กูไม่ยอมเป็นเมียหรอก! (Ep 2 nc เบาๆ)

ผมนั่งมองท่าทางของไอ้เด็กหัวฟ้าด้วยสายตาสนุก แอบมองว่าไอ้ยาที่ผมสั่งให้ชงเหล้ามันใส่ในแก้ว แล้วส่งให้ในกิน อาการมันจะออกมาแบบไหน

“เป็นอะไรวะ” เสียงของเพื่อนมันเอ่ยถาม เมื่อไอ้เด็กลูกครึ่งมันเริ่มมีอาการไม่ดี สีหน้าของมันนั้นดูแดงระเรื่อ เหงื่อไหลอาบกรอบหน้า ผมนั่งมองพร้อมแววตาสนุก รอดูว่ามันจะแสดงท่าทางเหมือนหมาตอนไหน แม้ไอ้ยาเสียสาวมันจะผิดกฎหมาย แต่ในเมื่อไม่มีใครรู้ ก็ถูกกฎหมาย จริงมั้ย?

“มึงไปเล่นอะไรมา” พี่แมนเอ่ยถาม พร้อมมองผมด้วยสายตาจับผิด ผมหันมาไม่สนใจท่าทางของไอ้เด็กเวรนั้นอีก มือเรียวยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม ความร้อนบวกขมแสบคอของเหล้าขาวรุนแรง มันไหลลงคอ ทำให้ต้องรีบคว้าแก้วน้ำเย็นขึ้นมาดื่มตาม เพื่อล้างความแสบคอ

“ก็มันกวนตีน เลยให้บทเรียนนิดหน่อย” ผมบอก พลันไหวไหล่ชิลๆ แล้วรินเหล้าใส่แก้วเป๊ก หยิบกับแก้มเข้าปาก

“ไหนมึงบอกว่าเป็นเพื่อนลูกชายพ่อเลี้ยงไง”

“โธ่พี่ ผมไม่ได้แกล้งมันหนักหรอก นิดเดียวเอง อีกอย่าง ถ้ามันทนไม่ได้ ก็แค่ปลดปล่อย หน้าตาอย่างมัน เด็กของพี่พร้อมช่วยมันอยู่แล้ว” ผมยื่นหน้าคุยกับพี่แมน แล้วปรายตามองสาวๆ ของร้านพี่แมน ที่เอาแต่มองไอ้เด็กหัวฟ้าไม่วางตา นี่ถ้าจับมันแดกได้ จับแดกไปแล้วนะ

“ก็จริง” พี่แมนพยักหน้าเห็นด้วย

“นั้นๆ กลับมาแล้ว” พี่แมนบอก ผมหันมองเพียงนิด ตอนนี้ไอ้เด็กนั้นมันเดินกลับมาแล้ว ท่าทางของมันนั้นดูไม่สู้ดี จนเพื่อนมันต้องรีบพากลับบ้าน ไอ้ผมก็ไม่ได้สนใจอะไร นั่งชิลกับพี่แมนต่อ จนเริ่มเมาจึงรีบขอตัวกลับบ้าน เพราะถ้ายังนั่งต่อ มีหวังได้นอนคาร้านพี่แมนแน่

ผมเดินกลับมาที่บ้านด้วยท่าทางเซ ดีนะที่บ้านผมกับร้านเหล้าของพี่แมน มันอยู่ไม่ไกลกันมาก เลยเดินกลับมาได้

มอ...

เสียงร้องทักของไอ้ทองดังขึ้น ผมหันมองเพื่อนรักสี่ขา ก่อนจะเดินเข้าไปหามัน ฝ่ามือเรียวตบลำตัวใหญ่ของไอ้ทองเบาๆ

“อึก มีแต่มึง ที่อยู่กับกู” เสียงยางไม่เป็นคำเอ่ยบอก พลันข้าไปกอดควายเพื่อนรักแน่น

“ฮึก แม่ง ฮืออ พ่อแม่ก็ทิ้งกู เพราะกูเป็นผู้ชายท้องได้ ฮึก ไอ้มะขามก็ทิ้งกู เพราะมีผัว ฮึก หลวงตาท่านก็ทิ้งมึงกับกูไว้ที่นี่ แล้วหลับสบายอยู่คนเดียว” ด้วยเพราะความเมา ทำให้ไอ้คนที่มีเรื่องมากมายในใจ พูดระบายออกมาจนหมด

“ไอ้ทอง ฮึก มึงอย่าทิ้งกูไปนะ ฮืออ มึงอยู่กับกูนะ” เสียงสะอื้นเอ่ยบอกเพื่อนสี่ขา ไอ้ทองเหมือนรู้เรื่อง มันร้องรับคำพูดของผม แกว่งหางตอบรับรู้

ผมยืนกอดไอ้ทองอยู่แบบนั้นครู่ใหญ่ ก่อนจะเดินร้องไห้ขึ้นบ้าน บ้านพักที่พ่อเลี้ยงยกให้อยู่ เพราะผมไม่มีที่อยู่ หลังจากออกมาจากวัด

ชีวิตซวยๆ ของไอ้ดำ อย่างน้อยก็มีคนใจดียื่นมือช่วยเหลือ

หมับ!...

“เฮ้ย!” ผมร้องอุทานลั่นบ้าน เมื่อต้นขนเรียวมีมัดกล้ามถูกจับกระชากให้หันไป ใบหน้าแดงเพราะกินเหล้าหันไปซบอกแกร่งของคนกระชาก กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยแตะจมูก จนผมต้องผละใบหน้าออกห่าง ขมวดคิ้วเรียวเข้าหากันแน่น หรี่ตามองไอ้คนที่มันกล้ากระชากผม แต่มันมืดมากจนมองใบหน้านั้นไม่เห็น

“มึง อึก ใครวะ?” เสียงแหบเอ่ยถามไม่เต็มเสียง พยายามมองว่ามันเป็นใคร แต่พยายามเท่าไหร่ก็มองไม่ชัด ไม่ชัดเพราะมันมืด หรือเพราะสายตาผมไม่ดีวะ?

“ผมชื่อลูคัส เป็นผัวในอนาคตของพี่ไง” เสียงเข้มเอ่ยบอกพร้อมรอยยิ้ม

“ผัวพ่อง! อื้อ!” เสียงด่ายังเอ่ยไม่จบดี ก็พลันถูกกดจูบปิดคำด่า ฝ่ามือหนาขยุ้มกลุ่มผมสั้นแน่น ล็อกใบหน้าไม่ยอมให้ผมหันหน้าหนี

“ฮื้มม” ลิ้นร้อนสอดเข้ามากวาดตอนลิ้นเล็กกว่าในโพรงปาก เกี่ยวตวัดด้วยความหิวกระหาย กลืนกินน้ำหวานในปากผมทุกหยาดหยด

ปึก!ๆ...

หมัดเล็กแต่หนักทุบอกแกร่งให้มันยอมปล่อย แต่ดูเหมือนเรี่ยวแรงของผมนั้นจะสู้มันไม่ได้ นั้นเพราะร่างกายที่ตอบรับสัมผัสแปลกใหม่ ความเสียววูบวาบมันวงอยู่ในท้อง จากที่พยายามดันมันออก ตอนนี้กำเสื้อตรงอกไอ้คนตรงหน้าแน่น ตอบรับจูบเร่าร้อนของมันอย่างโหยหา ก่อนจะผละออกจากกันช้าๆ อย่างเสียดาย

“ต่อที่เตียงมั้ย” เสียงแหบหนักด้วยแรงอารมณ์ถาม ผมนิ่งเงียบไม่ตอบอะไร แค่หอบพลางปรือตามองแววตาน้ำข้าวคู่นั้น

คุ้นมาก แต่จำไม่ได้ว่าเห็นที่ไหน

“...เอา” เสียงแหบหนักเอ่ยตอบออกไป คำตอบของผมทำให้คนฟังยกยิ้มดีใจ พลันย่อกายอุ้มผมขึ้นในท่าเจ้าสาว ทำเหมือนผมไม่หนักอะไร ทั้งที่ร่างกายนั้นเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ และรอยสักมากมาย

ตุบ...

มันวางผมลงบนผ้าปูนอนเบาๆ สายตาเจ้าเล่ห์มองพื้นที่ผมใช้นอนด้วยความหงุดหงิด

“ครั้งหน้าจะซื้อที่นอนให้” มันบอกจบ ก็พลันก้มหน้ามากดจูบ แลกลิ้นจนน้ำสีใสไหลย้อนออกมา มุมปากบวมมีแต่เสียงจูบดูดดื่ม ท่อนแขนเรียวหนายกขึ้นกอดคอแกร่ง เจ้าของจูบเร่าร้อนเอียงหน้ารับ ลุกเข้าใส่กันไม่ให้หายใจ ก่อนจะผละกายขึ้น นิ้วเรียวปลดกระดุมเร่งรีบ พอไม่ได้ดั่งใจ ก็กระชากออกจนกระดุมหลุดหมด แล้วก้มลงชิมยอดอกสีกาแฟเข้ม

“อื้อ อ่า อึก...” ใบหน้าแดงจัดเพราะความเมาและความต้องการ พลันเชิดหน้าขึ้นสูง รับสัมผัสเสียวซ่านที่ถูกสร้างขึ้น ลิ้นร้อนไล่เลียวนรอบเม็ดกาแฟ นิ้วเรียวบดขยี้เม็ดกาแฟอีกข้าง มันทั้งเสียวและต้องการอะไรบางอย่างไปพร้อมกัน ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเป็นความรู้สึกอะไร เพราะตั้งแต่เล็กจนโต ผมไม่เคยมีความรู้สึกนี้มาก่อนเลย แม้จะชอบหยอกล้อกับผู้หญิง แต่เรื่องนั้นผมยังซิงอยู่ ไม่เคย...

“อึก!” ดวงตาเรียวเบิกกว้างตกใจ เมื่อมีบางอย่างสอดเขามาในช่องทางด้านหลัง ทำให้ต้องรีบก้มหน้าลงไปมอง

“มึง อะ จะทำอะไร?” เสียงหอบหนักร้องถามไม่เต็มเสียง คนถูกถามช้อนตาขึ้นมองกัน พลันดูดเม็ดกาแฟจนติดปากมาด้วย ก่อนจะยอมปล่อยคืน

“อ่าส์!” ผมเผลอครางลั่น อกหนาเต็มไปด้วยมัดกล้ามแอ่นขึ้นสูง คนกระทำยกยิ้มพึงพอใจ

“จะมีอะไรกัน ต้องเตรียมก่อน แม้ของผมจะพร้อมรบเต็มที่ เพราะพี่ให้ผมกินยาก็เถอะ” สิ้นคำพูดนั้น เหมือนผมจะเริ่มได้สติ ภาพทุกอย่างมันไหลเข้ามาในหัว ก่อนหน้านี้ที่ร้ายพี่แมน ผมให้คนไปวางยา...

“มึง!” เสียงหอบหนักสบถดังลั่น รีบถอยกายออกห่าง พอดีกับที่แสงจันทร์ส่องสอดหน้าต่างเข้ามาในห้องนอน ทำให้เห็นสายตาสีน้ำข้าว ผมสีเทาออกฟ้า ใบหน้าขาวใสสะอาดตา ร่างกายเต็มไปด้วยมัดกล้ามไม่แพ้กัน

“ไอ้...”

“อะไร ผมพึ่งบอกชื่อไป จำไม่ได้แล้วหรอ เสียใจนะเนี่ย” มันตีหน้าเศร้า แต่สายตานั้นกับมีรอยยิ้มร้าย

“ไอ้เด็กเหี้ย!”

ผลัวะ!...

หมัดหนักชกเข้าเต็มใบหน้าของไอ้ลูคัส ใบหน้าหล่อลูกครึ่งหันไปตามแรงชกของผม แค่หันไปเท่านั้น

“...ซี๊ด” มันนิ่วหน้าเจ็บร้าว นิ้วโป้งเช็ดเลือดตรงมุมปากออก

“เล่นแรงเหมือนกันนะ” มันว่าไม่จริงจัง ทั้งที่ควรโกรธเมื่อถูกผมทำแบบนั้น มันกลับยกยิ้มพึงพอใจ พลันปรายตามองผม

“พี่ต่อย ผมกระแทก” มันกดเสียงต่ำพร้อมรอยยิ้มร้าย มือหนากระชากข้อเท้าเรียวที่เดียว ผมก็มานอนอยู่ใต้ร่างของมัน

“ไอ้ลูคัส! ไอ้เด็กเมื่อวานซืน! มึงออกไปจากตัวกูนะเว้ย!”

“ใครทำอะไรไว้ ก็ต้องรับผิดชอบ ในสิ่งที่ตัวเองทำสิครับ” มันว่าด้วยรอยยิ้ม พลางกระชากเสื้อเก่าๆของผมออกจนขาด เศษของเสื้อที่ขาด มันเอามามัดมือผมไว้ ไม่ให้ผมชกหน้ามันอีก ก่อนจะดึงกางเกงผ้าเก่าๆออกจนหลุด เผยให้เห็นร่างกายเปลือยเปล่า อวดต่อหน้าเด็กหนุ่ม

“...อึก!” ลำคอแกร่งกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ลิ้นร้อนเลียริมฝีปากแตกกระหาย

“มึงจะทำอะไร หยุด ไม่! อะ อ่าส์! ไอ้ลู...อึก คัส!”

เสียงครางปนเสียงด่าเอ่ยไม่เต็มเสียง เมื่อใบหน้าหล่อก้มลงตรงหว่างขาเรียว มือหนาจับขาเรียวแยกออกกว้าง เส้นผมทุกเส้นสัมผัสต้นขาด้านในแต่นั่นไม่เท่าลมหายใจร้อน ที่เป่ารดลูกลมๆสองลูก ก่อนจะตัวสั่นเทา เมื่อลิ้นร้อนแตะสัมผัสช่องทางที่มันเบิกไว้

“เฮือก!” ดวงตาเรียวเบิกกว้าง เมื่อปลายลิ้นร้อนแตะรอบๆ เลียวนอยู่ตรงจุดนั้นช้าๆ เหมือนจงใจหยอกล้อให้คนถูกกระทำขาดใจ

“อะ...ไอ้! อ้าง!!” เสียงครางน่าอับอายร้องลั่นบ้าน อกหนาแอ่นขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ เมื่อลิ้นร้อนแกร่งแข็ง สอดเข้ามาในช่องทางนั้นอย่างไม่รังเกียจ

“ไอ้ลูคัส! มึง อึก บ้าไปแล้วหรอ!!” ผมสบถเสียงดังลั่นห้อง มองหัวฟ้ามุดตรงหว่างขาเรียว อยากหุบขาหนี แต่ทำไม่ได้ เพราะมือหนาจับแยกออก ไม่ยอมให้ผมหุบขาเข้าได้

“อื้อ...หวาน หวานมาก” เสียงเข้มเอ่ยชม เงยหน้าขึ้น พลันทำสีหน้าพึงพอใจรับสิ่งที่มันพูด สายตาเจ้าเล่ห์จ้องมองผมไม่ละสายตา พร้อมรอยยิ้มร้ายแต่งแต้มใบหน้าหล่อนั้น