Novels by Black_Cat_

กูไม่ยอมเป็นเมียหรอก!ตอนพิเศษ NC@2ปีผ่านไป ฝ่ามือหนาสัมผัสหน้าท้องแบนราบ ใบหน้าหล่อก้มลงซุกไซ้ซอกคอหนา ขบเม้มสร้างรอยแดงจางๆไว้“อื้อ ไอ้หมาไซ หยุดเลย เมื่อคืนยังไม่พอหรอวะ” เสียงแหบแห้งเอ่ยถามไม่เต็มเสียง ดวงตาเรียวหลับพริ้ม รับความเสียวซ่านที่ถูกสร้างขึ้น“ยังไม่พออ่ะ ต่อให้ทั้งคืน ก็ไม่พอ” เสียงแหบแห้งบอก ขณะที่ใบหน้านั้นยังคงสูดดมกลิ่นกายกันไม่ห่างตั้งแต่ผมคลอดลูก ไอ้เด็กนี่มันก็ดูเหมือนมันจะติดกลิ่นผมมาก ไม่ว่าผมจะทำอะไรอยู่ มันจะเข้ามากอดแนบชิดแบบนี้ทุกครั้ง แถม...เรื่องบนเตียงก็ดุขึ้นด้วย จนบางครั้งผมก็หลับคาอกมัน เหมือนเมื่อเช้า ที่ตื่นมาพร้อมกับ พบว่าตัวเองอยู่ในห้องน้ำ โดยมีไอ้ลูคัสอาบน้ำทำความสะอาดให้ ไอ้ดูแลมันก็ดีอยู่ แต่มันจะดีมาก ถ้ามันไม่...“อ่ะ อึก ไอ้เด็กเหี้ย เอานิ้วมึงออกไปเลยนะ อ่า!” เสียงครางลั่นปนเสียงด่า สบถไม่เต็มเสียงว่าอีกคนออกไป ผัวเด็กยกยิ้มพอใจกับท่าทางของผม ยิ่งเห็นผมเสียวซ่าน มันยิ่งแกล้งกัน“พี่ก็หยุดครางก่อนสิ” มันบอก พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ปากบอกให้ผมหยุดคราง แต่นิ้วมันกับขยับไม่หยุด ช่องทางบวมขมิบรัดนิ้วเรียวถี่ๆ“ก็ อื้อ มึงแม่ง อ่าส์ อย่ากดตรง

ครืน!... เสียงห้าร้องดังลั่น พร้อมลมที่พัดแรง หอบเอากลิ่นดินกลิ่นหญ้าลอยมาตามอากาศ ผมนั่งเหม่อลอยอยู่ใต้ถุนบ้าน นั่งมองทางเดินเข้าบ้าน พลันนึกถึงข้อความของไอ้ลูคัสที่ส่งมา รอหรอ ให้ผมรอมันดีกสินะ ถึงจะนาน แม้จะทรมาน ยังไงผมก็จะรอซ่า!...สายฝนเทลงมาดังลั่นกระทบหลังคาบ้าน แววตารอคอยยังคงมองตรงทางเข้าไม่ละสายตา หวังว่ามันจะแค่พูดเล่น แล้วโผล่มาในจังหวะที่ผมต้องการ แต่ก็ไม่ เมื่อทางเดินนั้นมันเงียบ ไร้เงาของคนที่รอคอย“พี่ดำ มานั่งทำอะไรตรงนี้ครับ ฝนตกหนักมากแล้วนะ” เสียงของน้ำมนต์เอ่ยแข่งกับเสียงฝนดังลั่น ผมหันมองน้ำมนต์ช้าๆ พร้อมรอยยิ้มหม่น“น้ำมนต์ พี่...” เสียงสั่นจะเอ่ยบอก แต่คำพูดนั้นกลับไม่ออกมา มีแต่เสียงสั่นๆกับสีหน้าเจ็บปวด“ผมรู้ ว่ามันนาน แต่พี่ก็จะรอมันใช่มั้ย” น้ำมนต์บอกพร้อมรอยยิ้มบาง พลันเดินเข้ามาใกล้ ย่อกายนั่งลงตรงหน้า มือหนาคว้ามือผมไปกุมไว้“ฮึก ใช่ พี่จะรอ ฮึก ต่อให้นาน ฮึก พี่ก็จะรอมัน” เสียงสั่นเอ่ยบอกเด็กหนุ่มตรงหน้า น้ำมนต์ยกยิ้มบางอ่อนโยน พลันเช็ดน้ำตาให้กันเบาๆ“เราขึ้นบ้านกันเถอะครับ” เสียงนุ่มอ่อนโยนเอ่ยบอกพร้อมรอยยิ้ม ผมพยักหน้ารับเบาๆ ยันกายขึ้นเติ

ผ่านไปแล้ว1อาทิตย์ หลังจากไอ้ลูคัสกลับเมืองนอก ไม่การติดต่อหรืออะไรกลับมาหากัน แม้แต่คุณคิงที่เป็นเพื่อนรัก ยังติดต่อหาไอ้ลูคัสไม่ได้ ไม่รู้ว่ามันเป็นยังไง จัดการเรื่องไปถึงไหนแล้ว ผมไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง“แฮ่กๆ แหวะ!” เสียงหอบหนักดังขึ้นแต่เช้า เมื่อตื่นกลับมีอาการแพ้ท้อง ทั้งที่ไม่เคยมีอาการนี้เลย แต่พอไอ้ลูคัสไป ร่างกายผมก็รู้สึกแย่งลง ทั้งเหนื่อยง่ายกว่าเดิม อารมณ์เหวี่ยง จนเข้าหน้าน้ำมนต์แทบไม่ติด ทั้งที่อีกคนไม่ได้ทำอะไรให้ แต่ผมกลับขึ้นเสียงใส่ไม่มีเหตุผล ไหนจะอาการกินไม่ได้ นอนไม่หลับ แม้จะพยายามนอนมากแค่ไหน ก็จะสะดุ้งตื่นขึ้นมาทุกครั้ง และก็จะ...ร้องไห้เพราะคิดถึงอีกคน“พี่ไหวมั้ย” เสียงร้อนรนของน้ำมนต์เอ่ยถาม ผมส่ายหน้ารัวแทนคำตอบ ว่าตอนนี้ผมไหวแล้ว มันรู้สึกไม่ค่อยดี มึนหัวไปหมด จนไม่อยากทำอะไร“มา นั่งพักตรงนี้ก่อน” น้ำมนต์บอก พลันรีบเดินไปเอายาดมมาให้ แล้วคอยพัดให้ผมอารมณ์ดีขึ้น“เป็นไงบ้างครับ ดีขึ้นมั้ย” เสียงเป็นห่วงของน้ำมนต์เอ่ยถาม ผมพยักหน้าแทบคำตอบ ทำไมมันทรมานแบบนี้ อาการแพ้ท้องมันหนักขนาดนี้เลยหรอ กว่าจะคลอดเด็กคนหนึ่งออกมาได้ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย“เดี๋ยวผมไปเอายา

@เช้าของอีกวันเมื่อท้องฟ้าสว่างขึ้น ไอ้ลูคัสและน้ำมนต์ ก็ไปหาลูน่าที่บ้านผู้ใหญ่ เพราะลูน่านั้นเป็นลูกสาวคนโต ส่วนจิ๊บนั้นเป็นลูกสาวกับอีกเมียหนึ่ง ซึ่งผมเองก็พึ่งรู้เรื่องนี้เหมือนกัน และที่สำคัญ พ่อของลูน่าและแม่ของไอ้ลูคัส ก็รู้จักกัน เพราะแบบนี้ทั้งสองจึงจับคู่ให้ลูกตัวเอง“อ้าว ลูคัส กลับมาแล้วหรอลูก คิดได้แล้วใช่มั้ย” เสียงของผู้เป็นแม่ถามลูกชายเพียงคนเดียว เมื่อเห็นหน้าลูกตนเอง แต่แล้วก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อสายตานั้นจับมาที่ผมและน้ำมนต์ ที่เดินตามหลังไอ้ลูคัสเข้ามาในบ้านของผู้ใหญ่“พามันมาทำไม” จากเสียงดีใจก็พลันเปลี่ยนเป็นตวาดดังลั่น ทำให้คนในบ้าน และเจ้าของบ้านรีบเดินออกมาดู“พี่ลูคัส กลับมาแล้วหรอคะ” เสียงอ่อนหวานของลูน่าถาม พร้อมสีหน้าดีใจ การแสดงว่าอ่อนแอพลันเริ่มขึ้น เมื่อเด็กสาวหันไปไอ ทำท่าทางเหมือนตัวเองป่วย อ่อนแอจนน่าปกป้อง“แล้วพวกเธอ มาที่นี่มีเรื่องอะไรกัน” ครั้งนี้เป็นผู้ใหญ่บ้านที่เอ่ยถาม เมื่อถูกถาม ไอ้ลูคัสจึงยกมือถือที่มีคลิปของลูกสาวออกมาเปิด เพียงแค่ทุกคนได้เห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้า จากสายตาสงสัย ก็พลันเปลี่ยนเป็นเบิกกว้าง“นี่มันอะไรกัน ฮึก ลูน่าไม่รู้เรื่องนะ

ความสงสัยทำให้ผมไม่สามารถข่มตานอนลงได้ ตลอดทั้งคืนผมเอาแต่คิด ว่าใครเป็นลงมือทำเรื่องแบบนี้ แต่คนที่ผมสงสัยนั้น มัน...“จะใช่หรอวะ” เสียงแผ่วเบาเอ่ยขึ้นในความมืด แต่มันก็ดังพอให้คนที่นอนเฝ้าได้ยิน“พี่คิดอะไรอยู่” เสียงของไอ้ลูคัสเอ่ยถาม ผมจึงหันมองไปทางมัน สีหน้ามันเองก็ไม่ดีนัก มันคงรู้สึกว่าตัวมันเป็นต้นเหตุ ทำให้ลูกเกือบตาย แต่มันไม่ได้เป็นคนทำนิ“แล้วมึง คิดอะไร” ผมถาม ไอ้หมาไซจึงก้าวเท้าเดินตรงเข้ามาหาผม พลันเข้ามากอดกัน ซุกหน้าไว้กับไหล่กว้าง“พี่ดำ ถ้าตอนนั้นมาโรงพยาบาลไม่ทัน” เสียงสั่นของมันไม่เต็มเสียง ผมไม่ได้พูดอะไร รอฟังว่ามันจะพูดอะไรออกมา แต่มีเพียงความเงียบที่กัดกินในห้องพักผู้ป่วย จนเป็นผมเอง ที่ยกมือสัมผัสแผ่นหลังของไอ้เด็กลูกครึ่งตาสีน้ำข้าว“ไม่ใช้ความผิดมึง”“แต่ผม ฮึก ก็เป็นต้นเหตุ ทำให้พี่กับลูก” มันหยุดแค่นั้น พยายามปรับเสียงไม่ให้สั่น ผมเข้าใจว่ามันรู้สึกยังไง มันก็ไม่อยากให้เรื่องนี้เกิดขึ้น ผมเองก็ไม่อยาก ตอนนี้เราผ่านมันมาได้แล้ว ลูกปลอดภัยแล้ว“ถ้าผมต้องเสียพี่กับลูกไป ฮึก สู้ให้ผมเป็นคนตายเองดีกว่า” เสียงสั่นเอ่ยบอก ผมเบิกตากว้างนิ่งค้าง เมื่อได้ยินว่ามัน

เรื่องวุ่นวายทั้งหมดนั้นผ่านไปสองวันแล้ว ไอ้สองวันนี้ผมดันรู้สึก...กังวลใจยังไงไม่รู้ เหมือนกำลังจะมีเรื่องไม่ได้เกิดขึ้น เรื่อง...ไม่ดีมากๆ“พี่ดำ กินข้าวครับ” เสียงของน้ำมนต์เอ่ยบอก ผมเดินไปนั่งประจำที่ตัวเอง แต่น่าแปลกนะ ที่เช้านี้ไม่มีไอ้ตัวที่ชอบก่อกวนอยู่ใกล้ๆเลยมันไปไหนของมันวะ“ถ้าพี่มองหาไอ้ลูคัส มันถูกแม่มันเรียกไปหาเมื่อเช้า” เสียงของน้ำมนต์ดึงความสนใจของผม พลันหันไปมองเด็กหนุ่ม ก่อนจะยกยิ้มแห้งๆให้ แล้วแก้ตัวด้วยการลงมือกินข้าว ที่น้ำมนต์ตั้งใจทำให้“มา กินข้าวกันดีกว่าเนอะ” เอ่ยบอกไม้เต็มเสียง แล้วตักกับข้าวเข้าปากคำหนึ่ง โดยมีน้ำมนต์นั่งมองด้วยสายตาเสียใจ ที่ผมคิดถึงไอ้เด็กลูคัส ทั้งที่อยู่กับน้ำมนต์มอ...กินไปได้แค่คำเดียว ก็ได้ยินเสียงไอ้ทองมันร้องลั่นครอกของมัน ผมกับน้ำมนต์หันไปตามเสียงร้องทรมานนั้น ก่อนจะพากันลงไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น“มีอะไรวะ” ผมเอ่ยถามเด็กของไอ้ลูคัส ทางนั้นมีสีหน้าไม่สู้ดี เหมือนเกิดเรื่อง“ผมก็ไม่รู้ครับ อยู่ๆพี่ทองก็มีอาการไม่ดู” เด็กหนุ่มเอยบอกหน้าเสีย ผมจึงรีบเดินเข้าไปดูอาการของมัน ไอ้ทองดูท่าทางเหมือนปวดท้องมาก มันดูทรมานจนยืนอยู่เฉยๆ ไม่ได้