ตอนที่ 2 ฝืนใจ

ตอนที่ 2

ฝืนใจ

         แก้มใสคิดว่าการไปกินข้าวกับครอบครัวของคนรักเกิดขึ้นแค่เพียงครั้งเดียวก็เกินพอเพราะเธอกลัวจะเผลอควบคุมความรู้สึกไม่ได้แต่ถึงแม้จะไม่ได้ไปกินข้าวพร้อมหน้าครอบครัวแต่แก้มใสก็ได้มีโอกาสกินข้าวกับหลิวและบิดาของหยกอีกหลายครั้งเพราะทั้ง   สองคนจะแอบมาหาหยกที่หอพักอยู่บ่อย ๆ

         “แก้ม....หยกอยากจะแต่งงานทันทีที่เราเรียนจบ พ่อกับแม่ของแก้มจะว่าอะไรไหม”

         ชายหนุ่มถามแฟนสาวด้วยความกังวลเพราะตั้งแต่ทั้งคู่          คบกันหยกเคยเจอพ่อกับแม่ของคนรักไม่ถึงสิบครั้งแต่ก็มีหนึ่งครั้งที่หยกได้ไปที่บ้านของแก้มที่ต่างจังหวัดและอยู่ที่นั่นเกือบสัปดาห์

         “อย่าถามว่าพ่อกับแม่แก้มจะว่าอะไรไหมกลับไปคุยกับแม่ของหยกให้แน่ใจดีกว่า แก้มไม่อยากไปบอกพ่อกับแม่และสุดท้ายทุกอย่างต้องล้มเลิก มันจะเสียความรู้สึกกันเปล่า ๆ ”

         คนพูดพยายามที่จะพูดให้ตรงประเด็นแต่ทำร้ายความรู้สึกคนฟังให้น้อยที่สุดเท่าที่เธอทำได้ แก้มไม่ได้สนใจเรื่องแต่งงานหรือไม่แต่งเพราะพ่อแม่ของเธอคอยสอนอยู่เสมอว่าคนเราจะอยู่ด้วยกันเป็นครอบครัวมันไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าแต่งงานไหมแต่มันขึ้นอยู่กับความเข้าใจที่มีให้กันมากกว่า

         “หยกรู้ว่าแม่ของหยกร้ายกับแก้มไว้ตั้งแต่เมื่อคราวนั้นแต่เวลาหยกกลับบ้านแม่ก็จะถามถึงแก้มตลอดเลยนะบางทีท่านอาจ ใจอ่อนแล้วก็ได้”

         ภาวรรณถามถึงเพื่อนสนิทของลูกชายจริง ๆ ที่เธอถามเพราะหวังว่าจะได้ยินจากปากของลูกชายว่าเลิกคบกับผู้หญิงที่เธอไม่ชอบสักทีแต่สุดท้ายเธอกลับต้องนั่งทนฟังหยกเล่าถึงแฟนสาวแทน

         “ก็อาจจะเป็นอย่างนั้นก็ได้ เอาเป็นว่ากลับไปคุยกับแม่ของหยกก่อนดีกว่าแล้วค่อยมาบอกแก้มอาทิตย์หน้าเราก็จะกลับบ้านอยู่แล้วเพราะสอบเสร็จเราก็จะย้ายหอไปอยู่ที่อื่นเพราะแถวมหาวิทยาลัยแพงและคงไม่ได้ทำงานแถวนี้ด้วย”

         “เอาเงินหยกไปจ่ายค่าหอก็ได้ไม่เห็นต้องย้ายเลยหรือว่า...เราจะย้ายมาอยู่ด้วยกันดี”

         หยกพยายามหลายครั้งที่จะชวนแก้มให้ย้ายมาอยู่กับเขาแต่ทุกครั้งหญิงสาวก็จะปฏิเสธตลอดด้วยเหตุผลเดิม

         “ไว้ให้เราจดทะเบียนเป็นสามีภรรยาและผู้ใหญ่ของเราทั้งคู่รับรู้ก่อนนะแก้มไม่อยากทำให้พ่อกับแม่เสียใจ ”

         หยกถึงแม้จะมีความต้องการที่อยู่กับแก้มเหมือนอย่างที่หลาย ๆ คู่ในมหาวิทยาลัยเขาอยู่ด้วยกันแต่ชายหนุ่มก็รักเธอมากกว่าจะใช้คำว่ารักมาบีบบังคับและเพราะอย่างนี้เขาถึงอยากที่จะแต่งงานทันทีหลังจากที่เรียนจบ

        

         วันนี้เป็นวันเกิดของดนัยทุกคนในครอบครัวต่างพากันกลับมาบ้านและมีงานเลี้ยงเล็ก ๆ ที่บ้าน ภาวรรณอยากพาครอบครัวไปจัดงานวันเกิดที่ทะเลแต่เจ้าของวันเกิดอยากอยู่ที่บ้านพร้อมหน้าครอบครัวก็เพียงพอแล้ว

         “วันเกิดปีนี้ฉันก็คงขอพรให้คุณสมหวังในทุก ๆ เรื่องนะคะ”

         คนเป็นแม่เป็นคนอวยพรให้สามีเป็นคนแรกเมื่อดนัย            เป่าเทียนและตัดเค้กก้อนโตแบ่งให้ลูก ๆ เสร็จ

         “ความหวังของผมยังมีอีกเรื่องที่ยังไม่สมหวังและมีแต่คุณเท่านั้นที่จะช่วยได้แต่ก็ไม่รู้ว่าผมจะสำคัญพอที่จะทำให้คุณทำให้ได้ไหม”

         ภาวรรณมองสามีอย่างแปลกใจในชีวิตนี้ยังมีอะไรอีกหรือที่สามีของเธอหวังและยังไม่ได้ตามที่ใจต้องการ

         “คุณกับลูกสำคัญที่สุดในชีวิต ไม่มีอะไรที่วรรณจะทำให้คุณไม่ได้ค่ะ”

         ดนัยและลูก ๆ ต่างมองสบตากัน ภาวรรณเห็นแบบนั้นเธอยิ่งอยากรู้ว่าสามีของเธอกำลังต้องการอะไรกันแน่

         “เหมือนทุกคนจะรู้กันหมดเลยว่าคุณพ่ออยากได้อะไรทำแบบนี้แม่ยิ่งอยากรู้แล้วไหนใครช่วยบอกแม่ที”

         ดนัยคิดว่าคนที่ควรจะพูดเรื่องที่เขาต้องการในเวลานี้ดีที่สุดคงไม่มีใครนอกจากเขาแต่ลึก ๆ เจ้าของวันเกิดก็ยังแอบหวั่นว่าถ้าเขาพูดออกไปบรรยากาศในงานอาจจะเปลี่ยนไปทันทีแต่เพื่อความสุขของลูกในฐานะพ่อดนัยคิดว่าเขาต้องพูด

         “ความสุขของผมก็คือการเห็นลูกมีความสุข ผมอยากขอให้คุณยอมให้ตาหยกแต่งงานกับหนูแก้มใสได้ไหมเพราะเด็กทั้งคู่เขารักกัน”

         “ไม่ค่ะ ! ลูกบังคับคุณให้มาพูดแทนใช่ไหม”

         ภาวรรณมองหน้าสามีแบบผิดหวังก่อนที่จะเปลี่ยนสายตาหันไปมองหน้าลูกชายด้วยความโมโห

         “แม่ไม่คิดเลยนะว่าผู้หญิงบ้าน ๆ แบบนั้นจะทำให้ลูกถึงขนาดต้องให้คุณพ่อมาขอกับแม่แบบนี้”

         “ภาวรรณคุณหยุดว่าลูกและฟังผม ลูกไม่ได้บังคับหรือขอร้องแต่ผมทำตามหน้าที่ของคนเป็นพ่อ ผมอยากเห็นลูกมีความสุข คุณอยากให้เหมือน....”

         ดนัยหยุดพูดเมื่อคิดขึ้นมาได้ว่าคำพูดหลังจากนี้อาจทำร้ายจิตใจของลูกสาวคนโตได้

         “คุณพ่อพูดต่อเถอะค่ะหลินเข้าใจ ทุกอย่างมันคือความจริงบางครั้งคุณแม่ก็อาจจะลืมคิดไปว่าทุกวันนี้ชีวิตของหลินมีสักกี่วันที่ได้ยิ้มมีความสุขเหมือนคนอื่น”

         พี่สาวคนโตของบ้านเลือกที่จะเดินออกจากวงสนทนาเพราะเธอไม่อยากทำให้บิดาไม่กล้าพูดตรง ๆ ออกไป หลิวและหยกจึงวิ่งตามพี่สาวเข้าบ้านเพราะทั้งคู่ต่างรู้ดีว่าหลินเจ็บปวดแค่ไหนที่ต้องอยู่กับคนที่ไม่ได้รักเธอ

         “เห็นไหมเพราะคุณคนเดียวยายหลินถึงได้เดินหน้าเศร้าไปแบบนั้น”

         คนเป็นแม่หันมาโยนความผิดให้สามีทั้งที่เธอรู้อยู่เต็มอกว่าใครคือคนที่ทำให้ลูกสาวของเธอต้องหน้าชื่นอกตรมแบบทุกวันนี้       “วรรณคุณมองหน้าผมนะ มันยังไม่สายเกินไปที่คุณจะหยุดบังคับลูกให้เดินตามทางที่คุณขีดไว้ จริงอย่างที่คุณพูดว่าคุณเลือกคนที่ดีที่สุดให้กับลูกเสมอแต่สิ่งที่คุณลืมไปคือคนที่คุณเลือกไม่ใช่คนที่รักลูกเราที่สุด ตั้งแต่หลินแต่งงานกับภาณุคุณเคยเห็นลูกมีความสุขไหม เงินทองเราก็มากมายแต่เรากับใช้เงินซื้อความสุขให้ลูกไม่ได้ อย่าต้องให้หยกกับหลิวต้องเป็นแบบหลินเลยผมขอนะ”

         ภาวรรณทรุดตัวนั่งลงกับเก้าอี้ข้างสามี เธอเข้าใจทุกอย่างเพราะไม่ใช่ว่าเธอไม่รู้ว่าลูกสาวคนโตทุกข์ใจแค่ไหนแต่คนเป็นแม่คิดว่าเธอได้เลือกคนที่ดีที่สุดให้ลูกสาวแล้ว สักวันหลินก็จะยิ้มได้และมีความสุขเพราะเชื่อฟังแม่ทั้งที่ทุกวันนี้ภาณุแทบจะไม่อยู่บ้านเอาแต่ออกไปทำธุรกิจของครอบครัวพอกลับมาบ้านทีก็ทำเหมือนเป็นเจ้านายและหลินก็เป็นเหมือนเมียรับใช้เพราะภาณุก็ถือตัวว่าเขาก็มาจากครอบครัวที่ร่ำรวยไม่ต่างกันและถือความเป็นผู้ชายที่ข่มเหงผู้หญิงตามความคิดของครอบครัวคนจีนที่ยกย่องลูกชายมากกว่า

         “ผมเกิดมาในครอบครัวที่เชื่อมั่นในความรัก ผมดูแลคุณกับลูกบนพื้นฐานของคำว่ารักมาตลอด พ่อแม่ของคุณไม่ขัดขวาง            ความรักของเราถึงแม้ว่าผมจะไม่มีเชื้อสายจีนส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะครอบครัวของเรามีฐานะที่ไม่ต่างกัน แต่คุณอย่าลืมนะวรรณว่าคนเราเลือกเกิดไม่ได้ คุณยังไม่จำเป็นต้องยอมรับในตัวของแก้มใสก็ได้ ขอเพียงคุณยอมรับที่จะให้เขาเข้ามาเป็นลูกสะใภ้เราให้เวลาเขาพิสูจน์ตัวเองแล้วสุดท้ายผมเชื่อว่าเวลาจะทำให้พวกเราทุกคนเห็นว่าทั้งคู่เหมาะสมกันหรือไม่แล้วถึงเวลานั้นเราจะได้ไม่รู้สึกผิดเพราะเราในฐานะพ่อแม่เราได้ทำดีที่สุดแล้ว”

         ภาวรรณยอมรับฟังในสิ่งที่สามีพูด เธอตัดสินใจที่จะยอมให้แก้มใสและหยกแต่งงานกันแต่ขอให้ไปจัดที่บ้านเจ้าสาวเพราะลึก ๆ เธอไม่อยากเชิญคนรู้จักมาร่วมงานเพราะอายที่ได้ลูกสะใภ้ ไม่รวยสมกับฐานะของครอบครัวเธอ

         “ฉันยอมทำตามที่คุณต้องการแล้วนะ ถ้าวันหนึ่งสองคนนี้เขาต้องเลิกรากัน ฉันก็ไม่เกี่ยวข้องอะไรด้วยฉันยอมที่สุดแล้วทั้งที่บอกตรง ๆ เลยนะว่าฉันเสียใจและผิดหวังมากแต่ในเมื่อคุณบอกว่ามันคือความสุขของลูก ฉันก็จะยอม”

         “ขอบคุณนะที่คุณยอมฝืนใจตัวเองเพื่อผมกับลูกในครั้งนี้”

         ดนัยโอบกอดภรรยาที่อยู่กินกันมาสามสิบกว่าปีด้วยความรักและเข้าใจดีว่านาทีนี้ภาวรรณเจ็บปวดแค่ไหนที่ต้องยอมทำในสิ่งที่ขัดใจเธอที่สุด ตั้งแต่แต่งงานกันมาดนัยจะเป็นใหญ่เฉพาะเรื่องธุรกิจส่วนในบ้านเขาจะให้ภาวรรณเป็นคนตัดสินใจทุกเรื่อง เขาเคยรู้สึกเสียใจมาครั้งหนึ่งแล้วเรื่องการแต่งงานของหลินแต่ครั้งนี้เขาจะไม่ยอมเป็นพ่อที่ไม่ปกป้องลูกอีกต่อไปแต่ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาพูดออกไปเขาก็เข้าใจดีว่าภาวรรณก็ทำทุกอย่างเพราะรักลูกไม่ต่างกับเขาเพียงแต่แค่มองคนละมุมเท่านั้น