ก็ผมคือมาเฟีย

“อลิชา วันนี้พี่กลับก่อนนะ พี่ต้องไปส่งน้องชายที่สนามบิน ฝากเก็บร้านแทนพี่หน่อยนะ"“ไม่มีปัญหาค่ะพี่แนน เดี๋ยวหนูจัดการเอง" อลิชาที่กำลังเช็ดโต๊ะหันมายิ้มตอบพี่ร่วมงาน"ขอบใจมากนะ พี่ไปล่ะ" แนนสะพายกระเป๋า เดินจากไปพร้อมเสียงกระดิ่งที่ประตูสั่นเบาๆ“สวัสดีค่ะพี่แนน”"จ้า"ภายในร้านเบเกอรี่ยามสองทุ่มเงียบเชียบ มีเพียงแสงไฟเหลืองอุ่น ผสานกลิ่นขนมปังกับบรรยากาศยามโพล้เพล้อลิชาก้มหน้าเก็บร้านทีละมุม กระทั่งเข็มนาฬิกาชี้เลขสี่"ลาลาลัลลา~" เธอฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี แกร๊ก!อลิชาบิดกุญแจล็อกประตูกระจก“ในที่สุดก็ได้กลับไปนอนแล้ว "“แฮ่ก... แฮ่ก... ตุบ!"เสียงร่วงลงอย่างไร้เรี่ยวแรงดังขึ้นด้านหลังเธอสะดุ้งหันกลับไปทันที“กรี๊ด! เลือด! คุณ... คุณเป็นอะไรรึเปล่าคะ!"ชายหนุ่มผิวขาวหน้าซีด ราวคนหลุดออกจากพายุ รอยเลือดเปื้อนลำคอและแผ่นอก ลมหายใจหอบ ทั้งร่างเหมือนกำลังจะดับลงต่อหน้าเธอก่อนจะทรุดฮวบอยู่แทบปลายเท้า"ฮืออ... ไม่รู้แล้ว! ช่วยก่อนละกัน!"เธอรีบคว้ามือถือ โทรเบอร์ฉุกเฉิน มือสั่นจนนิ้วแทบกดปุ่มไม่ตรงโรงพยาบาลอลิชานั่งก้มหน้า มือประสานแน่นจนข้อนิ้วซีด ภาวนาในใจไม่หยุดเสียงรองเท้าของหมอท

“แฮ่ก…แฮ่ก เห้ออ” เสียงหายใจเฮือกใหญ่ทั้งเหนื่อยและหอบของอลิชาดังมาจน ทั้งกลุ่มหันไปมอง“ทัน แฮ่ก..มั้ย” “เกือบไม่ทันแล้วจ๊ะ” ชายร่างเล็กเหมือนผู้หญิงสวมแว่นกรอบดำใบหน้าเกลี้ยง หันมาพูดกับอลิชา“ช้ากว่านี้อีกนิดโดนนอกแถวแน่นอนค่ะเพื่อน” เพื่อนสาวผมสีดำอมน้ำตาลรวบตึงกอดแขนอลิชาทันที“นี่ไปทำไรมา ปกติไม่เคยเห็นแกมาสาย” เพื่อนในกลุ่มอีกคน ช่างสังเกตและนิ่งสงบถามขึ้นอลิชาทำหน้าเหมือนคนใกล้สิ้นใจ “ฉัน…ฉัน…ฉันเหนื่อยมากกกกก” “ไม่นึกว่าการบริจาคเลือดจะทำร่างกายอ่อนเพลียขนาดนี้ นี่อดีตแชมป์นักวิ่งร้อยเมตรเลยนะ วิ่งแค่หน้าโรงเรียนมาเข้าแถว ทำไมมันเหนื่อยขนาดนี้” เธอทำหน้าบูดบึ้งอย่างไม่เข้าใจ“บริจาคเลือดตอนไหน บริจาคให้ใคร” ตัส เพื่อนชายคนเดียวในกลุ่มถามขึ้นคนแรก“ญาติป่วยหรอ? ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง” นาเดียถามต่อ“นั่นสิ” รักยังคงกอดแขนอลิชา มืออีกข้างพลางลูบผมสีน้ำตาลของตัวเองเล่น“เป็นใครก็ไม่รู้ แต่เหมือนอายุมากแล้วนะ โดนยิงมาจากไหนนี่แหละ ฉันเจอที่หน้าร้าน บังเอิญได้ช่วยไว้” อลิชาส่ายหัวไปมา “เกือบไม่รอดแล้ว แต่ก็ยังฟื้นมาได้”“เเกเจอเรื่องแบบนี้แล้วพึ่งมาบอกกันได้ไง!” รักรีบหันมามองหน้า

“ผมเป็นคนแปลกหน้า ไม่กลัวหรอ?” เสียงแหบต่ำ ทว่าอ่อนโยน ดังใกล้หูอลิชาร้องห๊ะ เบาๆ เงยหน้ามองคนสูงกว่าตัวเอง ตาปริบๆ สมองขาวโพลน แต่ท่ามกลางไอหมอกสีชมพู อลิชายังจับใจความได้ว่าเขาถามอะไร“กลัว กลัวทำไมคะ แล้วคุณลุงจะทำอะไรหรอคะ แล้ว…มาหาใครคะ?” เธอค่อยๆถามไปทีละคำถาม ขณะที่สายตายังมองเขาไม่ลดละมิสเตอร์เฉินมองเธอจากส่วนสูงของเขา เด็กสาวคนนี้น่ารักจริงๆ“มาหาเธอมั้ง” เขาตอบ“หนู?” อลิชาเอียงคอ ชี้ที่ตัวเองอย่างเหลือเชื่อ “นี่เราไปมีวาสนากับคนที่หล่อขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่นะ” เธอก้มหน้าพึมพำ แต่เหมือนอีกฝ่ายจะได้ยิน เพราะตั้งใจโฟกัสเธอตั้งแต่แรกอยู่แล้ว“มีสิ” เขาตอบยิ้มๆ ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับทำเอาหัวใจอลิชาหล่นวูบลงแทบเท้า เธอกระพริบตาอย่างไม่อยากเชื่อ ก่อนที่ความรู้สึกเธอจะบ้าบิ่นไปมากกว่านี้ อลิชารีบดึงสติและถอยหลังออกมาท่าทีเว้นระยะของเธอทำให้มิสเตอร์เฉินหงุดหงิดเล็กน้อย อยากจะกระชากเข้ามาเสียตอนนี้เลย“คุณลุง มีอะไรกับหนูหรอคะ” เธอถามโดยไม่มอง“เข้าไปคุยกันในห้องสิ ได้มั้ย หรือไม่ได้?” เขาจ้องเธออยู่ตลอด เพื่อรอคำตอบอลิชาแทบไม่เชื่อหู “คะ? ว่าไงนะคะ?” “ดึกขนาดนี้เธอจะยืนคุยตากลม

ระหว่างรออาหาร เขาขอตัวไปห้องน้ำ สักพักก็กลับมา แต่มีคนตามมาด้วย เป็นพนักงานเสิร์ฟ ในมือยังถือแก้วน้ำสีสดใสสองแก้ว แต่เมื่อมิสเตอร์เฉินนั่งลง พนักงานก็วางน้ำสองแก้ว ลงตรงหน้าเขา และอลิชา“นี่คือน้ำอะไรหรอคะ” อลิชาใช้หลอดคนด้วยความสนใจ “ค็อกเทล เธอดื่มค็อกเทลมั้ย” มิสเตอร์เฉินมองเธอเด็กสาวส่ายหัว พลางยกแก้วขึ้นมองดูสิ่งที่อยู่ข้างใต้ และพบว่ามันคือเศษผลไม้“ไม่เคยกินค่ะ”“ลองชิมสิ” เขาเอ่ยเสียงเรียบ ในขณะที่ตัวเองก็ยกขึ้นมาดื่ม เขาอยากให้เธอดื่ม แต่เด็กสาวไม่ยอมดื่มสักที เจ้าตัวจึฃทำเป็นตัวอย่างและทำเป็นไม่สนใจเธอ เพื่อให้เธอไม่รู้สึกกดดันอลิชามองคุณอา และหันกลับมาดูสีสันของมัน เธอพอรู้มาบ้าง ว่าค็อกเทลคือเครื่องดื่มรสหวานที่ผสมแอลกอฮอลกับผลไม้ แต่เธอก็ต้านทานความน่ากิน กลิ่นและสีของมันไม่ไหว ในที่สุดจึงยกขึ้นดื่ม ลิ้มรสหวานของค็อกเทลครั้งแรกสายตามิสเตอร์เฉินแอบเหลือบมองเธอขณะยกขึ้นดื่ม มุมปากแอบยิ้ม และความคาดหวังของคนเจ้าเล่ห์ก็ได้รับการตอบรับ สักพักอลิชาดวงตาลุกวาว “หืมมมม” เธอจับหลอดแล้วดูดมันจนหมด ความหวานนุ่มของมะพร้าว ละลายในปากช้าๆ ผสมสับปะรดหอมฉ่ำ รสชาติที่ทั้งสดหวาน และเป

น้ำอุ่นไหลผ่านผิวกาย แต่ไม่อาจชะล้างความวุ่นวายในหัวของอลิชาออกไปได้เลย แม้จะอยู่คนเดียวในห้องน้ำ กลับรู้สึกเหมือนเขายังอยู่ใกล้ ทุกอย่างพาเธอย้อนกลับไปช็อตเดียวซ้ำแล้วซ้ำเล่าเสียงทุ้มต่ำที่กระซิบใกล้หู คำพูดกำกวมที่ฝังอยู่ในหัว ทำหัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ “บ้าเอ๊ย…” อลิชาสบถเบาๆ เธอรีบอาบน้ำอย่างลนลาน บางครั้งยกมืออุดหูราวกับจะกันเสียงนั้นออกไป บางครั้งก็หลับตาแน่น พยายามไม่คิดถึง แต่ยิ่งพยายาม ใบหน้าคมได้รูปนั้นก็ยิ่งชัด สุดท้ายเธอเร่งอาบจนเสร็จ ออกมาพร้อมหัวใจที่ยังเต้นระรัวขณะเดียวกันมิสเตอร์เฉินนั่งอยู่ในรถ “คุณแน่ใจนะ ดี…งั้นเวลาเดิม ผมอยากฟังว่าคุณจะขออะไร แล้วอย่าให้ผมต้องรอ” ปลายสายตอบอะไรบางอย่าง เขาฟังเงียบๆก่อนสายถูกตัด จังหวะเดียวกับที่อลิชาเดินออกมา ชุดนักเรียนเรียบร้อย กระโปรงพลิ้วเล็กน้อยตามจังหวะเดิน เธอมาถึงรถเปิดประตูรถแล้วนั่งลงอย่างเกร็งๆ “ขอโทษนะคะที่ให้รอ จริงๆ หนูไปเรียนเองก็ได้ค่ะ ไม่อยากรบกวนคุณอาเลย”มิสเตอร์เฉินหันมามองเธอด้วยสายตานิ่ง “ผมบอกเองว่าจะไปส่ง แน่นอนว่ารอได้” เขาออกรถ และพูดเบาๆโดยไม่มอง “และไม่จำเป็นต้องคิดเล็กคิดน้อยแบบนี้”อลิชาชะงักงั