ดวงใจขุนเดช

​แสงไฟวอร์มไลท์ภายในร้าน ‘เพทาย จิวเวลรี่’ ตกกระทบลงบนตู้กระจกนิรภัย เผยให้เห็นประกายระยิบระยับของอัญมณีหลากชนิดที่ถูกเจียระไนอย่างประณีต ‘เพทาย’ ชายหนุ่มเจ้าของร้านวัยยี่สิบกว่าๆ ในชุดเชิ้ตสีขาวพับแขนเสื้อเรียบร้อย กำลังใช้กล้องขยายสำหรับส่องพลอย (Loupe) แนบกับดวงตาเพื่อตรวจเช็กความสะอาดของทับทิมตรงหน้าด้วยความตั้งใจ​ใบหน้าหวานติดจะนิ่งเฉยแต่มีเสน่ห์ดึงดูดสายตาอย่างน่าประหลาด คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อใช้สมาธิ ก่อนจะละสายตาออกมาแล้วถอนหายใจยาว​“สวย... แต่วันนี้ฝีมือเจียระไนอย่างประณีตมาก” เพทายพึมพำกับตัวเอง​เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นเบาๆ เป็นสัญญาณว่ามีผู้มาเยือน เพทายเงยหน้าขึ้นเตรียมส่งยิ้มต้อนรับลูกค้า แต่เมื่อเห็นว่าเป็นใคร ใบหน้าหวานก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มละมุนทันที​“อ้าว กวิน ก้องภพ มาทำอะไรกันแต่หัววันเนี่ย?”​‘กวิน’ ชายหนุ่มท่าทางภูมิฐานสะอาดสะอ้านเดินนำเข้ามาคนแรก ในมือมีแก้วกาแฟเจ้าประจำของเพทายติดมือมาด้วย สายตาของกวินที่มองเพทายเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่ซ่อนไว้มากกว่าคำว่าเพื่อน ทว่าเพทายกลับมองข้ามมันไปเหมือนทุกครั้ง ขณะที่ ‘ก้องภพ’ เพื่อนสนิทอีกคนในกลุ่มเดินตา

ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องนอนสี่เหลี่ยมในทันที มีเพียงแสงสีแดงวับแวมจากหัวแหวนของทั้งคู่ที่ยังคงทอประกายสะท้อนเข้าหากัน เพทายกะพริบตาถี่ๆ เพื่อเรียกสติ ชายหนุ่มเจ้าของร้านจิวเวลรี่ยุคปัจจุบันไม่ได้มีอาการสับสนหรือหวาดกลัวจนสติหลุด เขายังคงยืนนิ่ง ทว่าดวงตาหวานจับจ้องไปยังชายในชุดราชปะแตนตรงหน้าด้วยความอัศจรรย์ใจ“คุณ... เป็นใครครับ? แล้วเข้ามาในห้องนอนของผมได้ยังไง” เพทายเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้ราบเรียบที่สุด แม้ในหัวจะเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามร้อยแปดชายหนุ่มผู้มาเยือนจากอดีตไม่ได้ตอบในทันที เขาละสายตาจากแหวนบนนิ้วของเพทาย แล้วกวาดมองไปรอบๆ ห้องอีกครั้ง คิ้วหนาขมวดม้วนเมื่อเห็นเฟอร์นิเจอร์รูปทรงแปลกตา เครื่องปรับอากาศที่ติดอยู่บนผนัง รวมถึงโคมไฟดีไซน์โมเดิร์น ทุกอย่างรอบตัวมันช่างดูประหลาดและผิดแผกไปจากเรือนไม้สักที่เขาเคยอาศัยอยู่โดยสิ้นเชิง“ฉันชื่อ ขุนหลวงวรเดช” ชายหนุ่มลึกลับเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยความทรงอำนาจ แววตาคมกริบยามนี้ฉายแววสับสนอย่างปิดไม่มิด เขายกมือขึ้นกุมขมับเบาๆ เพราะอาการมึนงงจากการข้ามมิติเวลายังคงหลงเหลืออยู่ “เมื่อครู่ฉันยังอยู่ในห้องทำ

เพทายรีบจ้ำอ้าวลงบันไดมายังชั้นล่างของร้านจิวเวลรี่ หัวใจยังเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ ชายหนุ่มสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปรับสีหน้าให้ดูเป็นปกติที่สุดก่อนจะก้าวเข้าไปหากวินและก้องภพที่กำลังนั่งดื่มกาแฟรออยู่ตรงมุมรับแขก“มาแล้วๆ โทษทีที่ให้รอนาน” เพทายส่งเสียงทักทายพลางเดินเข้าไปทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาฝั่งตรงข้ามก้องภพละสายตาจากสมาร์ตโฟนขึ้นมามองเพื่อนสนิท สายตาคู่ดุจ้องจับผิดทันที “เออ กว่าจะเสร็จ แหนะ... แล้วนั่นหน้าแดงๆ แววตาดูลอยๆ ทำของร่วงระเนระนาดจริงหรือแอบไปนอนหลับมากันแน่ห้ะไอ้ทาย”“หลับบ้าอะไรล่ะ สุริยุปราคาเต็มดวงฟ้ามืดตื๋อขนาดนั้น ใครจะไปหลับลง” เพทายแกล้งทำเสียงดุสวนกลับเพื่อกลบเกลื่อนความตื่นเต้น “ก็บอกแล้วว่าทำของร่วง เก็บยากชะมัด”“แต่แกดูมีพิรุธแปลกๆ นะทาย” กวิน นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงที่เป็นหนึ่งในกลุ่มเพื่อนสนิทหรี่ตาจับสังเกต ชายหนุ่มขมวดคิ้วถาม “ตั้งแต่เมื่อกี้ละ อยู่ดีๆ ก็รีบวิ่งขึ้นห้องไป แถมตอนพวกฉันไปเคาะประตูก็ตะโกนเสียงหลงซะดังลั่น มีความลับอะไรซ่อนไว้บนห้องนอนหรือเปล่าวะ?”คำถามของกวินทำเอาเพทายเสียวสันหลังวาบ ภาพขุนนางหนุ่มในชุดเสื้อยืดสีดำกางเกงวอร์มที่กำลังนั่งรออยู