Se connecterPartager
บทที่7
Date de publication:
2025-05-24 14:30:38สีหน้าในตอนนี้ของเธอมันช่างเย้ายวนมากจนเขาก้าวข้ามผ่านข้อห้ามที่เคยตั้งเอาไว้ว่าจะไม่ใช้ปลายลิ้นตรงร่องสวยให้กับใคร
แต่กับเธอคนนี้คือข้อยกเว้น แผล็บ เล็บสวยทั้งห้าวางบนศีรษะก่อนออกแรงดึงเส้นผมของชายหนุ่มทันทีเมื่อส่วนอ่อนโยนได้สัมผัสกับปลายลิ้นของเขา 'เร่าร้อน'คำนี้ลอยวนไปมาในหัวสมองของโรสริน ปลายลิ้นสากของชายหนุ่มทำงานได้อย่างดีเยี่ยมจนเธอรู้สึกเกร็งไปทั่วทั้งร่าง มือเล็กของเธอลูบเส้นผมนุ่มละมุนของเขา อุณหภูมิในร่างของเธอร้อนผ่าว เรียวขาทั้งสองอ้าออกกว้างมากกว่าเก่าอย่างอัตโนมัติ "อืม ที่รัก" "คุณหวาน"เนื้ออ่อนนุ่มแลดูเย้ายวนชวนให้เขาไม่อาจหักห้ามใจไหว โน้มใบหน้าต่ำลงไปฉกชิมมันอีกครั้งอย่างหิวกระหาย "อ๊าส์"ริมฝีปากสั่นระริกเปล่งเสียงครวญครางออกมา เธอสัมผัสได้ว่ากำลังมีบางสิ่งแปลกปลอบสอดแทรกเข้ามาด้านใน "อืม แน่น"เขาเอ่ยชมทันทีเมื่อสอดปลายนิ้วเข้าไปในโพรงอ่อนนุ่มของเธอแล้วพบว่ามันแคบเสียจนยากที่จะขยับได้ "ค่อย ๆ นะคะ ระวังมันจะกัด" "ไม่เป็นอะไรครับ ผมรับมือได้" "อ๊ะ อ๊าส์"เธอหอบหายใจถี่กระชั้น ร้องครางออกมาอย่างสุดกลั้นเมื่อชายหนุ่มนั้นเริ่มขยับปลายนิ้วเข้าออกในช่องทางรักของเธอตามจังหวะเนิ่นนาม ร่องสวยที่ไม่ได้ใช้งานมานานหลายปีตอดรัดกระตุกถี่ตามแรงขยับจากปลายนิ้วสากของชายตรงหน้า แววตาร้อนแรงของเขาจ้องมองตรงส่วนนั้นราววันว่ามันคือภาพที่หาดูได้ยาก ถ้าหากเผลอกะพริบตาเมื่อไหร่อาจจะอดได้เห็นภาพอันทรงคุณค่า "แรงกว่านี้อีกค่ะ อืม แบบนั้น"เธอร้องขออย่างลืมอาย เสียงครางอันเย้ายวนของเธอนั้นยิ่งกระตุ้นแรงปรารถนาในกายของเขาให้พุ่งสูงมากขึ้นไป "ผมไม่ไหว ขอเลยนะครับ" "เดี๋ยวก่อนค่ะ"โรสรินห้ามเอาไว้เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มจะสอดใส่แก่นกายเข้ามาโดยที่ยังไม่ได้สวมใส่เกราะป้องกัน "อะไรครับ" "อย่าลืมสิ่งสำคัญสิคะ คุณคงไม่อยากเป็นพ่อเด็กตอนนี้ใช่ไหมคะ"คำเตือนของผู้หญิงตรงหน้าทำให้ภัคพงศ์ได้สติทั้งที่มันไม่ควรจะเกิดเรื่องแบบนี้ เรื่องป้องกันที่เขาไม่เคยลืมและไม่คิดจะลืมกับผู้หญิงคนไหน แต่กับเธอเขากลับแหกกฎที่ตัวเองตั้งไว้มาหลายข้อ "รอผมแป๊บนะครับ"โรสรินกระตุกยิ้มมองภัคพงศ์ที่รีบวิ่งไปหาถุงยางอนามัยในกระเป๋ากางเกง ดวงตากลมโตเบิกโพลง ถ้าเธอไม่ได้ตาฝาดไปขนาดเลขขนาดไซซ์ข้างกล่องมันคือห้าสิบเก้าใช่ไหม ร่างสูงใหญ่เดินกลับมา เขาวางกล่องถุงยางอนามัยส่วนที่เหลือเอาไว้บนโต๊ะกระจกตัวเตี้ย "ทีนี้ก็ไม่อะไรที่จะต้องกังวลแล้วนะครับ"โรสรินมองแก่นกายถูกสวมด้วยเกาะป้องกันก่อนพยักหน้า เอนกายนอนลงบนราบรอรับแรงกระแทกจากชายหนุ่มด้านบนด้วยความเต็มใจ เรียวขาทั้งสองข้างของเธอถูกจับแยกให้อ้าออกกว้าง ทันทีเมื่อแก่นกายอันใหญ่สอดแทรกเข้าไปทำให้เธอสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดเพราะการห่างหายเรื่องแบบนี้มานาน กึด "อืม"เสียงครางพึงพอใจดึงขึ้นในลำคอหนา ทั้งเขาและเธอหลับตาพริ้มเมื่อรับรู้ได้ถึงความรู้สึกที่แปลกใหม่ ความคับแน่นทำให้เขาไม่กล้าที่จะขยับในตอนแรกเพราะกลัวว่าเธอจะยังปรับตัวไม่ได้ ขนาดไซซ์ของเธอและเขาต่างกันมากกว่าจะสอดแทรกเข้ามาจนสุดโคนได้ภัคพงศ์ถึงกับต้องกลั้นลมหายใจกันเลยทีเดียว "เป็นยังไงบ้างครับ ไหวไหม"เขาถามเธอด้วยความเป็นห่วง เพราะเห็นว่าสีหน้าของเธอแสดงความเจ็บปวดออกมาในตอนแรก "โรสไหวค่ะ คุณขยับเถอะ"แม้จะรู้สึกเจ็บและแสบ แต่ตอนนี้อาการเหล่านั้นค่อย ๆ หายเมื่อเวลาผ่านไป ชายหนุ่มพยักหน้ารับรู้ ริมฝีปากอุ่นร้อนก้มลงไปครอบครองริมฝีปากสีสวยของเธออีกครั้งอย่างตั้งใจ ปลายลิ้นสากแทรกเข้าไปตวัดเกี่ยวพันกับปลายลิ้นหอมหวานก่อนจะกลืนกินเธออย่างบ้าคลั่งให้สมกับความต้องการที่เขาอดทนมา "อ๊าส์ โรส"เขากระซิบเรียกชื่อของเธอเบา ๆ กอดรัดหญิงสาวเอาไว้ในอ้อมกอดในขณะที่เอวสอบขยับโยกย้ายให้แก่นกายเสียดสีเข้าไปในช่องทางรักของเธอ ภัคพงศ์ดันตัวขึ้นเพื่อที่จะจ้องหน้าของคนใต้ร่าง ริมฝีปากบางเม้มเขาหาราวกับต้องการอัดอั้นเสียงซาบซ่านเอาไว้ "ร้องครางออกมาเถอะครับ ผมอยากฟังเสียงเพราะ ๆ ของคุณ"เขาบอกเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แววตาเหล็กกล้าเต็มไปด้วยไฟปรารถนา จังหวะการเคลื่อนไหวเริ่มไปในทางที่เร็ว ฝ่ามือใหญ่จับล็อกเอวบางไร้ไข้มันส่วนเกินของเธอเอาไว้ ใบหน้าของโรสรินบิดเบี้ยวเมื่อเขามอบความเสียวมาให้จนเธอแทบจะขาดใจ เขาทำให้เธอรู้สึกเสียวซ่านจนร่างกายกระตุกเกร็งราวกับว่ากำลังจะมีอะไรบางอย่างระเบิดทันออกมา "อืม คุณภัค" "อืม ครับ"เขาขานรับในขณะที่เอวสอบยังคงทำหน้าที่ของมันได้อย่างดีเยี่ยม แรงกระแทกทำให้ร่างกายของเธอขยับจนศีรษะโยกย้ายไปมา ใบหน้าคมเข้มของเขาจะก้มซุกลงไปคลอเคลียกับซอกคอขาวและไม่ลืมฝากรอยตีตราจองเอาไว้ตรงบริเวณซอกขอขาวขอหญิงสาวทั้งสองข้างด้วยความตั้งใจ "คุณภัค โรสจะไม่ไหว"กระแสพลังจากร่างกายของเขาคล้ายดั่งหินแม่เหล็กที่ดึงดูดเธอไว้แนบกายของเขาอย่างแน่นหนา โรสรินรู้สึกว่าตอนนี้ตัวเองไม่ต่างอะไรกับคนที่ใกล้จะจมน้ำ อุณหภูมิร้อนผ่าวของเขาแทบจะทำให้เธอหลอมละลาย ร่างกายของเธอแทบจะแตกออกเป็นเสียง ๆ เพียงแค่เพราะนอนรับแรงกระแทกของเขา ปึก ปึก ปึก "อืม โรสจะเสร็จ" "พร้อมกันนะครับ"ร่างสูงใหญ่ดันกายยืดหลังตรง พละกำลังของเขายังมั่นคงดูเหมือนว่ามันจะแรงกว่าเมื่อครู่เสียด้วยซ้ำ พายุร้อนโหมกระหน่ำจนโซฟาตัวหนาราคาแพงแทบรองรับไม่ไหว ร่างกายของทั้งสองเต็มไปด้วยเหงื่อผุดพราย เรียวแขนเล็กโอบกอดรัดเรือนกายร้อนจัดบุรุษเพศของเขาอย่างใจกล้าเมื่อเขาพาเธอมาถึงจุดหมายปลายทางในการหาความสุขสำหรับครั้งนี้ "กรี๊ด" "อ๊าส์" ร่างเล็กของโรสรินหอบหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยราวกับวิ่งมาหลายสิบกิโล เธอสัมผัสได้ถึงความฉ่ำแฉะตรงส่วนนั้นเมื่อมีน้ำหวานปลดปล่อยออกมาในรอบหลายปี "จะต่อตรงนี้หรือจะไปต่อในห้องของผมดีครับ" "ไม่เหนื่อยเหรอคะ"ภัคพงศ์ส่ายหน้าเป็นการตอบคำถามของเธอ เขาจัดการถอดถุงยางอนามัยที่ใช้แล้วออกจากแก่นกายซึ่งมันยังคงขยายใหญ่ ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าถุงยางอนามัยอันใหม่มาสวมใส่แทนเตรียมพร้อมที่จะออกศึกรบกับเธอในรอบต่อไป "อีกสักสองรอบยังไหวไหมครับ" "หึ สำหรับคุณทั้งคืนโรสก็ยังไหวค่ะ"ในเมื่อเจอของถูกใจ คงไม่ผิดใช่ไหมที่เธอจะขอจัดเต็ม ในเมื่อสาวสวยมีเสน่ห์อย่างเธอไม่มีพันธะอื่นใด มันก็คงไม่ใช่เรื่องผิดถ้าเธอกับเขาจะมีความสุขไปตลอดทั้งคืน
Dernier chapitre
กุหลาบร้ายของนายมาเฟีย บทที่35
คนไข้ที่หลับไปติดต่อกันหลายชั่วโมงค่อย ๆ รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในยามที่ฟ้าด้านนอกเปลี่ยนเป็นสีเข้ม"นะ...น้ำ ขอน้ำหน่อย"น้ำเสียงแหบพร่าจากเตียงของคนไข้ดังขึ้นมาทำให้คุณภูวดลเงยหน้าจากหน้าจอโทรศัพท์หันมามอง"ภัคลูก"ผู้เป็นพ่อรู้สึกดีใจจนรีบเดินมาหาลูกชายเมื่อเห็นว่าภัคพงศ์ลืมตาตื่นขึ้นมาแล้ว"พ่อเหรอครับ""ใช่ นี่พ่อเอง""ผมขอน้ำหน่อยครับพ่อ""ได้ ๆ เดี๋ยวพ่อเอาน้ำให้นะ ลูกรอแป๊บ"ผู้เป็นพ่อรีบไปรินน้ำใส่แก้วเตรียมหลอดให้กับลูกชาย น้ำเย็น ๆ ช่วยดับกระหายและทำให้ชายหนุ่มรู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันทีเมื่อม่านดวงตาของเขากลับมามองเห็นได้ชัดเป็นปกติ ชายหนุ่มก็รีบถามหาคนรักกับบิดาของคนเองโดยทันที"โรสล่ะครับ โรสอยู่ไหน เธอกลับไปแล้วเหรอครับพ่อ""แหม ไอ้เสือ ตื่นขึ้นมาก็ถามหาเมียเลยนะ"คุณภูวดลอดที่จะแซวลูกชายตัวเองไม่ได้ แต่สุดท้ายก็จำต้องบอกลูกชายอยู่ดี"หนูโรสกับแม่ของลูกออกไปธุระที่ข้างนอก เดี๋ยวก็คงจะกลับเข้ามา"แกรก"นั่นไง คงจะพากลับมากันแล้ว"ทั้งสองหันไปมองยังประตูห้องพักก็เห็นโรสรินเดินยิ้มเคียงคู่เข้ามา ทันทีเมื่อทั้งสองเห็นว่าภัคพงศ์ฟื้นตื่นขึ้นมาแล้วกำลังนั่งหน้าคิ้วขมวดเข้าหาอยู่บนเตียงก็ส
กุหลาบร้ายของนายมาเฟีย บทที่34
ร่างสูงใหญ่ในชุดคนไข้นอนหลับไม่รู้สึกตัวอยู่บนเตียงภายในห้องพักระดับวีไอพีของโรงพยาบาลชื่อดังใจกลางเมืองกรุงโดยมีบิดาและมารดาของเขานั่งเฝ้าอยู่ไม่ห่างด้วยความเป็นห่วงลูกชายจับใจ"ลูกของเราจะไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะคุณ""ลูกไม่เป็นอะไรหรอก คุณอย่าพึ่งคิดมากนะ"สองสามีภรรยาช่วยกันปลอบใจ เพราะก่อนหน้านี้หมอที่ได้รับรักษาอาการของภัคพงศ์ได้รายงานอาการของชายหนุ่มให้กับทั้งสามคนฟังว่า'ไม่พบความผิดปกติอะไรในร่างกายของคนไข้นะครับ''แล้วทำไมลูกชายของผมถึงได้เป็นลมหมดสติไปแบบนี้ล่ะครับหมอ''หมอก็ยังตอบไม่ได้เหมือนกันครับว่ามันเป็นเพราะสาเหตุอะไร แต่เท่าจากที่หมอสังเกตดู ที่คนไข้เป็นลมหมดสติไปคงเกิดจากการพักผ่อนไม่เพียงพอ แต่เมื่อครู่หมอได้เจาะเลือดของคนไข้นำไปตรวจดูแล้วทุกอย่างปกติดี เดี๋ยวรอให้คนไข้ฟื้นแล้วหมอจะนำไปสแกนสมองดูอีกทีนะครับ''ขอบคุณมากนะคะคุณหมอ'"ฉันเป็นกังวลจังเลยค่ะ กลัวว่าลูกจะเป็นอะไร""คุณไม่ต้องเป็นกังวลนะ ผมจะหาวิธีรักษาให้ลูกของเราหาย ภัคพงศ์จะต้องหาย"แกรกเสียงเปิดประตูดังขึ้นดึงสายตาของทั้งสองให้หันไปมองผู้มาใหม่ โรสรินส่งยิ้มให้กับพ่อแม่ของฝ่ายชาย ในมือของเธอตอนนี้นั้นเต็มเ
กุหลาบร้ายของนายมาเฟีย บทที่33
"เหนื่อยจังเลยครับ ตั้งแต่กลับมาผมก็ยังไม่ได้พักเลย""สู้ ๆ นะคะ คนเก่งของโรส""อยากได้กำลังใจจากเมียจัง ไม่ได้กอดไม่ได้หอมเมียมาเป็นเดือนแล้ว ไม่มีกำลังใจในการทำงานเลย"เสียงโอดครวญของชายหนุ่มดังมาตามสายทำให้โรสรินนึกสงสารและเห็นใจเพราะนับตั้งแต่ภัคพงศ์กลับกรุงเทพไปเวลาก็ผ่านเลยไปจนจะเข้าใกล้เดือนที่สองที่ทั้งคู่ไม่ได้กอดใกล้ชิดกัน ซึ่งได้อาศัยการโทรให้เห็นใบหน้าช่วยบรรเทาพอให้หายคิดถึงได้"แล้ววันนี้ทำงานเสร็จแล้วใช่ไหมคะ กลับถึงห้องแล้วใช่ไหม""ครับ พึ่งจะกลับมาถึงเมื่อกี้ มาถึงห้องผมก็โทรหาคุณเลย"ชายหนุ่มตอบเสียงอ่อนคล้ายกับคนกำลังง่วงนอน ซึ่งมันก็จริงอย่างที่เธอคิดไว้ ภาพเคลื่อนไหวบนหน้าจอโทรศัพท์ฉายชัดให้เห็นว่าชายหนุ่มกำลังจะเคลิ้มหลับไป"ถ้าง่วงก็นอนพักผ่อนก่อนก็ได้ค่ะ""ไม่วางสายได้ไหมครับ""ได้สิคะ เดี๋ยวโรสจะอยู่เป็นเพื่อนคุณเอง อ้าว หลับเสียแล้ว"แววตาของเธอยามเมื่อมองเขามันช่างเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก โรสรินมองคนที่โหมทำงานหนัก เคลียร์งานทุกอย่างเพื่อจะได้ขึ้นมาหาเธอที่ไร่ไม่ว่าจะโทรคุยกันยามไหน โรสรินก็มักจะสังเกตเห็นสีหน้าและอาการเหนื่อยล้าจากเขาทุกที รวมถึงวันนี้ เพราะ
กุหลาบร้ายของนายมาเฟีย บทที่32
"ผมไม่อยากไปเลย"นับเป็นครั้งที่สิบแล้วที่ภัคพงศ์พูดเช่นนี้กับเธอ ซึ่งวันนี้เป็นวันที่เขาจะต้องเดินทางกลับไปทำงาน "ไม่เอาสิคะอย่างอแง""จะไม่ให้งอแงได้ยังไง ผมต้องห่างกับคุณอีกแล้ว"ใบหน้าหล่อเหลาซบลงบนไหล่บางของหญิงสาว สองแขนของเขาโอบกอดร่างสวยเอาไว้แน่น"เอาไว้ถ้าโรสมีเวลาว่าง โรสจะลงไปหาคุณที่กรุงเทพนะคะ""ไปพร้อมกับผมตอนนี้เลยไม่ได้เหรอครับ เดี๋ยวผมช่วยเก็บกระเป๋าให้"หญิงสาวส่ายหน้าไปมาทำเอาชายหนุ่มหน้าหงิกงอราวกับเด็กน้อยพ่อแม่ไม่ตามใจ"กลับไปทำงานเถอะนะคะ อย่าให้คุณท่านต้องทำงานหนัก ไว้โรสมีเวลาแล้วจะบินไปหา""ก็ได้ครับ แต่สัญญากับผมก่อนได้ไหมว่าจะไม่ปล่อยให้ผู้ชายคนไหนมาจีบคุณอีก"เป็นอีกหนึ่งเรื่องที่ภัคพงศ์รู้สึกเป็นกังวล เพราะไม่กี่วันก่อนมีแขกผู้ชายกลุ่มใหญ่เข้ามาเที่ยวชมไร่ มาชมไร่เขาไม่ว่า แต่มันดันมาขอเบอร์โทรของเธอเขายอมไม่ได้ แต่เขารู้สึกดีใจอย่างหนึ่งที่โรสรินบอกกับผู้ชายกลุ่มนั้นไปว่า'ขอโทษนะคะ ดิฉันมีคนรักอยู่แล้ว'"โรสไม่มองใครหรอกค่ะ ถึงเขาจะมาจีบแต่โรสก็จะบอกไปว่าโรสมีคนรักอยู่แล้ว""ดีมากเลยครับ แต่ถ้าจะให้ดีกว่านี้ บอกพวกนั้นไปด้วยเลยว่า ของผมทั้งยาวและใหญ่มาก พ
กุหลาบร้ายของนายมาเฟีย บทที่31
"อืม คุณภัคขา""อ๊าส์ ว่าไงครับคนดี""ยังไม่พอ อืม อีกเหรอคะ"โรสรินเปล่งน้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยถามชายหนุ่มพลางหรี่ตามองคนด้านบนที่กำลังเล่นสนุกอยู่กับเต้าอวบของเธอทั้งสองข้างอย่างเมามัน"ยังไม่พอครับ ยังได้มากกว่านี้"เขาตอบเธอด้วยน้ำเสียงแหบพร่าไม่แพ้กัน "ก็ใครใช้ให้คุณเอาแต่ทำงานจนลืมผมกันล่ะ โอ้ว"เขาเติมเต็มความเป็นใหญ่เข้าไปในช่องทางรักทันทีเมื่อพูดจบปึก"โรสไม่เคยลืมคุณเลยนะคะ อ๊าส์ ก็กลางวันโรสต้องทำงาน อึก อย่ารุนแรงนะสิคะ""นี่เป็นบทลงโทษครับคนดี คุณหนีผม อ๊าส์ ไปทำงานตั้งสามชั่วโมงแหนะ"ชายหนุ่มกดสะโพกขยับแก่นกายเข้าออกช่องทางรักของหญิงสาว ความเสียวซ่านทำเอาโรสรินสั่นสะท้านไปทั่วทั้งร่างกายชายหนุ่มจับขาเรียวของเธอมาเกี่ยวสะโพกสอบของตัวเองเอาไว้ก่อนจะโน้มลำตัวไปด้านหน้าก้มลงฉกชิมความหอมหวานจากยอดทันของเต้าอวบทั้งสองข้าง'ถ้าหากวันไหนไม่ได้ดื่มด่ำความหวานจากเต้าอวบทั้งสองข้างของหญิงสาว เขาก็จะนอนไม่หลับ'ปึก ปึก ปึก"แรงไปแล้วนะคะ อ๊าส์ เดี๋ยวโรสจะต้องออกไปที่รีสอร์ตอีกนะ"แม้ปากจะต่อว่าแต่ก็แอ่นหน้าอกป้อนความหอบหวานใส่อุ้งปากร้อนของชายหนุ่ม"ถ้าคุณไปทำงานจนลืมผมอีก กลับบ้านมาผมก็จ
กุหลาบร้ายของนายมาเฟีย บทที่30
จุดต้นกำเนิดของน้ำตกอยู่ห่างออกไปยังทิศตะวันออกของไร่ ภัคพงศ์สัมผัสได้ถึงความร่มรื่นและความอุดมสมบูรณ์ทันทีเมื่อขับรถมาถึง ลำธารน้อยมีสายน้ำใสเย็นเฉียบไหลผ่านสามารถมองเห็นตัวปลาเล็กปลาน้อยแหวกว่ายไหลไปตามกระแสน้ำ"ที่นี่อุดมสมบูรณ์ดีจังเลยนะครับ ไม่เหมือนกับกรุงเทพ""ชาวบ้านแถวนี้เขาอนุรักษ์ความเป็นธรรมชาติเป็นทุนเดิมอยู่แล้วค่ะ เคยมีนายทุนมาขอซื้อที่ไปทำโรงงานนะคะแต่พวกชาวบ้านเขาไม่ขาย"โรสรินตอบชายหนุ่มก่อนเธอจะเดินถือตะกร้าใส่ของทานเล่นนำไปหยุดอยู่ใต้ต้นไม้ขนาดใหญ่ ก่อนจะนำเสื่อผืนใหญ่ออกมากางเพื่อใช้เป็นที่รองนั่ง"บรรยากาศร่มรื่นอุดมสมบูรณ์ขนาดนี้ ถ้าเป็นผม ผมก็ไม่ขายนะ"ภัคพงศ์นั่งลงด้านข้างหญิงสาว จมูกโด่งเป็นสันสูดดมกลิ่นอายความเป็นธรรมชาติเข้าเต็มปอด"จะทานอาหารเลยหรือว่าจะนั่งพักก่อนดีคะ""ผมยังไงก็ได้ครับ ว่าแต่โรสเถอะหิวหรือยัง ผมเห็นคุณใช้เวลาอยู่ในครัวเตรียมของพวกนี้ตั้งนาน"ตั้งแต่เขาตื่นขึ้นมาก็มารู้จากปากของน้ำฟ้าว่าโรสรินออกไปตลาดเพื่อซื้อของเตรียมจะออกมาปิกนิกกับเขาที่นี่ และเธอยังเป็นคนที่จัดเตรียมทุกอย่างด้วยตัวเองโดยไม่ให้เขาเป็นลูกมือช่วยสักนิด แล้วแบบนี้จะไม่ให้เ
กุหลาบร้ายของนายมาเฟีย บทที่23
"แกว่าอะไรนะ"ภัคพงศ์ตะคอกเสียงดังใส่หน้าของลูกน้องคนสนิท จนอีกฝ่ายต้องรีบหลบหน้าไม่กล้าสบตาชายหนุ่มซึ่งกำลังยืนจ้องหน้าเขาเขม็ง"นายใหญ่มีคำสั่งให้นายบินไปดูงานที่อังกฤษเย็นนี้ครับ"เพล้ง"แล้วแกไม่ได้บอกพ่อหรือไงว่าเย็นนี้ฉันมีธุระต้องไปต่างจังหวัด"น้ำเสียงเกรี้ยวการตวาดดังขึ้นอีกหลายเท่าตัวหลังจา
กุหลาบร้ายของนายมาเฟีย บทที่21
สิ่งที่โรสรินไม่อยากจะเชื่อก็คือ ทันทีเมื่อเธอกลับมาถึงไร่พร้อมกับโทรศัพท์เครื่องใหม่ก็ต้องเห็นร่างของใครบางคนกำลังเดินชมสวนดอกไม้ภายในไร่ของเธอทันทีเมื่อก้าวขาลงจากรถ ซึ่งเป็นอีกหนึ่งสิ่งที่ลูกค้าซึ่งเข้ามาพักในรีสอร์ตของเธอทำมันได้'ภาคภูมิ'"ยินดีที่ได้เจอคุณอีกครั้งนะครับโรส"เขาเดินเข้ามาทักทาย
กุหลาบร้ายของนายมาเฟีย บทที่16
"นั่นคุณจะไปไหนคะภาค"ปานชีวาเอ่ยถามเมื่อเธอรู้สึกตัวจากตื่นนอนแล้วเห็นว่าแฟนหนุ่มกำลังยืนแต่งตัวอยู่ตรงโต๊ะหน้ากระจก"ผมมีธุระสำคัญ วันนี้คงกลับดึกคุณไม่ต้องรอ""เดี๋ยวก่อนสิคะภาค"ชายหนุ่มเดินออกไปโดยไม่รอช้าและไม่คิดจะสนใจเสียงตะโกนเรียกของปานชีวาซึ่งดังตามหลังมา"บ้าชะมัด"ลูกคุณหนูเกิดอาการหงุดหง
กุหลาบร้ายของนายมาเฟีย บทที่15
"อรุณสวัสดิ์ครับคนสวยของผม"ใบหน้าขาวใสไร้เครื่องสำอางซุกเข้าหาแผงอกแกร่งก่อนจะลืมตาตื่นขึ้นมามอง ความแข็งแรงของท่อนแขนทั้งสองข้างโอบกอดร่างเพรียวบางของโรสรินเอาไว้อย่างหวงแหนราวกับว่ากลัวเธอจะหายไป"ตื่นนานแล้วเหรอคะ""พึ่งตื่นก่อนหน้าคุณไม่กี่นาทีเองครับ"เขากระชับอ้อมกอดเธอเอาไว้ ใช้จมูกโด่งกดมควา
Vous vous intéresseriez aussi à
Bad Dindan สัญญารักใต้เงามาเฟียร้าย
Story ปลายตะวัน8.0K Vuesประธานมาเฟียร้ายรัก (NC 18+)
กาแฟหอมกรุ่น38.8K Vuesพันธนาการรักลงทัณฑ์ (SM) 25+
เนตรกวี / Natekavees19.3K Vuesเมียลับหมอมาเฟีย (NC 18+)
กาแฟหอมกรุ่น19.4K Vuesแฝดอย่าร้าย(ไทม์)
Naya Solene652 Vuesล่ามรักมัจจุราช NC20+
ลิลลี่สีกุหลาบ467 Vuesคนไม่ดีคนนี้เป็นของคุณ
Sitha231 Vuesหลอกหมอมาเป็นเมีย
คิมฮานึล239 Vues
