กุหลาบเฉาในฤดูหนาวที่สอง의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

ตอนบ่ายฉันแวะไปที่สำนักงานนิติบุคคลลายนิ้วมือของฉันถูกลบออกจากระบบเข้าออกของคอนโดแม่บ้านนิติบุคคลเป็นคุณป้าที่ใจดี พอเห็นฉันกดลบก็ทำหน้าสงสัย"คุณนายเสิ่น อยู่ ๆ จะลบลายนิ้วมือทำไมคะ ต่อไปเข้าออกก็ลำบากสิ""ต่อไปคงไม่ต้องใช้แล้วค่ะ" ฉันยิ้มบาง ๆพอกลับถึงบ้าน ฉันลากกล่องกระดาษใบใหญ่ออกมาสองใบจากห้องเก็บของ แล้วเริ่มเก็บข้าวของบ้านหลังนี้ใหญ่โต คอนโดวิวแม่น้ำขนาดสองร้อยตารางเมตร เสิ่นป๋อโจวจ่ายเงินซื้อสดทั้งหมดเขาบอกว่านี่คือการขอบคุณที่ฉันอยู่เคียงข้างเขาในช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดฉันเคยคิดว่านี่คือบ้านของเราแต่เพิ่งรู้ตอนนี้เองว่า ของของฉันมีอยู่น้อยจนน่าใจหายในห้องแต่งตัว เสื้อผ้าของฉันมีอยู่แค่สองตู้ที่เหลือเป็นเครื่องแบบ เสื้อสูท เสื้อโค้ต และชุดออกกำลังกายของเขาในแต่ละฤดูกาลฉันพับเสื้อผ้าที่ใส่เป็นประจำแล้วเก็บลงกระเป๋าเดินทางส่วนชุดราตรีราคาแพงที่เขาซื้อให้ ทั้งที่ไม่เคยตรงกับรสนิยมของฉัน ยังคงแขวนอยู่ที่เดิมบนโต๊ะหัวเตียงมีโมเดลเครื่องบินของสายการบินตั้งอยู่เป็นของที่ระลึกที่เขานำกลับมาตอนบินเส้นทางระหว่างประเทศครั้งแรกฉันหยิบมันขึ้นมา ใต้ฐานมีรูปถ่า

คืนนั้นเสิ่นป๋อโจวไม่กลับบ้านจนกระทั่งเที่ยงของวันถัดมา เขาถึงเปิดประตูเข้ามา พร้อมกลิ่นน้ำหอมโทนไม้จาง ๆ ติดตัวเป็นกลิ่นที่เฉิงหว่านจ้าวใช้เป็นประจำเขาโยนกุญแจรถไว้ตรงโถงทางเข้า ก่อนมองฉันด้วยสีหน้าเย็นชา"เมื่อคืนงอนพอหรือยัง"ตอนนั้นฉันกำลังใช้เทปปิดฝากล่องกระดาษ จึงไม่ได้เงยหน้าขึ้น"แกล้งทำเป็นไม่ได้ยินใช่ไหม" เขาเดินเข้ามาเตะกล่องกระดาษหนึ่งที "เก็บขยะพวกนี้ทำไมเยอะแยะ""จัดของที่ไม่ใช้แล้ว"เขาแค่นหัวเราะ"หานมู่เสวี่ย ไม้นี้ใช้ไม่ได้หรอก คิดว่าจะเล่นตัวใส่ฉัน พอเงียบใส่กันสองสามวัน แล้วฉันจะมาง้อเธอเหรอ"ฉันยืนตัวตรง ปัดฝุ่นบนมือออก"ฉันไม่เคยคิดจะให้คุณง้อ""งั้นท่าทีแบบนี้หมายความว่าอะไร เมื่อคืนเพราะคำพูดของเธอ หว่านจ้าวร้องไห้ไปตั้งครึ่งชั่วโมง เธอติดค้างคำขอโทษกับเธอ""ฉันจะไม่ขอโทษ""เธอนี่มันไม่มีเหตุผลจริง ๆ"เขาขยี้ผมอย่างหงุดหงิด ก่อนเดินไปนั่งที่โซฟา"ฉันไม่มีเวลามาเสียกับเธอ วันพุธหน้าฉันจะบินเส้นทางชมแสงเหนือไปเรคยาวิก ถ้าเธอยอมรับผิด ฉันจะยกตั๋วสิทธิ์ญาติที่เดิมตั้งใจเก็บไว้ให้หว่านจ้าวมาให้เธอ พาเธอไปดูแสงเหนือ"ฉันยืนนิ่งอยู่กับที่แสงเหนือ

เสิ่นป๋อโจวแทบเป็นบ้า โทรหาทุกคนที่รู้จักฉันคนแรกที่เขาโทรหาคือสวี่หนานจือ"หนานจือ มู่เสวี่ยล่ะ เธอไปไหน" ทันทีที่สายเชื่อมต่อ เขาก็ถามอย่างร้อนรนหนานจือหัวเราะเยาะจากปลายสาย"กัปตันเสิ่น เที่ยวเสร็จแล้วยอมกลับแล้วเหรอ แสงเหนือสวยไหม""เลิกพูดเรื่องนั้นได้แล้ว หานมู่เสวี่ยอยู่ไหน จะงอนก็ต้องมีขอบเขต""งอน" เสียงของหนานจือสูงขึ้นทันที "เสิ่นป๋อโจว สมองนายมีแต่น้ำมันเครื่องบินหรือไง บ้านไหนงอนกันแล้วถึงขั้นยกเลิกเบอร์โทรศัพท์""เธอแค่อยากบังคับให้ฉันยอมอ่อนข้อ" เสิ่นป๋อโจวกัดฟันแน่น "ก็แค่ไม่ได้พาเธอไปดูแสงเหนือ ก็แค่ยกตั๋วให้หว่านจ้าว ฉันชดเชยให้ไม่ได้หรือไง""เสิ่นป๋อโจว จนถึงตอนนี้นายยังไม่รู้เลยใช่ไหมว่าเธอจากไปเพราะอะไร"หนานจือสูบบุหรี่ลึก ๆ ก่อนค่อย ๆ พ่นควันออกมา"เมื่อหกปีก่อน ตอนมู่เสวี่ยตรวจพบก้อนที่ต่อมไทรอยด์ นายกำลังบินเส้นทางระหว่างประเทศ ฉันต่างหากที่อยู่เป็นเพื่อนเธอ รอฟังผลชิ้นเนื้อที่โรงพยาบาล เธอกลัวจนร้องไห้ แต่ตอนโทรหานาย นายกลับรำคาญ บอกว่าเดี๋ยวจะขึ้นบินแล้ว อย่าทำให้อารมณ์เสีย""ฉัน... ตอนนั้นฉันไม่รู้ว่าเธอป่วย...""ใช่ นายไม่รู้ เพราะหลังจากนั้นเ

การปรากฏตัวของเสิ่นป๋อโจว ไม่ได้ทำให้ชามในมือฉันสั่นแม้แต่น้อยฉันกินวุ้นน้ำแข็งกุหลาบคำสุดท้ายหมด ดึงกระดาษทิชชูมาเช็ดมุมปาก"คุณมาผิดที่แล้ว ที่นี่เป็นบ้านพักส่วนตัว"เขาเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะปิดประตูลานบ้านจากด้านในเขาซูบลงมาก คางมีหนวดเขียวขึ้น เสื้อเชิ้ตที่ปกติรีดเรียบกริบ ตอนนี้ยับย่นติดตัวสภาพที่ดูอิดโรยนี้ ต่างจากภาพลักษณ์กัปตันผู้สง่างามของเขาราวฟ้ากับดิน"มู่เสวี่ย ฉันผิดไปแล้ว"เขาเดินมาหยุดตรงหน้าฉัน เสียงแหบพร่าอย่างหนัก ดวงตาแดงก่ำจนเห็นเส้นเลือดชัดเจน"ฉันไล่เฉิงหว่านจ้าวไปแล้ว ของของเธอก็ทิ้งหมดแล้ว จากนี้ที่นั่งผู้สังเกตการณ์ในห้องนักบินจะเป็นของเธอคนเดียว รหัสโทรศัพท์ก็เปลี่ยนเป็นวันเกิดของเธอแล้ว กลับบ้านกับฉันได้ไหม"เขาเหมือนเด็กที่ทำผิด แล้วรีบร้อนเอาผลงานการ "แก้ไข" มาให้ดูฉันมองเขาอย่างเรียบเฉย ราวกับกำลังมองคนแปลกหน้า"บินมาตั้งไกล เพื่อจะมาบอกฉันว่า คุณเอาขยะไปทิ้งแล้วงั้นเหรอ"เขานิ่งไปเขาคิดไว้แล้วว่าฉันจะโกรธ จะร้องไห้ จะตะโกนต่อว่าเขาแต่ไม่เคยคิดเลยว่า ฉันจะเย็นชาขนาดนี้ ไม่มีแม้แต่คลื่นอารมณ์สักนิด"ไม่ใช่... ฉันเอาสิ่งนี้มาให้เ

ฝนที่ต้าหยุดแล้วฉันสวมเสื้อแจ็กเก็ตกีฬาตัวเก่าที่ซักจนสีซีด มัดผมหางม้าแบบลวก ๆ แล้วผลักประตูลานบ้านออกไปโทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นขึ้นหนึ่งครั้งฉันก้มลงปลดล็อกจักรยานไปด้วย หยิบโทรศัพท์ออกมาดูไปด้วยบนหน้าจอเป็นข้อความจากหนานจือ พร้อมข้อความหนึ่งบรรทัดที่มีเครื่องหมายตกใจสามตัว"โอนกรรมสิทธิ์บ้านเสร็จแล้ว นายหน้าบอกว่าพร้อมลงขายได้ทุกเมื่อ เธอว่าจะขายเท่าไหร่"บ้านหลังนั้นคือความผูกพันสุดท้ายระหว่างฉันกับเมืองนั้นฉันคร่อมจักรยาน เท้าข้างหนึ่งยังยันพื้นไว้ แล้วพิมพ์ตอบเธอด้วยมือเดียว"ขายตามราคาตลาดก็พอ พอขายได้เงินแล้ว เราสองคนมาลงหุ้นเปิดเกสต์เฮาส์ที่นี่กันไหม"ส่งข้อความไปไม่ถึงสิบวินาที ข้อความตอบกลับของหนานจือก็เด้งเข้ามารัว ๆเธอส่งสติกเกอร์แพนด้าคุกเข่าก้มกราบ บนหัวมีข้อความตัวโตว่า "เจ้านายใจกว้าง"จากนั้นก็ส่งข้อความเสียงตามมา ฉันกดเปิดฟัง เธอกดเสียงต่ำแล้วตะโกนว่า "เจ้านายหาน รอฉันนะ ฉันจะยื่นใบลาออกเดี๋ยวนี้เลย คืนนี้จะจองตั๋วเครื่องบิน"ฉันนึกภาพเธอนั่งตัวหดอยู่ที่โต๊ะทำงาน แอบซ่อนโทรศัพท์ไว้ใต้โต๊ะแล้วแอบส่งข้อความอย่างทุลักทุเลก็อดหัวเราะไม่ได้ ฉันเก็บโทรศัพท