไร่เขาไม่ว่า แต่มันดันมาขอเบอร์โทรของเธอเขายอมไม่ได้ แต่เขารู้สึกดีใจอย่างหนึ่งที่โรสรินบอกกับผู้ชายกลุ่มนั้นไปว่า'ขอโทษนะคะ ดิฉันมีคนรักอยู่แล้ว'"โรสไม่มองใครหรอกค่ะ ถึงเขาจะมาจีบแต่โรสก็จะบอกไปว่าโรสมีคนรักอยู่แล้ว""ดีมากเลยครับ แต่ถ้าจะให้ดีกว่านี้ บอกพวกนั้นไปด้วยเลยว่า ของผมทั้งยาวและใหญ่มาก พ
กุหลาบร้ายของนายมาเฟีย บทที่31
"อืม คุณภัคขา""อ๊าส์ ว่าไงครับคนดี""ยังไม่พอ อืม อีกเหรอคะ"โรสรินเปล่งน้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยถามชายหนุ่มพลางหรี่ตามองคนด้านบนที่กำลังเล่นสนุกอยู่กับเต้าอวบของเธอทั้งสองข้างอย่างเมามัน"ยังไม่พอครับ ยังได้มากกว่านี้"เขาตอบเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่าไม่แพ้กัน "ก็ใครใช้ให้คุณเอาแต่ทำงานจนลืมผมกันล่ะ โอ้ว"เขาเติมเต็มความเป็นใหญ่เข้าไปในช่องทางรักทันทีเมื่อพูดจบปึก"โรสไม่เคยลืมคุณเลยนะคะ อ๊าส์ ก็กลางวันโรสต้องทำงาน อึก อย่ารุนแรงนะสิคะ""นี่เป็นบทลงโทษครับคนดี คุณหนีผม อ๊าส์ ไปทำงานตั้งสามชั่วโมงแหนะ"ชายหนุ่มกดสะโพกขยับแก่นกายเข้าออกช่องทางรักของหญิงสาว ความเสียวซ่านทำเอาโรสรินสั่นสะท้านไปทั่วทั้งร่างกายชายหนุ่มจับขาเรียวของเธอมาเกี่ยวสะโพกสอบของตัวเองเอาไว้ก่อนจะโน้มลำตัวไปด้านหน้าก้มลงฉกชิมความหอมหวานจากยอดทันของเต้าอวบทั้งสองข้าง'ถ้าหากวันไหนไม่ได้ดื่มด่ำความหวานจากเต้าอวบทั้งสองข้างของหญิงสาว เขาก็จะนอนไม่หลับ'ปึก ปึก ปึก"แรงไปแล้วนะคะ อ๊าส์ เดี๋ยวโรสจะต้องออกไปที่รีสอร์ตอีกนะ"แม้ปากจะต่อว่าแต่ก็แอ่นหน้าอกป้อนความหอบหวานใส่อุ้งปากร้อนของชายหนุ่ม"ถ้าคุณไปทำงานจนลืมผมอีก กลับบ้านมาผมก็จ
กุหลาบร้ายของนายมาเฟีย บทที่30
จุดต้นกำเนิดของน้ำตกอยู่ห่างออกไปยังทิศตะวันออกของไร่ ภัคพงศ์สัมผัสได้ถึงความร่มรื่นและความอุดมสมบูรณ์ทันทีเมื่อขับรถมาถึง ลำธารน้อยมีสายน้ำใสเย็นเฉียบไหลผ่านสามารถมองเห็นตัวปลาเล็กปลาน้อยแหวกว่ายไหลไปตามกระแสน้ำ"ที่นี่อุดมสมบูรณ์ดีจังเลยนะครับ ไม่เหมือนกับกรุงเทพ""ชาวบ้านแถวนี้เขาอนุรักษ์ความเป็นธรรมชาติเป็นทุนเดิมอยู่แล้วค่ะ เคยมีนายทุนมาขอซื้อที่ไปทำโรงงานนะคะแต่พวกชาวบ้านเขาไม่ขาย"โรสรินตอบชายหนุ่มก่อนเธอจะเดินถือตะกร้าใส่ของทานเล่นนำไปหยุดอยู่ใต้ต้นไม้ขนาดใหญ่ ก่อนจะนำเสื่อผืนใหญ่ออกมากางเพื่อใช้เป็นที่รองนั่ง"บรรยากาศร่มรื่นอุดมสมบูรณ์ขนาดนี้ ถ้าเป็นผม ผมก็ไม่ขายนะ"ภัคพงศ์นั่งลงด้านข้างหญิงสาว จมูกโด่งเป็นสันสูดดมกลิ่นอายความเป็นธรรมชาติเข้าเต็มปอด"จะทานอาหารเลยหรือว่าจะนั่งพักก่อนดีคะ""ผมยังไงก็ได้ครับ ว่าแต่โรสเถอะหิวหรือยัง ผมเห็นคุณใช้เวลาอยู่ในครัวเตรียมของพวกนี้ตั้งนาน"ตั้งแต่เขาตื่นขึ้นมาก็มารู้จากปากของน้ำฟ้าว่าโรสรินออกไปตลาดเพื่อซื้อของเตรียมจะออกมาปิกนิกกับเขาที่นี่ และเธอยังเป็นคนที่จัดเตรียมทุกอย่างด้วยตัวเองโดยไม่ให้เขาเป็นลูกมือช่วยสักนิด แล้วแบบนี้จะไม่ให้เ
กุหลาบร้ายของนายมาเฟีย บทที่29
รถคันหรูเคลื่อนตัวไปตามเส้นทาง บริเวณสองข้างทางเต็มไปด้วยป่ารกทึบสร้างความน่ากลัวทำให้ไม่ค่อยมีใครกล้าที่จะใช้เส้นทางในละแวกนี้ คงมีแต่ผู้ที่เป็นเจ้าของโกดังเก็บของซึ่งอยู่กลางป่าใหญ่"ถึงแล้วครับนาย"สิ้นเสียงของดนัย เปลือกตาของภัคพงศ์ก็ค่อย ๆ เปิดขึ้น สิ่งแรกที่เขาเห็นก็คือ โกดังเก็บของขนาดใหญ่ซึ่
กุหลาบร้ายของนายมาเฟีย บทที่3
แม้จะรู้สึกตกใจแต่ริมฝีปากของโรสรินก็ยังคงมีรอยยิ้มบาง ๆ ส่งไปให้ เธอรู้อยู่แล้วว่ายังไงก็ต้องพบเจอกับชายหนุ่มตรงหน้า ต่างจากภาคภูมิที่ไม่คิดว่าเขาจะได้พบเจอกับอดีตคนรักอย่างโรสรินอีกครั้งเช่นเดียวกับปานหรือปานชีวาซึ่งได้อยู่ในสภาวะตะลึงงันเมื่อเห็นอดีตแฟนสาวของแฟนหนุ่มยืนอยู่ตรงนี้"ระ...โรส""ยัย
กุหลาบร้ายของนายมาเฟีย บทที่2
ร่างสวยของโรสรินนั่งลงบนโซฟาอีกครั้งโดยมีสายตาเป็นห่วงของปัทมาคอยลอบมองมาก่อนเธอจะหันหน้าไปกระซิบคุยกับแฟนหนุ่ม"ทำไมเพื่อนพี่ต้องพายายบ้านั่นมาด้วย""พี่จะไปรู้เหรอ อย่าคิดมากเลยน่า มันอาจจะไม่มีอะไรก็ได้"ธีระยังคงมองโลกในแง่ดี แตกต่างจากปัทมาที่ชักสีหน้าใส่คู่หมั้นหนุ่มด้วยความรู้สึกขุ่นเคืองภายใ
กุหลาบร้ายของนายมาเฟีย บทที่1
เสียงบีทหนัก ๆ ดังกระหึ่มดังเข้าโซนประสาทหูทันทีเมื่อ'โรสริน'ก้าวขาเข้ามาในคลับชื่อดังแห่งหนึ่งใจกลางเมืองกรุงศรีวิไลซึ่งเต็มไปด้วยนักท่องเที่ยวในยามราตรีในค่ำคืนนี้ใบหน้าเรียวสวยจับใจชายหันมองเพื่อหาเป้าหมาย ดวงตากลมโตหรี่มองหาผ่านแสงไฟสลัวที่ทำให้เธอรู้สึกมัวตา ก่อนเรียวขายาวจะก้าวเดินไปยังทิศทา
Vous vous intéresseriez aussi à
แค้นรัก คู่หมั้นร้าย NC20+
Naya Solene54.9K Vuesเด็ก (ขายตัว) ของมาเฟีย
Naya Solene11.9K Vuesคนในความลับ
พลอยแพรวา11.5K Vuesเกมรักทายาทมาเฟีย (25+)
โนเนจัง8.9K Vuesนางบำเรอรักของมาเฟียร้าย
อิแย้ม1.0K Vuesสวรรค์เหวนรก(กาม) nc35+ #ห่าเหวหอก
ณิการ์4.7K Vuesว่าไงคะคุณมาเฟีย
จูนเน็กซ์2.0K Vuesเมียไร้ค่าที่(พวก)ผมคู่ควร
ผีเสื้อกลืนหาง103 Vues
