หนี้บุญคุณ

สายลมยามเช้าพัดผ่านอย่างอ่อนโยน ทว่าเสียงนาฬิกาดังต่อเนื่อง ไม่มีคนปิด กระทั่งผ่านไปสิบนาที อลิชาสะดุ้งตื่นราวกับคนเจอผี

ทันทีที่เธอมองนาฬิกาและพบว่าสายมาแล้ว15นาที ก็รีบลุกพรวดจากเตียงวิ่งตรงเข้าห้องน้ำ พร้อมผ้าเช็ดตัว

ผ่านไปพักใหญ่ นักเรียนหญิงชั้นม.6ในชุดนักเรียนเรียบร้อยผูกโบว์สีขาวสะพายกระเป๋าก็ก้าวเท้าออกมาจากบ้าน

เธอยืนก้มๆเงยๆไม่นานรถที่เรียกก็มา อลิชารีบขึ้นรถและตรงไปร้านข้าวต้มก่อนถึงโรงเรียน

วันนี้คือเช้าของการเริ่มต้นตามปกติสำหรับอลิชา แต่สำหรับชายคนนั้น คือจุดเริ่มต้นของการไล่ล่า

………………………………..

ที่โรงพยายาล

ชายกำยำในชุดสูทดำเปิดประตูรถหรู ผายมือเชิญชายอีกคนที่สวมชุดโปร่งบาง บริเวณท้องซ้าย ยังมีรอยเลือดปริและเขาก็กุมบาดแผลไว้ตลอด อาการบาดเจ็บผิดจากสีหน้าของเจ้าของที่เหมือนไม่สะทกสะท้าน ไร้ซึ่งความเจ็บปวด

“เชิญครับนายท่าน”

เขาก้าวขาเข้าไปนั่งช้าๆ ชายชุดสูทที่เหมือนบอดี้การ์ดก็ปิดประตู พร้อมเข้าไปนั่งฝั่งคนขับ และขับออกไป

รถหรูสีดำอีกสามคันเคลื่อนตามประชิด ดึงดูดสายตาบุคคลในโรงพยาบาลแต่ทว่ากลับไม่มีใครกล้าแม้แต่ปริปากซุบซิบถึงการปรากฎตัวนี้

ภายในรถเงียบงัน เคลื่อนผ่านไปยังอำเภอนึงนอกฝั่งเมืองกระบี่ ชายคนขับไม่ปริปาก ชายข้างหลังก็นิ่งมาตลอด

จู่ๆเสียงแผ่วไร้เรี่ยวแรงก็ดังขึ้น

“หาอลิชาให้เจอ” เขาสั่งเพียงคำเดียว จากนั้นจึงหยิบไอแพดขึ้นมาจัดการบางอย่าง

“ครับท่าน” ชายคนขับไม่ถามต่อ เขาย่อมรู้ว่านายท่านต้องการอะไร และหมายถึงใคร ได้ยินว่าคนที่ช่วยนายท่านจากแผนร้ายครั้งนี้ คือเด็กสาวคนนึงที่ชื่อว่า อลิชา

ในโลกของมาเฟีย มีเพียงสองคำนี้ หนี้แค้นต้องชำระ บุญคุณต้องทดแทน และหากเป็นคนที่นายท่านต้องการ เขาต้องตามหาให้เจออย่างแน่นอน

รถหรูเข้าเทียบจอดหน้าร้านอาหารในซอยลึก ท่ามกลางสายตาบอดี้การ์ดสองคนหน้าร้าน มิสเตอร์เฉิน ก้าวลงจากรถ และมีลูกน้องคอยพยุง

มาถึงหน้าทางเข้า ก็ยื่นการ์ดสีดำเหลือบทองซึ่งเป็นสิ่งแทนสถานะสมาชิกวีไอพี หรือผู้รู้ถึงสถานที่ลับในร้านอาหาร การ์ดทั้งสองเห็นดังนั้นก็เปิดทางให้

แต่หญิงสาวร่างกำยำที่เดินตามหลังมา ทำให้การ์ดทั้งสอง จับตามองพวกเขาอย่างละเอียดอีกครั้ง

ชายป่วย ใบหน้าติ๋ม ที่เป็นสมาชิกของคาสิโนลับ อีกทั้งยังมีลูกน้องประกบสองคน เขาเจอลูกค้าหลากหลายรูปแบบ และทำงานเป็นการ์ดมานานหลายปี เป็นครั้งแรกที่รู้สึกเกรงใจแปลกๆแบบครั้งนี้ คนพวกนี้เป็นใคร?

การ์ดมองตามหลังจนพวกเขาเดินลับหายไป

ทั้งสามก้าวเข้ามาภายในร้าน แสงไฟสลัวพร่าเลือน เสียงกระซิบดังเป็นระยะ มีเพียงไม่กี่คนที่มาที่นี่เพื่อกินข้าว ลูกค้าส่วนใหญ่ล้วนถือการ์ดสีดำ และถูกเชิญเข้าไปยังโซนลึกของร้าน

ชายวัยกลางคนสูงราวๆ ร้อยหกสิลบ เดินเข้ามาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

“แขกผู้มีเกียรติ ยินดีต้อนรับครับ ผมมิสเตอร์ลี รองผู้จัดการ ไม่ทราบว่าต้องการไปโซนไหน ผมจะพาท่านไปครับ”

เขาผายมือเชิญ พร้อมพินิจชายตรงหน้าเงียบๆและก็แน่ใจว่าคนผู้นี้ไม่ใช่คนธรรมดา

“ไปเรียกนายใหญ่ของที่นี่มา” บอดี้การ์ดเอ่ยเสียงแข็ง “บอกว่านายท่านต้องการพบ”

มิสเตอร์ลีชะงัก แต่ยังคงรักษาท่าทีสุภาพ

“ขออภัยครับ ไม่ทราบว่าท่านคือ-”

“ต้องรายงานตัวตนก่อนงั้นเหรอ” หญิงชุดดำที่มาด้วยก้าวมาคว้าคอเสื้อเขา “ไปเรียกมิสเตอร์แพตตันมา!”

เสียงเอะอะทำให้ทั้งบ่อนหันมามอง การ์ดสี่คนเข้าล้อมทันที ปืนกระบอกสั้นจ่อศีรษะมิสเตอร์เฉินและลูกน้องทั้งสอง

“ปล่อยมือซะ”

แกร๊ก!

เห็นดังนั้น ปืนในมือบอดี้การ์ดหญิงก็ยกขึ้นจ่อหน้ามิสเตอร์ลีเช่นกัน

สองฝ่ายพร้อมประทะ แต่เสียงเอื่อยเฉื่อยของมิสเตอร์เฉินก็ดังขึ้นมาก่อน

“เป็นครั้งแรก ที่บริษัทในเครือระดับเล็ก กล้าหันปืนมาที่ผม” เขากล่าวด้วยรอยยิ้มน้อยๆ

“ถ้ามิสเตอร์แพตตันยังไม่ออกมา…ที่นี่จะไม่มีคนชื่อนั้นอีก” คำพูดที่ออกจากปากเขา แม้ไม่ได้ดัง แต่กลับเป็นการประกาศอำนาจราวกับมือผู้กุมบังเหียนชะตาของทั้งบ่อน

บุคคลที่กล้าบอกว่าจะกำจัดหัวหน้าบริษัทระดับสี่ ของเครือดับบิวเอนด์

มิสเตอร์ลีไม่ได้โง่เขลา ย่อมฟังออกว่าบุคคลตรงหน้านี้อยู่ในระดับที่เกินกว่าเขาจะจินตนาการได้ และอาจเป็นคนจากเครือใหญ่ที่เขาไม่เคยพบมาก่อน

“เด็กๆ ลดปืน” มิสเตอร์ลีหันไปออกคำสั่งกับการ์ดทั้งสี่อย่างเข้มงวด

“ต้องขออภัยที่ล่วงเกินครับ กระผมจะไปเรียกหัวหน้ามาเดี๋ยวนี้” เขาก้มหัวให้จากนั้นจึงเดินจากไป

ปลายทางของทางเดินลับใต้ดิน ห้องทำงานที่ตัดจากโลกภายนอก มิสเตอร์แพตตัน ชายกางคนอายุ51 ปีนั่งบนเก้าอี้หนังสไตล์เยอรมัน กดวางสายที่พึ่งคุยเสร็จ วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ

ริมฝีปากที่มีหนวดเครายกยิ้ม มองเอกสารรายรับที่เข้าคาสิโน ตลอดไตรมาสที่ผ่านมาอย่างพึงพอใจ

แต่ความสุขก็ถูกขัดด้วยเสียงเคาะประตู ทั้งที่เขาก็กำชับมิสเตอร์ลีไปแล้ว ว่าวันนี้ไม่อนุญาตให้ใครเข้าพบ เขาโยนเอกสารบนโต๊ะ เอ่ยอย่างไม่พอใจ “เข้ามา”

มิสเตอร์ลีเปิดประตูเข้ามา พร้อมใบหน้าเจื่อนผิดปกติ

“มีอะไร ฉันไม่ได้บอกไปแล้วหรอ ว่าวันนี้ไม่ว่าง”

เขามองอย่างคาดโทษ

“หัวหน้า คนจากเครือใหญ่มาที่นี่ บอกว่าต้องการพบคุณครับ”

สิ่งที่รายงานทำให้มิสเตอร์แพตตันประหลาดใจ

คนจากเครือใหญ่ มาทำอะไรที่นี่?

เขาพึ่งเข้ารับตำแหน่งผู้จัดการได้เพียงสี่เดือน คงไม่ใช่ว่าถูกจับได้เรื่องที่เขาแอบทำหรอกนะ

“รู้แล้ว นำทางไป”

“ครับ”

…………………………….

“นายท่าน บาดแผลของท่านเลือดออกเยอะกว่าเดิมแล้วครับ”

มิสเตอร์เฉินเหลือบตามองคราบเลือด ที่ซึมผ่านผ้าพันแผลอย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนยกมือปัด

“ยังไม่ตายหรอก” เขาพูดเสียงเรียบ

หญิงบอดี้การ์ดเม้มริมฝีปากแน่น สายตาแข็งกร้าวกวาดมองรอบร้าน หน้าที่ของเธอคือปกป้องนายท่านให้ดีกว่าเดิม และจะต้องไม่เกิดเหตุการณ์แบบนี้อีก

ไม่นาน เสียงฝีเท้าก็ใกล้เข้ามา

มิสเตอร์แพตตันปรากฏตัวที่ปลายทางเดิน ใบหน้าเคร่งเครียดกว่าตอนนั่งนับเลขในบัญชีหลายเท่า เขามองเห็นชายป่วยที่นั่งนิ่งอยู่กลางโซนวีไอพี และเพียงแค่สบตา ความเย็นเยียบก็แล่นวาบทั่วสันหลัง

ชายคนนั้น…เขาเคยเห็นหน้าในรายงานผู้บริหารในเครือใหญ่

เขาไม่ควรอยู่ที่นี่ และยิ่งไม่ควรมาปรากฏตัวในสภาพบาดเจ็บเช่นนี้

“คุณคือ…” มิสเตอร์แพตตันเอ่ยอย่างระมัดระวัง

มิสเตอร์เฉินไม่ตอบในทันที เขาวางไอแพดลงบนโต๊ะกระจกเบาๆ เสียงกระทบเพียงนิดเดียว แต่กลับดังชัดในความเงียบ

บนหน้าจอ คือข้อมูลเส้นทางเงิน การฟอกบัญชี และธุรกรรมที่ไม่ควรมีอยู่ในบริษัทระดับสี่

“นั่งสิ” มิสเตอร์เฉินพูดช้าๆ

คงไม่ได้คิดจะยืนคุยกับผมแบบนี้หรอกใช่มั้ย”

มิสเตอร์แพตตันกลืนน้ำลาย ก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้ามอย่างเสียไม่ได้

“ผมไม่ได้มาที่นี่เพราะเรื่องของคุณ” มิสเตอร์เฉินเอนหลังพิงพนัก แววตานิ่งยังคงนิ่งสงบมองไปที่เขา

“คุณยังไม่สำคัญขนาดนั้น”

ประโยคนั้นทำให้หัวใจมิสเตอร์แพตตันตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม

“แต่ผมต้องการข้อมูล” ดวงตาคมกริบจ้องเขาแล้วเอ่ยต่อ

“เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ชื่ออลิชา”

เพียงได้ยินชื่อนั้น มิสเตอร์แพตตันก็ชะงัก

“เธอ…เป็นใครครับ?”

“เป็นคนที่ช่วยชีวิตผม” มิสเตอร์เฉินตอบ

“และเป็นคนที่ผมต้องหาตัวให้เจอ ก่อนที่ใครบางคนจะไปถึงเธอก่อน”

เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงต่ำ

“ถ้าเธอเป็นอะไรไปก่อน คุณและคู่ค้าของคุณพวกนั้น จะไม่เหลือแม้แต่ชื่อในระบบ”

ความหมายของคำขู่นั้นชัดเจนเกินพอ

มิสเตอร์แพตตันพยักหน้าอย่างรวดเร็ว “ผมจะให้คนสืบให้ทันทีครับ ไม่ว่าต้องใช้เครือข่ายไหน ผมจะหาเธอมาให้ท่านให้ได้”

มิสเตอร์เฉินยกยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่อบอุ่นแม้แต่น้อย

“ดี” เขาลุกขึ้นช้าๆ แม้บาดแผลจะฉุดรั้งการเคลื่อนไหว แต่รัศมีอำนาจกลับไม่ลดลงเลยแม้แต่นิด

“จำไว้นะมิสเตอร์แพตตัน”

“ในทัศนะของผม คนที่ติดหนี้ไม่มีสิทธิ์เลือกว่าจะใช้คืนเมื่อไหร่”

ขณะเดียวกันในอีกฟากของเมือง เด็กสาวชั้นม.6 กำลังนั่งตักข้าวต้มร้อนๆ อย่างไม่รู้ตัวเลยว่า ตั้งแต่เช้าวันนี้เป็นต้นไป ชื่อของเธอได้ถูกเขียนลงในบัญชีของโลกอีกฟากเรียบร้อยแล้ว

และการตามล่า ได้เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ