ตอนที่ 8 อยู่เคียงข้าง

ตอนที่ 8

อยู่เคียงข้าง

         ความเหนื่อย ความเพลียทำให้รัญชิดาสาวน้อยผู้ร้องไห้มาอย่างหนักหน่วงเผลอหลับไปมารู้ตัวอีกทีก็เพราะมีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น

         “พิมเอง วันนี้ไม่ต้องไปทำงานนะพี่ภูฟื้นแล้ว เธอมาเฝ้าเขาแทนฉันหน่อยตั้งแต่เมื่อคืนฉันยังไม่ได้อาบน้ำ กินข้าวเลย”

         “ได้ ๆ ค่ะคุณพิม”

         สาวสวยร่างเล็กกระโดดลงจากเตียงนอนด้วยความดีใจที่ได้ข่าวว่าคนรักของเธอฟื้นแล้ว

         โรงพยาบาลอยู่ไม่ไกลจากบ้านของรัญชิดาและตอนนี้ก็ไม่ใช่เวลาที่คนกำลังไปทำงานบนท้องถนนจึงสัญจรได้สะดวกใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงหญิงสาวก็พาตัวเองมาถึงโรงพยาบาล

         “เตรียมกระเป๋ามาด้วยดีเลย คืนนี้เธออยู่เฝ้าพี่ภูได้ใช่ไหม ฉันจะได้พักผ่อนและทำงานบ้าง ตั้งแต่กลับมาจากต่างประเทศงานสุมเต็มไปหมด บ่าย ๆ คุณพ่อกับคุณแม่จะเข้ามานะ”

         พิมคว้ากระเป๋าสะพายเตรียมจะเดินทางกลับ สองพี่น้องมองสบตากันอย่างมีความสุขดูมีอะไรมากกว่าการที่พี่ชายของเธอฟื้นขึ้นมาสร้างความสงสัยให้กับรัญชิดาที่ยืนอยู่ข้างเตียงคนป่วยแต่เธอก็ไม่กล้าพอที่จะแสดงความสงสัยให้ทั้งคู่รู้

         “กลับก่อนนะคะพี่ภู วันนี้พี่ชายพิมคงหายไวขึ้นแน่ ๆ เพราะกำลังใจดี”

         น้องสาวโน้มตัวก้มลงกอดพี่ชายแววตาของเธอดูมีความสุข อิ่มเอมมองหน้าเลขาของภูวิศเหมือนมีอะไรบางอย่างอยู่ในใจที่ทำให้สองพี่น้องต่างดูมีความสุขมากกว่าทุกวัน

         “เจ็บแผลไหมคะ คุณหมอบอกว่าเป็นอย่างไรบ้าง”

         คนเฝ้าพยายามชวนคนป่วยคุยเพราะตอนนี้เธอรู้สึกเขินกับสายตาที่ถูกมอง ใบหน้าของภูวิศมีรอยยิ้มที่ดูกรุ่มกริ่มแบบที่รัญเองไม่เคยเห็นมาก่อน

         “เจ็บนิด ๆ แต่คุณหมอบอกว่าไม่เป็นอะไรแล้วพรุ่งนี้น่าจะได้กลับบ้าน ถามแบบนี้ไม่อยากเฝ้าผมใช่ไหม”

         ชายหนุ่มพูดเหมือนน้อยใจแต่ใบหน้ายังคงมองเลขาตรงหน้ายิ้มไม่ยอมหุบเหมือนเดิม

         “มีอะไรหรือเปล่าคะ ตั้งแต่รัญมาเห็นพี่ภูเอาแต่นอนยิ้มมองหน้ารัญเหมือนมีอะไรพิเศษ”

         คนป่วยไม่ตอบแต่กลับจับมือของคนเฝ้ามาวางไว้ที่อกของเขา ดวงตาคมเข้มหลับลงภายใต้รอยยิ้มเหมือนว่ากำลังมีความสุขมากมายเหลือเกิน

         รัญชิดารู้ว่าถามไปก็คงไม่ได้คำตอบอะไร เธอคิดว่าคงไม่มีอะไรมากตอนนี้เขากำลังชอบเธอคงดีใจที่เธอมาเฝ้าก็เท่านั้น

         ช่วงบ่ายพ่อและแม่ของภูวิศมาเยี่ยม เลขาสาวจึงขอตัวลงไปเดินเล่นข้างล่างเพราะอยากให้ครอบครัวได้อยู่กันแบบส่วนตัว

         “เลขาลูกมาแล้ว ถ้าอย่างนั้นพ่อกับแม่กลับก่อนแล้วกัน พรุ่งนี้เจอกันที่บ้านนะลูกชาย”

         อำภาหันไปคุยกับคนป่วยก่อนที่จะหันมาจับมือเลขาของลูกที่เพิ่งเดินเข้ามาถึง

         “ฝากภูด้วยนะ ขอบใจหนูมากที่อยู่เคียงข้างลูกชายฉัน ชีวิตคนเรามันเกิดเรื่องไม่ขาดฝันได้เสมอ ไม่มีอะไรแน่นอนจริง ๆ ”

         ตลอดเวลาของการเฝ้าเจ้านายที่เป็นมากกว่าเจ้านายมีอะไรให้หญิงสาวรู้สึกระแวงไปหมดเหมือนทุกคนกำลังมีอะไรปิดบังเธอ

         ภูวิศช่วยเหลือตัวเองได้ปกติแต่พอเห็นเลขาตัวเล็กหน้าตาน่ารักมาดูแลก็ทำตัวเหมือนว่ามือไม้อ่อนแรงทำอะไรไม่ได้สักอย่างแม้แต่เข้าห้องน้ำ

         “จะไปไหน ปล่อยมือผมแบบนั้นถ้าล้มไปจะทำอย่างไร”

         กางเกงก็หลุดลงมาอยู่ตรงสะโพกแล้วเจ้าของร่างใหญ่ก็ยังจะไม่ยอมให้อีกฝ่ายปิดประตูทิ้งไว้ในห้องน้ำอีก

         “พี่ภู! ตกลงไม่อายใช่ไหม รัญจะได้หันไปดูให้ชัด ๆ ไปเลย”

         ความเป็นสามีภรรยาที่ห่างหายจากกันมาสองปีกว่าทำให้รัญชิดาไม่กล้าพออย่างที่พูดแต่เธอแค่เพียงตั้งใจจะท้าทายอีกฝ่ายเท่านั้น

         “ผมไม่อายเพราะมากกว่านี้ก็....”

         หญิงสาวเผลอตัวหันมาดูหน้าคนพูดเมื่อรู้สึกว่าอีกฝ่ายกำลังจะจำเรื่องราวในอดีตได้

         “หันไปเลย ฉี่ไม่ออกแล้ว”

         ภูวิศรีบโวยวายทันทีเมื่อรู้ตัวว่าเผลอพูดมากไปแล้ว อีกฝ่ายก็หลงกลรีบหันหน้ากลับไปเพราะอายที่ตัวเองเป็นผู้หญิงมายืนดูผู้ชายเข้าห้องน้ำแบบนี้

         คนป่วยกลับบ้านแล้ว ภูวิศพักฟื้นที่บ้านเพียงแค่สองวันก็กลับไปทำงานเหมือนเดิม

         “คิดถึงรัญจัง”

         เจ้านายขี้อ้อนเดินมาจากทางด้านหลังและลักหอมแก้มใสของรัญชิดาโดยที่เธอไม่รู้ตัว

         “พี่ภู! ทำอะไรเดี๋ยวคนอื่นมาเห็นเข้ามันจะไม่ดีนะคะ”

         คนถูกหอมตกใจรีบหันตัวไปใช้มือเล็กฟาดลงที่แขนของคนฉวยโอกาสอย่างแรง

         “การที่เรารักใครสักคนแล้วเราแค่แสดงออกมาไม่เห็นต้องอายใคร”

         ชายหนุ่มคว้ามือที่ตีเขาเพื่อดึงสาวสวยร่างเล็กเข้ามากอดแนบชิดกับตัวเขา กอดที่แน่นมันแน่นจนรัญชิดารู้สึกเหมือนกับว่า                ภูวิศไม่ได้เจอเธอมาเป็นปีทั้งที่ความจริงมันแค่เพียงสองวันที่เจ้านายของเธอกลับบ้านเท่านั้น

         คำพูดที่ชายหนุ่มพูดโดยปกติมันคงทำให้ผู้หญิงทุกคนที่ได้ฟังหัวใจเบ่งบานแต่สำหรับรัญชิดาแล้วมันทำให้เธออยากจะร้องไห้เพราะมันเป็นคำพูดของเขาที่พูดกับเธอในวันที่ภูวิศจะเดินทางกลับมากรุงเทพ

         “ใช่ค่ะ มันไม่ใช่เรื่องต้องอาย”

         หญิงสาวตัวเล็กเขย่งปลายนิ้วเพื่อพาใบหน้ารูปไข่ขึ้นไปอยู่ทาบทับใบหน้าของเจ้านายผู้ปากหวาน

         “กำลังเล่นกับไฟอยู่นะ” ชายหนุ่มกระซิบเสียงแผ่วเบา

         “อยากโดนไฟเผาจัง”

         ปากบางของเจ้าของร่างที่พาตัวเองเข้าไปยืนกอดแนบชิดกับคนตัวสูงทาบแนบสนิทลงบนปากหยักได้รูปที่เผยอรออย่างรู้งาน

         ความคิดถึงที่ต่างฝ่ายต่างไม่พูดมันออกมาถูกปล่อยผ่านความรู้สึกอย่างนุ่มนวนและดุเดือดในบางจังหวะ

         ลิ้นสากตวัดลัดเลาะเข้าไปหาชิมน้ำหวานของผู้หญิงที่ภูวิศเฝ้ารอคอยมาแสนนาน สองมือใหญ่ประคองใต้อกเหมือนว่าจะอุ้มอีกฝ่ายจนลอยพ้นพื้นขึ้นมา

         เปลวไฟรักแห่งความคิดถึงกำลังแพร่ซ่านไปทั่วร่างกายของคนทั้งคู่แต่ต้องหยุดลงเมื่อมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

         “ใคร”

ชายหนุ่มถามด้วยเสียงหงุดหงิดจนเลขาสาวที่ผลักตัวเองออกมาจากอ้อมกอดของเขามายืนอยู่ที่โต๊ะทำงานอดที่จะแอบขำไม่ได้

“ละอองค่ะ คุณพิมให้มาเตือนคุณภูว่าเที่ยงนี้คุณท่านทั้งสองเรียกประชุม”

เสียงหน้าประตูเงียบลงแล้วหลังจากที่ละอองได้แจ้งในสิ่งที่เจ้านายของเธอฝากมา

อารมณ์ที่ยังค้างอยู่ทำให้ภูวิศแทบจะไม่มีสติอยู่กับงานแต่เขาก็ทำอะไรไม่ได้แล้วเพราะรัญชิดาแทบจะไม่ยอมสบตาเขาอีกเลย