กูไม่ยอมเป็นเมียหรอก! (Ep 1)

กูไม่ยอมเป็นเมียหรอก!

Ep 1

นับตั้งแต่ไอ้เด็กลูกครึ่งเวรนั้นเข้ามาที่ไร่นี้ ทุกวันของผมนั้นก็มีแต่ความหงุดหงิด! หงุดหงิดทุกครั้งที่ได้เห็นหน้ามัน ไหนจะต้องมาคอยเก็บความลับของไอ้มะขามกับคุณคิง แต่แผลที่จะจับทั้งสองแยกจากกันนั้น ผมยังไม่ยอมหรอกนะ! ยังไงผมก็ต้องแยกทั้งสองคนออกให้ได้ เพื่อเพื่อนกินเหล้าของผม!

“พักนี้กูไม่ค่อยเห็นหน้าไอ้มะขามเลย มันงานยุ่งมากหรอวะ” เสียงของพี่แมนเอ่ยถาม ผมที่ได้รับรู้เรื่องของคนทั้งสอง ความลับสุดยอดของเพื่อน ก็ได้แต่ทำหน้าพร้อมรอยยิ้มแห้งๆไป

“ครับ งานมันยุ่ง” ผมบอกไปก่อนจะหันหน้าหลบไปทางอื่น เพราะกลัวเก็บทรงไม่อยู่ เลยต้องหันมองไปทางอื่น แต่พอหันมองไปรอบๆร้าน ก็เจอกันกลุ่มเด็กทั้งสวยหล่อ เดินเข้ามาในร้าน โดยมีพี่คนสนิทของพ่อเลี้ยงเดินนำ

“นั้นมัน” เสียงสบถแผ่วเบาเอ่ยขึ้น มองตามกลุ่มที่เดินเข้ามาในร้านเพื่อชีวิต ขัดกับลุคที่น่าจะไปนั่งดื่มในร้านเหล้าดีๆในเมือง

“ใครวะ มึงรู้จักหรอ” พี่แมนก้มหน้ามาถาม

“เพื่อนคุณคิงครับ เห็นบอกว่ามาจากเมืองนอก” ผมบอกพี่แมนไป พี่แมนพยักหน้าแล้วมองตาไม่กะพริบ

“กูสนใจสาวคนนั้นวะ มึงติดต่อให้กูได้มั้ย” พี่แมนเอ่ย ผมหันมองหน้าไอ้พี่ชายเจ้าของร้านเหล้า แล้วหันมองหน้าเพื่อนคุณคิง เด็กสาวผิวขาวสวยทรงนางแบบ ถ้าผมจำไม่ผิด เด็นคนนั้นคืนคนที่เข้ามากอดแขนคุณคิง ชื่ออะไรนะ? จีจี อะไรเนี่ยแหละ ไอ้ผมก็ไม่สนใจด้วยดิ

“ไม่ได้พี่ นั้นเพื่อนลูกชายพ่อเลี้ยง อีกอย่าง เขาไม่มาสนใจพี่หรอก”

“โธ่ ไม่ลองก็ไม่รู้ ไม่แน่ เขาอาจจะสนใจหนุ่มบ้านนอกอย่างกูก็ได้” พี่แมนชมตัวเอง สายตามั่นใจมาก ก่อนจะเดินเข้าไปหากลุ่มนั้น ไอ้ผมก็ไม่ได้ห้ามพี่ชาย นั่งมองว่าแกจะทำได้มั้ย แต่ก็นะ อย่าที่ผมบอก ว่าเด็กเมืองกรุงดูสะอาดแบบนั้น ไม่มีทางหันมาสนใจอะไรคนแบบพวกผมหรอก และมันก็เป็นอย่างนั้น เมื่อพี่แมนถูกสายตาสวยนั้นมองด้วยความดูถูก เธอชักสีหน้าออกอย่างเห็นได้ชัด

“กูเตือนมึงแล้วนะพี่” ผมเอ่ยพึมพำ สายตาพลันชะงักนิ่ง มองไอ้เด็กหัวฟ้า พลันภาพที่มันกวนตีนผมไว้ก็ไหลเข้ามาในสมอง

“มาหาเรื่องกู ไม่จบง่ายๆหรอกเว้ย” เสียงไม่พอใจสบถในลำคอ ก่อนจะเรียกพนักงานชงเหล้าที่รู้จัก ให้มาหา

“มึงพอจะมี ของแรงมั้ยวะ” ผมถาม สายตาร้ายมองเด็กหนุ่ม ไอ้หนูลูกน้องพี่แมนคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะยกยิ้มรู้เรื่อง

“มีพี่ ของที่ร้านเราได้มาใหม่ แรงมาก รับรอง ทั้งวัน ทั้งคืน!” ไอ้เด็กรู้งานเอ่ยบอก ผมยกยิ้มร้ายพึงพอใจ

“มึงเอาใส่เหล้าหนึ่งแก้ว แล้วเอาไปให้คนคนนั้น บอกว่ามีคนเลี้ยง”

“อ้าว พี่ไม่ได้กินเองหรอ แล้วจะใช้มอมใคร”

“มึงอย่าถามมาก เอาเงินไป แล้วทำตามที่กูบอก” ผมบอกมัน แล้วยัดเงินใสมือไอ้หนู เด็กมันพอเห็นเงิน ก็พลันยกยิ้มหวาน สั่งอะไรก็ทำอย่างนั้น ว่านอนสอนง่าย

“ได้พี่ ผมจัดให้” มันบอก แล้วเดินไปจัดการตามที่ผมบอก ได้ตามที่ต้องการ ผมจึงหันกลับมาดื่มเหล้าอย่างสบายใจ

“ยิ้มห่าอะไรวะ” เสียงของพี่แมนถาม หลังจากกลับมาจากโต๊ะของพวกไอ้เด็กหัวฟ้า สีหน้าผิดหวังน่าสมเพชมาก

“ผมบอกพี่แล้ว”

“อย่าพูด” พี่แมนชี้หน้าคาดโทษไว้

“แล้วสรุป มึงยิ้มอะไร”

“พอดี ผมมีเรื่องสนุก ไม่มีอะไรมาก” ผมบอกไปพลันไหงไหล่ไม่สนใจ แล้วดื่มเหล้าต่อ พี่แมนส่ายหน้าเบาๆ กับความรอยยิ้มของผม

“ไอ้ดำ มึงโตมาจากวัดจริงมั้ยวะ ร้ายชิบหาย”

“ช่วยไม่ได้ มันมากวนตีนผมก่อน คนอย่างไอ้ดำ ยอมให้ใครมารังแกง่ายๆที่ไหน” ผมบอกออกไป ใช่แล้ว ผมถูกเด็กวัดรุ่นพี่คนหนึ่งสั่งสอนมา ว่าอย่างยอมให้รังแกง่ายๆ แม้เราจะมีร่างกายท้องได้ แต่เราไม่ต่างจากคนอื่น ไม่ว่าใครจะมองยังไง ก็อย่ายอมให้มันดูถูกง่ายๆ

“และมึง ก็คือคนที่กูจะเอาคืน”

กูไม่ยอมเป็นเมียหรอก!

Ep 2 nc เบาๆ

ผมนั่งมองท่าทางของไอ้เด็กหัวฟ้าด้วยสายตาสนุก แอบมองว่าไอ้ยาที่ผมสั่งให้ชงเหล้ามันใส่ในแก้ว แล้วส่งให้ในกิน อาการมันจะออกมาแบบไหน

“เป็นอะไรวะ” เสียงของเพื่อนมันเอ่ยถาม เมื่อไอ้เด็กลูกครึ่งมันเริ่มมีอาการไม่ดี สีหน้าของมันนั้นดูแดงระเรื่อ เหงื่อไหลอาบกรอบหน้า ผมนั่งมองพร้อมแววตาสนุก รอดูว่ามันจะแสดงท่าทางเหมือนหมาตอนไหน แม้ไอ้ยาเสียสาวมันจะผิดกฎหมาย แต่ในเมื่อไม่มีใครรู้ ก็ถูกกฎหมาย จริงมั้ย?

“มึงไปเล่นอะไรมา” พี่แมนเอ่ยถาม พร้อมมองผมด้วยสายตาจับผิด ผมหันมาไม่สนใจท่าทางของไอ้เด็กเวรนั้นอีก มือเรียวยกแก้วเหล้าขึ้นดื่ม ความร้อนบวกขมแสบคอของเหล้าขาวรุนแรง มันไหลลงคอ ทำให้ต้องรีบคว้าแก้วน้ำเย็นขึ้นมาดื่มตาม เพื่อล้างความแสบคอ

“ก็มันกวนตีน เลยให้บทเรียนนิดหน่อย” ผมบอก พลันไหวไหล่ชิลๆ แล้วรินเหล้าใส่แก้วเป๊ก หยิบกับแก้มเข้าปาก

“ไหนมึงบอกว่าเป็นเพื่อนลูกชายพ่อเลี้ยงไง”

“โธ่พี่ ผมไม่ได้แกล้งมันหนักหรอก นิดเดียวเอง อีกอย่าง ถ้ามันทนไม่ได้ ก็แค่ปลดปล่อย หน้าตาอย่างมัน เด็กของพี่พร้อมช่วยมันอยู่แล้ว” ผมยื่นหน้าคุยกับพี่แมน แล้วปรายตามองสาวๆ ของร้านพี่แมน ที่เอาแต่มองไอ้เด็กหัวฟ้าไม่วางตา นี่ถ้าจับมันแดกได้ จับแดกไปแล้วนะ

“ก็จริง” พี่แมนพยักหน้าเห็นด้วย

“นั้นๆ กลับมาแล้ว” พี่แมนบอก ผมหันมองเพียงนิด ตอนนี้ไอ้เด็กนั้นมันเดินกลับมาแล้ว ท่าทางของมันนั้นดูไม่สู้ดี จนเพื่อนมันต้องรีบพากลับบ้าน ไอ้ผมก็ไม่ได้สนใจอะไร นั่งชิลกับพี่แมนต่อ จนเริ่มเมาจึงรีบขอตัวกลับบ้าน เพราะถ้ายังนั่งต่อ มีหวังได้นอนคาร้านพี่แมนแน่

ผมเดินกลับมาที่บ้านด้วยท่าทางเซ ดีนะที่บ้านผมกับร้านเหล้าของพี่แมน มันอยู่ไม่ไกลกันมาก เลยเดินกลับมาได้

มอ...

เสียงร้องทักของไอ้ทองดังขึ้น ผมหันมองเพื่อนรักสี่ขา ก่อนจะเดินเข้าไปหามัน ฝ่ามือเรียวตบลำตัวใหญ่ของไอ้ทองเบาๆ

“อึก มีแต่มึง ที่อยู่กับกู” เสียงยางไม่เป็นคำเอ่ยบอก พลันข้าไปกอดควายเพื่อนรักแน่น

“ฮึก แม่ง ฮืออ พ่อแม่ก็ทิ้งกู เพราะกูเป็นผู้ชายท้องได้ ฮึก ไอ้มะขามก็ทิ้งกู เพราะมีผัว ฮึก หลวงตาท่านก็ทิ้งมึงกับกูไว้ที่นี่ แล้วหลับสบายอยู่คนเดียว” ด้วยเพราะความเมา ทำให้ไอ้คนที่มีเรื่องมากมายในใจ พูดระบายออกมาจนหมด

“ไอ้ทอง ฮึก มึงอย่าทิ้งกูไปนะ ฮืออ มึงอยู่กับกูนะ” เสียงสะอื้นเอ่ยบอกเพื่อนสี่ขา ไอ้ทองเหมือนรู้เรื่อง มันร้องรับคำพูดของผม แกว่งหางตอบรับรู้

ผมยืนกอดไอ้ทองอยู่แบบนั้นครู่ใหญ่ ก่อนจะเดินร้องไห้ขึ้นบ้าน บ้านพักที่พ่อเลี้ยงยกให้อยู่ เพราะผมไม่มีที่อยู่ หลังจากออกมาจากวัด

ชีวิตซวยๆ ของไอ้ดำ อย่างน้อยก็มีคนใจดียื่นมือช่วยเหลือ

หมับ!...

“เฮ้ย!” ผมร้องอุทานลั่นบ้าน เมื่อต้นขนเรียวมีมัดกล้ามถูกจับกระชากให้หันไป ใบหน้าแดงเพราะกินเหล้าหันไปซบอกแกร่งของคนกระชาก กลิ่นน้ำหอมราคาแพงลอยแตะจมูก จนผมต้องผละใบหน้าออกห่าง ขมวดคิ้วเรียวเข้าหากันแน่น หรี่ตามองไอ้คนที่มันกล้ากระชากผม แต่มันมืดมากจนมองใบหน้านั้นไม่เห็น

“มึง อึก ใครวะ?” เสียงแหบเอ่ยถามไม่เต็มเสียง พยายามมองว่ามันเป็นใคร แต่พยายามเท่าไหร่ก็มองไม่ชัด ไม่ชัดเพราะมันมืด หรือเพราะสายตาผมไม่ดีวะ?

“ผมชื่อลูคัส เป็นผัวในอนาคตของพี่ไง” เสียงเข้มเอ่ยบอกพร้อมรอยยิ้ม

“ผัวพ่อง! อื้อ!” เสียงด่ายังเอ่ยไม่จบดี ก็พลันถูกกดจูบปิดคำด่า ฝ่ามือหนาขยุ้มกลุ่มผมสั้นแน่น ล็อกใบหน้าไม่ยอมให้ผมหันหน้าหนี

“ฮื้มม” ลิ้นร้อนสอดเข้ามากวาดตอนลิ้นเล็กกว่าในโพรงปาก เกี่ยวตวัดด้วยความหิวกระหาย กลืนกินน้ำหวานในปากผมทุกหยาดหยด

ปึก!ๆ...

หมัดเล็กแต่หนักทุบอกแกร่งให้มันยอมปล่อย แต่ดูเหมือนเรี่ยวแรงของผมนั้นจะสู้มันไม่ได้ นั้นเพราะร่างกายที่ตอบรับสัมผัสแปลกใหม่ ความเสียววูบวาบมันวงอยู่ในท้อง จากที่พยายามดันมันออก ตอนนี้กำเสื้อตรงอกไอ้คนตรงหน้าแน่น ตอบรับจูบเร่าร้อนของมันอย่างโหยหา ก่อนจะผละออกจากกันช้าๆ อย่างเสียดาย

“ต่อที่เตียงมั้ย” เสียงแหบหนักด้วยแรงอารมณ์ถาม ผมนิ่งเงียบไม่ตอบอะไร แค่หอบพลางปรือตามองแววตาน้ำข้าวคู่นั้น

คุ้นมาก แต่จำไม่ได้ว่าเห็นที่ไหน

“...เอา” เสียงแหบหนักเอ่ยตอบออกไป คำตอบของผมทำให้คนฟังยกยิ้มดีใจ พลันย่อกายอุ้มผมขึ้นในท่าเจ้าสาว ทำเหมือนผมไม่หนักอะไร ทั้งที่ร่างกายนั้นเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ และรอยสักมากมาย

ตุบ...

มันวางผมลงบนผ้าปูนอนเบาๆ สายตาเจ้าเล่ห์มองพื้นที่ผมใช้นอนด้วยความหงุดหงิด

“ครั้งหน้าจะซื้อที่นอนให้” มันบอกจบ ก็พลันก้มหน้ามากดจูบ แลกลิ้นจนน้ำสีใสไหลย้อนออกมา มุมปากบวมมีแต่เสียงจูบดูดดื่ม ท่อนแขนเรียวหนายกขึ้นกอดคอแกร่ง เจ้าของจูบเร่าร้อนเอียงหน้ารับ ลุกเข้าใส่กันไม่ให้หายใจ ก่อนจะผละกายขึ้น นิ้วเรียวปลดกระดุมเร่งรีบ พอไม่ได้ดั่งใจ ก็กระชากออกจนกระดุมหลุดหมด แล้วก้มลงชิมยอดอกสีกาแฟเข้ม

“อื้อ อ่า อึก...” ใบหน้าแดงจัดเพราะความเมาและความต้องการ พลันเชิดหน้าขึ้นสูง รับสัมผัสเสียวซ่านที่ถูกสร้างขึ้น ลิ้นร้อนไล่เลียวนรอบเม็ดกาแฟ นิ้วเรียวบดขยี้เม็ดกาแฟอีกข้าง มันทั้งเสียวและต้องการอะไรบางอย่างไปพร้อมกัน ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเป็นความรู้สึกอะไร เพราะตั้งแต่เล็กจนโต ผมไม่เคยมีความรู้สึกนี้มาก่อนเลย แม้จะชอบหยอกล้อกับผู้หญิง แต่เรื่องนั้นผมยังซิงอยู่ ไม่เคย...

“อึก!” ดวงตาเรียวเบิกกว้างตกใจ เมื่อมีบางอย่างสอดเขามาในช่องทางด้านหลัง ทำให้ต้องรีบก้มหน้าลงไปมอง

“มึง อะ จะทำอะไร?” เสียงหอบหนักร้องถามไม่เต็มเสียง คนถูกถามช้อนตาขึ้นมองกัน พลันดูดเม็ดกาแฟจนติดปากมาด้วย ก่อนจะยอมปล่อยคืน

“อ่าส์!” ผมเผลอครางลั่น อกหนาเต็มไปด้วยมัดกล้ามแอ่นขึ้นสูง คนกระทำยกยิ้มพึงพอใจ

“จะมีอะไรกัน ต้องเตรียมก่อน แม้ของผมจะพร้อมรบเต็มที่ เพราะพี่ให้ผมกินยาก็เถอะ” สิ้นคำพูดนั้น เหมือนผมจะเริ่มได้สติ ภาพทุกอย่างมันไหลเข้ามาในหัว ก่อนหน้านี้ที่ร้ายพี่แมน ผมให้คนไปวางยา...

“มึง!” เสียงหอบหนักสบถดังลั่น รีบถอยกายออกห่าง พอดีกับที่แสงจันทร์ส่องสอดหน้าต่างเข้ามาในห้องนอน ทำให้เห็นสายตาสีน้ำข้าว ผมสีเทาออกฟ้า ใบหน้าขาวใสสะอาดตา ร่างกายเต็มไปด้วยมัดกล้ามไม่แพ้กัน

“ไอ้...”

“อะไร ผมพึ่งบอกชื่อไป จำไม่ได้แล้วหรอ เสียใจนะเนี่ย” มันตีหน้าเศร้า แต่สายตานั้นกับมีรอยยิ้มร้าย

“ไอ้เด็กเหี้ย!”

ผลัวะ!...

หมัดหนักชกเข้าเต็มใบหน้าของไอ้ลูคัส ใบหน้าหล่อลูกครึ่งหันไปตามแรงชกของผม แค่หันไปเท่านั้น

“...ซี๊ด” มันนิ่วหน้าเจ็บร้าว นิ้วโป้งเช็ดเลือดตรงมุมปากออก

“เล่นแรงเหมือนกันนะ” มันว่าไม่จริงจัง ทั้งที่ควรโกรธเมื่อถูกผมทำแบบนั้น มันกลับยกยิ้มพึงพอใจ พลันปรายตามองผม

“พี่ต่อย ผมกระแทก” มันกดเสียงต่ำพร้อมรอยยิ้มร้าย มือหนากระชากข้อเท้าเรียวที่เดียว ผมก็มานอนอยู่ใต้ร่างของมัน

“ไอ้ลูคัส! ไอ้เด็กเมื่อวานซืน! มึงออกไปจากตัวกูนะเว้ย!”

“ใครทำอะไรไว้ ก็ต้องรับผิดชอบ ในสิ่งที่ตัวเองทำสิครับ” มันว่าด้วยรอยยิ้ม พลางกระชากเสื้อเก่าๆของผมออกจนขาด เศษของเสื้อที่ขาด มันเอามามัดมือผมไว้ ไม่ให้ผมชกหน้ามันอีก ก่อนจะดึงกางเกงผ้าเก่าๆออกจนหลุด เผยให้เห็นร่างกายเปลือยเปล่า อวดต่อหน้าเด็กหนุ่ม

“...อึก!” ลำคอแกร่งกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ลิ้นร้อนเลียริมฝีปากแตกกระหาย

“มึงจะทำอะไร หยุด ไม่! อะ อ่าส์! ไอ้ลู...อึก คัส!”

เสียงครางปนเสียงด่าเอ่ยไม่เต็มเสียง เมื่อใบหน้าหล่อก้มลงตรงหว่างขาเรียว มือหนาจับขาเรียวแยกออกกว้าง เส้นผมทุกเส้นสัมผัสต้นขาด้านในแต่นั่นไม่เท่าลมหายใจร้อน ที่เป่ารดลูกลมๆสองลูก ก่อนจะตัวสั่นเทา เมื่อลิ้นร้อนแตะสัมผัสช่องทางที่มันเบิกไว้

“เฮือก!” ดวงตาเรียวเบิกกว้าง เมื่อปลายลิ้นร้อนแตะรอบๆ เลียวนอยู่ตรงจุดนั้นช้าๆ เหมือนจงใจหยอกล้อให้คนถูกกระทำขาดใจ

“อะ...ไอ้! อ้าง!!” เสียงครางน่าอับอายร้องลั่นบ้าน อกหนาแอ่นขึ้นอย่างห้ามไม่ได้ เมื่อลิ้นร้อนแกร่งแข็ง สอดเข้ามาในช่องทางนั้นอย่างไม่รังเกียจ

“ไอ้ลูคัส! มึง อึก บ้าไปแล้วหรอ!!” ผมสบถเสียงดังลั่นห้อง มองหัวฟ้ามุดตรงหว่างขาเรียว อยากหุบขาหนี แต่ทำไม่ได้ เพราะมือหนาจับแยกออก ไม่ยอมให้ผมหุบขาเข้าได้

“อื้อ...หวาน หวานมาก” เสียงเข้มเอ่ยชม เงยหน้าขึ้น พลันทำสีหน้าพึงพอใจรับสิ่งที่มันพูด สายตาเจ้าเล่ห์จ้องมองผมไม่ละสายตา พร้อมรอยยิ้มร้ายแต่งแต้มใบหน้าหล่อนั้น