ตอนที่ 9 ค่ำคืนของความคิดถึง

ตอนที่ 9

ค่ำคืนของความคิดถึง

         “เย็นนี้ไปหาอะไรกินกันนะ”

         เจ้านายเอ่ยชวนเลขาด้วยน้ำเสียงที่คนฟังถึงกับรู้สึกวูบวาบไปหมดทั้งตัว สัมผัสที่เขามอบให้เธอทำให้คืนวันอันแสนหวานกลับมาอีกครั้งแต่รัญชิดาไม่รู้ว่าเธอควรที่จะบอกความจริงทั้งหมดที่ชายหนุ่มตรงหน้าจำไม่ได้ดีไหมเพราะถ้าเขาไม่เชื่อเธออาจจะกลายเป็นผู้หญิงหน้าเงินที่เอาลูกมาอ้างว่าเป็นลูกของเขาก็ได้

         ร้านอาหารสุดแสนจะโรแมนติกติดริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาในคืนเดือนเพ็ญพระจันทร์เต็มดวง รัญชิดาอดคิดถึงความรักของเขาและเธอที่หวานชื่นในทุกคืนวันที่ไร่ผาหมอกไม่ได้

         “คิดอะไรอยู่”

         ชายหนุ่มถามขึ้นเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมองไปที่สายน้ำที่อยู่เบื้องหน้าส่งยิ้มอย่างมีความสุขเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง

         “สายน้ำที่ไหลมันไม่มีวันย้อนกลับเลยนะคะ อดีตที่ผ่านไปแล้วพี่ภูคิดว่ามันจะมีทางกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม”

         คนถามยังคงไม่ละสายตาจากพื้นน้ำที่ตอนนี้กำลังม้วนเป็นเกลียวคลื่นเมื่อมีเรือลำใหญ่กำลังแล่นผ่านมา

         “ให้กลับมาเป็นเหมือนเดิมเลยมันก็คงเป็นไปไม่ได้แต่มันเริ่มต้นใหม่ได้เสมอนะ ชีวิตคนเรามันสั้นรักก็ต้องบอก ทำผิดก็ต้อง ขอโทษ ถ้ามีอะไรแล้วไม่พูดเลือกที่จะเก็บสักวันคนที่เราอยากจะบอกอะไรเขาอาจจะไม่อยู่ฟังแล้วก็ได้”

         มือหนาวางประกบมือเล็กของเลขาสาว เจ้าของมือบางหันมามองสบตาคนพูดเหมือนว่าเธอกับเขากำลังพูดเรื่องเดียวกันอยู่ถึงแม้จะไม่ได้พูดทุกอย่างชัดเจน

         “รัญรักผมไหม”

         รัญชิดามองหน้าคนถามเหมือนต้องการจะบอกให้รู้ว่าทั้งชีวิตของเธอมอบให้เขามาตั้งแต่วันแรกที่คบกันจนถึงวันนี้ก็ไม่มีเปลี่ยนแปลง

         “มองตารัญนะคะ คำตอบมันอยู่ในนั้น”

        

         วันนี้ก็เหมือนเช่นทุกวันเจ้านายสุดหล่อทำหน้าที่มาส่งเลขาที่ตอนนี้ใคร ๆ ต่างก็รู้ว่าเป็นมากกว่าเลขาไปแล้วถึงหน้าประตูบ้าน

         “วันนี้ไม่ชวนผมเข้าไปดื่มน้ำหน่อยหรือ”

         ชายหนุ่มส่งสายตาเจ้าชู้ใส่จนคนถูกมองไม่กล้าตอบอะไรได้แต่เดินนำเข้าบ้านไป

         “อะไรคะ ทำไมถือชุดนอนลงมาด้วย”

         รัญเดินกลับมาจากในครัวเพื่อเอาน้ำเปล่าเย็น ๆ มาต้อนรับแขกแต่กลับต้องแปลกใจเมื่อเห็นภูเวศวางชุดนอนของเขาไว้ที่โซฟา

         “ผมเหนื่อยกลัวจะเผลอง่วงตอนขับกลับ ขอนอนด้วยคนนะ ผมนอนตรงนี้ได้ไม่ต้องเป็นห่วง”

         “เจ้าเล่ห์จริง ๆ นะคะ ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจแต่รัญขอตัวไปอาบน้ำก่อนเสร็จแล้วจะเตรียมหมอนกับผ้าห่มมาให้”

         เสียงฝักบัวเงียบลงสักพักประตูห้องน้ำก็เปิดออก รัญชิดาสะดุ้งสุดตัวเมื่อรู้สึกว่ามือของใครบางคนโอบกอดเอวเธอจากทางด้านหลัง

         “พี่ภู! เล่นอะไรแบบนี้รัญตกใจหมด”

         “พี่ไม่ได้เล่น”

         หญิงสาวยังไม่ทันจะได้พูดอะไรต่อก็ถูกปากหยักแสนซุกซนไซ้ซอกคอยาวอย่างกระหื่นหาย ยิ่งพยายามดิ้นขัดขืนเท่าไหร่มันก็ยิ่งเหมือนเธอพาตัวเองเข้าไปอยู่ในพันธการของเขามากขึ้น

         “พี่...ภ..ภู”

         รัญชิดาพยายามเรียกชื่อของเจ้านายแต่มันฟังดูเหมือนเธอกำลังครางเป็นชื่อของอีกฝ่ายเสียมากกว่า

         ชุดนอนบางจิ๋วค่อย ๆ เลื่อนหลุดจากร่างกายจนเหลือแต่เพียงชุดชั้นในตัวจิ๋วที่ปกปิดส่วนสงวนไว้เท่านั้น

         ภูวิศช้อนคนตัวเล็กที่กำลังจะทรุดเข่าหมดแรงเมื่อเธอถูกปากหนาของเขาเล็มดูดกินยอดดอกบัวผ่านบราเซียตัวจิ๋วที่ตอนนี้แทบจะปิดอกอวบไว้ไม่มิดให้ขึ้นมานอนบนเตียงนุ่ม

         ความคิดถึงที่โหยหาอ้อมกอดที่แสนจะอบอุ่นและสัมผัสที่เร่าร้อนในทุกจังหวะ รัญชิดากลายเป็นขี้ผึ้งเหลวที่หลอมละลายอยู่ภายใต้เรือนร่างสูงของชายคนรักอย่างไม่ทีท่าจะขัดขืนอีกต่อไป

         ความคุ้นเคยของสามีภรรยาที่ถึงแม้ว่าจะห่างหายจากรสรักกันมาหลายปีแต่ทุกจังหวะโยกสะโพกยังคงตอบรับกันอย่างดี ต่างฝ่ายต่างยังคงจำรสสวาทของกันและกันได้อย่างเต็มหัวใจ

         พายุรักเหมือนดั่งไฟที่กำลังโหมเมื่อมีความคิดถึงเป็นเชื้อเพลิงคอยสุมกระตุ้นอารมณ์ สองร่างเปลือยเปล่ากอดรวมกันเป็นหนึ่ง พลิกตัวไปมาสับกันเป็นฝ่ายควบคุมเกม

         “รัญ พี่รักรัญกับลูกนะ”

         คำพูดที่คนพูดกระซิบด้วยเสียงสั่นฟังดูไม่ค่อยจะหนักแน่นแต่มันก็ทำให้ร่างเล็กที่เปลือยเปล่าถึงกลับลืมตาขึ้นมามองชายหนุ่มที่กำลังพรหมจูบเธออยู่อย่างตกใจ

         “พี่ภู พูดว่า...อะไรคะ”

         อารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่านเสียวสะท้านเพราะถูกลิ้นสวาทตวัดลัดชิมน้ำผึ้งในส่วนล่างของร่างกายพยายามเอ่ยถามด้วยเสียงสั่นที่แผ่วเบาตามจังหวะที่อยู่เหนือการควบคุม

         เวลานี้ความเป็นชายแข็งแกร่งเกินกว่าที่ชายหนุ่มจะคิดตอบคำถามใด ๆ เขาเดินหน้าบุกรุกถ้ำสวาทอย่างเต็มกำลัง ดอกบัวอวบเด้งรับทุกสัมผัสอย่างคุ้นเคยเสียงกระแทกของเนื้อนุ่มดังสลับกับเสียงครางหอบเหนื่อยของคนทั้งคู่

         ความรัก ความคิดถึง ถูกปล่อยผ่านออกมาเต็มที่ทั้งบนที่นอน บนโซฟาไม่เว้นแม่แต่ประตูกระจกหน้าระเบียง ไม่นานความเสียวซ่านก็มาถึงจุดอิ่มตัว สองมือเล็กจิกลงไปที่แผ่นหลังหนาของอีกฝ่ายเมื่อความเสียงซ่านพุ่งทะยานเต็มที่ ประตูสวรรค์แห่งความสุขเปิดต้อนรับคนทั้งคู่พายุสวาทสงบลงทิ้งไว้แค่เพียงอ้อมกอดที่แสนจะอบอุ่นและเสียงลมหายใจที่เหนื่อยหอบเท่านั้น

         ภูวิศหลับสนิทแต่สองมือยังคงโอบกอดเลขาของเขาไว้ไม่ยอมปล่อย

         รัญชิดามองหน้าสามีสุดที่รักได้ชัดที่สุดหลังจากที่เธอไม่ได้อยู่ใกล้ชิดกันแบบนี้มาเกือบสองปีกว่า กลิ่นตัวของเขายังคงหอมที่สุดสำหรับเธอ จมูกโด่งยังคงหล่อและน่าหลงใหลไม่เปลี่ยนแปลง น้ำตาทั้งสองข้างไหลอาบแก้มเมื่อตอนนี้เธอรู้สึกรักเขาจนไม่ยอมอีกแล้วที่จะเสียเขาไปอีก หญิงสาวอยากจะปลุกเจ้านายขึ้นมานั่งคุยถึงทุกอย่างที่เขาได้สูญเสียความจำไปแต่ก็สงสารเพราะกิจกรรมรักเมื่อครู่ได้ดูดเอาวิญญาณและพลังของเขาไปมากจนตอนนี้นอนหลับไม่เป็นท่าแบบนี้

         “รัญ พรุ่งนี้เราไปรับลูกมาอยู่ด้วยกันนะ”

         ภูเวศรู้สึกตัวอยู่ตลอดแต่ที่เขาแกล้งหลับเพราะไม่รู้จะเริ่มต้นบอกความจริงอย่างไรดี

         “ขอบคุณนะคะที่พี่ภูรักลูกของรัญด้วย”

         “ใครบอกว่าผมรักลูกของรัญ” ทั้งคู่ต่างมองตากันเมื่อได้ยินชายหนุ่มพูดแบบนี้

         “ผาหมอกเป็นลูกของเราต่างหาก ขอบคุณนะที่ตลอดเวลาที่ผมสูญเสียความทรงจำ รัญดูแลพยานรักของเรามาเป็นอย่างดี  ขอโทษที่ผมผิดสัญญาไม่กลับไปหารัญกับลูก ขอโทษจริง ๆ ”

         หญิงสาวในอ้อมกอดทำอะไรไม่ถูก เธอสับสนไปหมด   ก่อนหน้านี้เขายังจำไม่ได้ว่าเธอกับเขาเคยเป็นอะไรกันแต่ตอนนี้เจ้านายของเธอกลับจำเรื่องราวได้ทั้งหมด

         “รัญสับสนไปหมดแล้วค่ะ พี่ภูกำลังเล่นอะไรอยู่”

         สามีผู้รู้สึกผิดโน้มศีรษะลงมาจูบหน้าผากโหนกนูนของภรรยาด้วยความรักที่ไหลออกมาผ่านหยดน้ำตาของเขา

         “เมื่อประมาณสองปีที่ผ่านมา อุบัติเหตุทำให้พี่สูญเสีย ความทรงจำไปบางส่วนแต่ตอนนี้พี่ได้ความทรงจำคืนแล้วจากอุบัติเหตุที่ไม่คลาดคิด วันนี้เรื่องราวของเราชัดเจนในหัวใจของพี่อีกครั้ง ขอคุณนะที่อยู่เคียงข้างพี่มาตลอดถึงแม้ว่าพี่จะทำร้ายหัวใจให้ต้องเจ็บช้ำด้วยการจำอะไรระหว่างเราไม่ได้เลย”

         ร่างเล็กเปลือยเปล่าเบียดชิดแนบตัวให้สนิทกับอกหนามากขึ้น เธอไม่เคยโกรธเขามีก็แต่เพียงความน้อยใจเท่าก็นั้น  ที่ผ่านมารัญชิดาพยายามหลอกตัวเองว่าที่เธอพาตัวเองมาอยู่ใกล้ภูเวศแบบนี้เพราะต้องการแก้แค้นแต่ความจริงแล้วเธอรักและคิดถึงเขามากกว่าถึงได้ยอมเจ็บปวดอยู่กับสามีที่จำเธอไม่ได้แบบนี้

         “เราจะไม่พูดเรื่องนี้กันอีกแล้ว วันนี้รัญมีความสุขที่สุด พี่ภูกลับมาเป็นพี่ภูที่รักรัญเหมือนเดิม ต่อจากนี้รัญไม่ต้องการอะไรแล้ว”

         ทั้งสองคนต่างหลับตาลงภายใต้อ้อมกอดที่อบอุ่น อดีตก็คืออดีตไม่มีใครกลับไปแก้ไขอะไรได้ ทั้งคู่จึงเลือกจะทำปัจจุบันให้ดีที่สุดก็พอ