MasukShare
บทที่ 5
Bab terbaru
กุหลาบเฉาในฤดูหนาวที่สอง บทที่ 10
ฝนที่ต้าหยุดแล้วฉันสวมเสื้อแจ็กเก็ตกีฬาตัวเก่าที่ซักจนสีซีด มัดผมหางม้าแบบลวก ๆ แล้วผลักประตูลานบ้านออกไปโทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นขึ้นหนึ่งครั้งฉันก้มลงปลดล็อกจักรยานไปด้วย หยิบโทรศัพท์ออกมาดูไปด้วยบนหน้าจอเป็นข้อความจากหนานจือ พร้อมข้อความหนึ่งบรรทัดที่มีเครื่องหมายตกใจสามตัว"โอนกรรมสิทธิ์บ้านเสร็จแล้ว นายหน้าบอกว่าพร้อมลงขายได้ทุกเมื่อ เธอว่าจะขายเท่าไหร่"บ้านหลังนั้นคือความผูกพันสุดท้ายระหว่างฉันกับเมืองนั้นฉันคร่อมจักรยาน เท้าข้างหนึ่งยังยันพื้นไว้ แล้วพิมพ์ตอบเธอด้วยมือเดียว"ขายตามราคาตลาดก็พอ พอขายได้เงินแล้ว เราสองคนมาลงหุ้นเปิดเกสต์เฮาส์ที่นี่กันไหม"ส่งข้อความไปไม่ถึงสิบวินาที ข้อความตอบกลับของหนานจือก็เด้งเข้ามารัว ๆเธอส่งสติกเกอร์แพนด้าคุกเข่าก้มกราบ บนหัวมีข้อความตัวโตว่า "เจ้านายใจกว้าง"จากนั้นก็ส่งข้อความเสียงตามมา ฉันกดเปิดฟัง เธอกดเสียงต่ำแล้วตะโกนว่า "เจ้านายหาน รอฉันนะ ฉันจะยื่นใบลาออกเดี๋ยวนี้เลย คืนนี้จะจองตั๋วเครื่องบิน"ฉันนึกภาพเธอนั่งตัวหดอยู่ที่โต๊ะทำงาน แอบซ่อนโทรศัพท์ไว้ใต้โต๊ะแล้วแอบส่งข้อความอย่างทุลักทุเลก็อดหัวเราะไม่ได้ ฉันเก็บโทรศัพท
กุหลาบเฉาในฤดูหนาวที่สอง บทที่ 9
หลังจากเสิ่นป๋อโจวจากต้าหลี่ไป ชีวิตของฉันก็กลับมาสงบอย่างแท้จริงหนานจือส่งข้อความมาบอกฉันทางวีแชทว่า หลังกลับไป เสิ่นป๋อโจวล้มป่วยหนักไข้สูงถึง 40 องศา ต้องนอนให้น้ำเกลืออยู่โรงพยาบาลสามวันหลังออกจากโรงพยาบาล เขายื่นเรื่องขอย้ายไปบินเส้นทางขนส่งสินค้า ไม่บินเครื่องโดยสารอีกแล้ว"ได้ยินมาว่า เพราะทุกครั้งที่เดินเข้าห้องโดยสาร พอเห็นที่นั่งผู้สังเกตการณ์ฝั่งขวาว่างเปล่า เขาจะเหม่อลอย จนเกือบเกิดอุบัติเหตุในการบิน บริษัทเลยต้องย้ายเขาไปบินเครื่องขนส่ง" น้ำเสียงของหนานจือมีทั้งความทอดถอนใจ แต่ความสะใจมีมากกว่าส่วนเฉิงหว่านจ้าว เมื่อเสียเสิ่นป๋อโจวที่เคยคอยคุ้มกัน "สิทธิพิเศษ" ทั้งหมดในบริษัทก็ถูกยกเลิกเพื่อนร่วมงานที่เคยมีปัญหากับเธอต่างก็ซ้ำเติม สุดท้ายเธอทนแรงกดดันไม่ไหว จึงลาออกเองฉันมองข้อความบนหน้าจอ ในใจไม่มีคลื่นอารมณ์ใด ๆพวกเขาจะจบลงแบบไหน ไม่ใช่เรื่องที่ฉันสนใจอีกต่อไปแล้วหนึ่งเดือนต่อมาต้าหลี่เข้าสู่ฤดูฝน สายฝนโปรยลงบนพื้นหินสีเขียวอย่างไม่ขาดสายบุรุษไปรษณีย์กดกริ่งหน้าบ้าน"คุณหาน มีพัสดุส่งด่วนครับ"ฉันกางร่มเดินออกไป เซ็นรับกล่องกระดาษแบน ๆ ใบหนึ่งผู้
กุหลาบเฉาในฤดูหนาวที่สอง บทที่ 8
การปรากฏตัวของเสิ่นป๋อโจว ไม่ได้ทำให้ชามในมือฉันสั่นแม้แต่น้อยฉันกินวุ้นน้ำแข็งกุหลาบคำสุดท้ายหมด ดึงกระดาษทิชชูมาเช็ดมุมปาก"คุณมาผิดที่แล้ว ที่นี่เป็นบ้านพักส่วนตัว"เขาเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะปิดประตูลานบ้านจากด้านในเขาซูบลงมาก คางมีหนวดเขียวขึ้น เสื้อเชิ้ตที่ปกติรีดเรียบกริบ ตอนนี้ยับย่นติดตัวสภาพที่ดูอิดโรยนี้ ต่างจากภาพลักษณ์กัปตันผู้สง่างามของเขาราวฟ้ากับดิน"มู่เสวี่ย ฉันผิดไปแล้ว"เขาเดินมาหยุดตรงหน้าฉัน เสียงแหบพร่าอย่างหนัก ดวงตาแดงก่ำจนเห็นเส้นเลือดชัดเจน"ฉันไล่เฉิงหว่านจ้าวไปแล้ว ของของเธอก็ทิ้งหมดแล้ว จากนี้ที่นั่งผู้สังเกตการณ์ในห้องนักบินจะเป็นของเธอคนเดียว รหัสโทรศัพท์ก็เปลี่ยนเป็นวันเกิดของเธอแล้ว กลับบ้านกับฉันได้ไหม"เขาเหมือนเด็กที่ทำผิด แล้วรีบร้อนเอาผลงานการ "แก้ไข" มาให้ดูฉันมองเขาอย่างเรียบเฉย ราวกับกำลังมองคนแปลกหน้า"บินมาตั้งไกล เพื่อจะมาบอกฉันว่า คุณเอาขยะไปทิ้งแล้วงั้นเหรอ"เขานิ่งไปเขาคิดไว้แล้วว่าฉันจะโกรธ จะร้องไห้ จะตะโกนต่อว่าเขาแต่ไม่เคยคิดเลยว่า ฉันจะเย็นชาขนาดนี้ ไม่มีแม้แต่คลื่นอารมณ์สักนิด"ไม่ใช่... ฉันเอาสิ่งนี้มาให้เ
กุหลาบเฉาในฤดูหนาวที่สอง บทที่ 7
เฉิงหว่านจ้าวสะดุ้งสุดตัวกับเสียงตะโกนของเสิ่นป๋อโจว จนถอยหลังไปสองก้าวเธอไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้มาก่อนที่ผ่านมา ต่อหน้าเธอ เขาเป็นกัปตันรุ่นพี่ที่สุขุม อ่อนโยน และรับมือกับทุกสถานการณ์ได้เสมอ"พี่ป๋อโจว จะมาลงอารมณ์ใส่ฉันทำไม"ดวงตาของเฉิงหว่านจ้าวแดงขึ้นทันที น้ำตาคลออยู่ที่ขอบตา"หรือว่าพี่สะใภ้ยังโกรธเรื่องแสงเหนืออยู่ ฉันก็บอกแล้วว่าจะคืนตั๋วให้เธอ แต่พี่ต่างหากที่ยืนกรานจะพาฉันไปเอง ตอนนี้เธอหนีออกจากบ้าน แล้วทำไมต้องมาลงกับฉัน"เสิ่นป๋อโจวจ้องเธอเขม็งมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยความน้อยใจนั้น แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมานี่คือผู้หญิงที่เขาทะนุถนอมและ "ดูแล" มาตลอดสี่ปีหลังจากหานมู่เสวี่ยจากไป สิ่งแรกที่เธอคิดไม่ใช่ความรู้สึกผิด แต่เป็นการรีบปัดความรับผิดชอบออกจากตัวเอง แถมยังโยนความผิดกลับมาให้อีกฝ่าย"เธอรู้ตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหมว่ามู่เสวี่ยจะไป"เสิ่นป๋อโจวยืนขึ้น ค่อย ๆ เดินเข้าหาเธอทีละก้าว"วันนั้นที่ห้องรับรองผู้โดยสาร เธอตั้งใจคล้องแขนฉัน เพราะเห็นหานมู่เสวี่ยยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม ใช่ไหม"สีหน้าของเฉิงหว่านจ้าวซีดลงเล็กน้อย แต่ก็รีบเก็บอาการ"ฉันไม่รู้ว่าพี่พู
กุหลาบเฉาในฤดูหนาวที่สอง บทที่ 6
เสิ่นป๋อโจวแทบเป็นบ้า โทรหาทุกคนที่รู้จักฉันคนแรกที่เขาโทรหาคือสวี่หนานจือ"หนานจือ มู่เสวี่ยล่ะ เธอไปไหน" ทันทีที่สายเชื่อมต่อ เขาก็ถามอย่างร้อนรนหนานจือหัวเราะเยาะจากปลายสาย"กัปตันเสิ่น เที่ยวเสร็จแล้วยอมกลับแล้วเหรอ แสงเหนือสวยไหม""เลิกพูดเรื่องนั้นได้แล้ว หานมู่เสวี่ยอยู่ไหน จะงอนก็ต้องมีขอบเขต""งอน" เสียงของหนานจือสูงขึ้นทันที "เสิ่นป๋อโจว สมองนายมีแต่น้ำมันเครื่องบินหรือไง บ้านไหนงอนกันแล้วถึงขั้นยกเลิกเบอร์โทรศัพท์""เธอแค่อยากบังคับให้ฉันยอมอ่อนข้อ" เสิ่นป๋อโจวกัดฟันแน่น "ก็แค่ไม่ได้พาเธอไปดูแสงเหนือ ก็แค่ยกตั๋วให้หว่านจ้าว ฉันชดเชยให้ไม่ได้หรือไง""เสิ่นป๋อโจว จนถึงตอนนี้นายยังไม่รู้เลยใช่ไหมว่าเธอจากไปเพราะอะไร"หนานจือสูบบุหรี่ลึก ๆ ก่อนค่อย ๆ พ่นควันออกมา"เมื่อหกปีก่อน ตอนมู่เสวี่ยตรวจพบก้อนที่ต่อมไทรอยด์ นายกำลังบินเส้นทางระหว่างประเทศ ฉันต่างหากที่อยู่เป็นเพื่อนเธอ รอฟังผลชิ้นเนื้อที่โรงพยาบาล เธอกลัวจนร้องไห้ แต่ตอนโทรหานาย นายกลับรำคาญ บอกว่าเดี๋ยวจะขึ้นบินแล้ว อย่าทำให้อารมณ์เสีย""ฉัน... ตอนนั้นฉันไม่รู้ว่าเธอป่วย...""ใช่ นายไม่รู้ เพราะหลังจากนั้นเ
กุหลาบเฉาในฤดูหนาวที่สอง บทที่ 5
แสงแดดที่ต้าหลี่ร้อนแรงจนทั้งตัวอ่อนระทวยฉันเช่าบ้านชาวไป๋ที่มีลานเล็ก ๆ ริมทะเลสาบเอ๋อร์ไห่ จ่ายค่าเช่าล่วงหน้าครึ่งปีเจ้าของบ้านเป็นคุณป้าคนหนึ่ง เห็นฉันลากกระเป๋ามาคนเดียว ก็ช่วยยกสัมภาระเข้าบ้านอย่างมีน้ำใจ"หนูมาคนเดียวเหรอ มาเที่ยวต้าหลี่หรือ""ไม่ได้มาเที่ยวค่ะ จะมาอยู่ที่นี่" ฉันหยิบหนังสือที่พกมาวางเรียงบนชั้นไม้ริมหน้าต่างทีละเล่ม"มาอยู่ก็ดีนะ ที่นี่เหมาะกับการพักใจ" คุณป้ายิ้มกว้างก่อนเดินจากไปฉันทิ้งตัวลงบนเตียงไม้ที่ปูผ้าปูสะอาด มองคานไม้แกะสลักเหนือศีรษะไม่มีเสียงเครื่องยนต์ ไม่มีแผนที่เรดาร์ ไม่มีการเฝ้ารอนี่คือการนอนหลับที่สงบที่สุดในรอบแปดปีของฉันส่วนที่เรคยาวิกซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายพันกิโลเมตรเสิ่นป๋อโจวกำลังเจอกับอะไร ฉันไม่อยากรู้ แต่ภายหลังหนานจือเล่าให้ฉันฟังทางโทรศัพท์วันนั้น เสิ่นป๋อโจวกับเฉิงหว่านจ้าวเดินทางถึงโรงแรมกระจกโดมในฟินแลนด์เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตามความเคยชิน ตั้งใจจะส่งข้อความหาฉันหลายปีมานี้ เขาทำแบบนี้มาตลอด ไม่ว่าข้างนอกจะทำกับฉันแบบขอไปทีแค่ไหน พอถึงที่หมาย เขาก็ต้องส่งพิกัดมาให้ เหมือนเป็นการ "รายงานตัว""หานมู่เสวี่ย ฉันถ
Anda juga akan menyukai
รักเราไกลสุดฟ้า
จือฮั่วฮั่ว9.6K Dibacaความค้างคา สุดท้ายกลายเป็นเพียงภาพฝัน
หยวนเจิน11.0K Dibacaเมื่อฉันตาย อดีตสามีร้องไห้โฮหน้าหลุมศพฉัน
แมวผู้ไม่กินปลา9.0K Dibacaรอยรักเหนือกาลเวลา
มู่หือ7.6K Dibacaหยาดน้ำตาเบากว่าเกล็ดหิมะหรือไม่
เติ่งเฟยชูอวิ่นซือไห่1.7K Dibacaโลกยังเหมือนเดิม แค่ไม่มีเธอแล้ว
เจี่ยวซี1.4K Dibacaสิ้นสุดกันที ไม่ว่าชาตินี้ชาติไหน
ยูคาลิปตัสแดนใต้6.9K Dibacaลูกผัวลำเอียง ขอหย่าแล้วอย่ามารั้ง
พระจันทร์สว่างในฤดูใบไม้ผลิ601 Dibaca
