ตอนที่ 7 กลับมานะ

ตอนที่ 7

กลับมานะ

         ความสัมพันธ์ของทั้งคู่อยู่ในสายตาของพิมมี่โดยตลอด  เธอเลือกที่จะไม่บอกมารดาเพราะอยากเห็นพี่ชายมีความสุข

         “รัญ ฉันรู้เรื่องเธอกับพี่ภูนะ ไม่ต้องกลัวว่าฉันจะว่าอะไรแค่อยากขอเธอว่าอย่าทำให้พี่ชายฉันต้องเสียใจได้ไหม พี่ภูผ่านเรื่องร้าย ๆ มาตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันไม่อยากเห็นเขาต้องเจ็บอีก”

         “ค่ะ คุณพิมแต่...รัญไม่รู้เรื่องที่ผ่านมาของคุณภูเลยนะคะ”

         รัญชิดากำลังจะถามต่อแต่ถูกขัดด้วยเสียงเจื้อยแจ้วของละอองที่เดินตามเจ้านายเข้ามาถึงในห้องน้ำ

         “คุณพิมคะ วันนี้จะรับน้ำส้มหรือน้ำฝรั่งดีคะ”

         “ตามเข้ามาถามถึงในนี้เลยนะ เอาเป็นว่าเอามาทั้งสองอย่างก็ดี”

         ละอองเดินนำเจ้านายออกไปแล้ว รัญชิดาจึงได้แต่ยืนอยู่กับความสงสัยที่เธอยังไม่ได้คำตอบ หญิงสาวเข้ามาทำงานที่นี่ตั้งหลายเดือนแล้วแต่ไม่เคยได้ยินว่าชีวิตของภูวิศที่ผ่านมาเขาเจอกับปัญหาที่หนักหนาอะไร ความสงสัยนี้เธอคิดว่าต้องเกี่ยวกับเธอและลูกด้วยแน่ ๆ

         “ยังมีอะไรอีกคะที่รัญยังไม่รู้จักพี่”

         วันเวลายิ่งผ่านเลยไป คนที่ได้ชื่อว่าเป็นภรรยายิ่งไม่แน่ใจว่าผู้ชายที่เป็นพ่อของลูกเธอยังมีอะไรที่ปิดบังเธออยู่อีกไหม

        

         “เย็นนี้ไปกินข้าวที่บ้านรัญนะคะ มีหลายเรื่องที่รัญอยากให้พี่ภูเล่าให้ฟัง”

         รัญชิดาทนอยากรู้ต่อไปไม่ไหว เธอจึงเลือกที่จะถามกับเขาตรง ๆ วันนี้แต่คงไม่ใช่ทุกเรื่อง อย่างน้อยเธอก็อยากรู้ว่าสองปีที่ผ่านมาชีวิตของเจ้านายเธอเจอกับอะไรมาบ้างเพราะตัวเธอเองเจอแต่ความทุกข์ ความคิดถึงมาตลอดสองปีกว่าที่เขาทิ้งเธอกับลูกมา

         “ช่วยด้วยค่ะ คุณภูเป็นลม”

         เสียงโหวกเหวกของพนักงานดังมาจากฝ่ายบุคคลเข้ามาในห้องทำงานที่รัญชิดากำลังตั้งหน้าตั้งตาแก้งานตามที่ภูวิศสั่งไว้             หญิงสาวรีบเปิดประตูห้องวิ่งไปยังที่มาของเสียงทันที

         “พี่ภู ”

         ภาพที่เห็นทำเอาหญิงสาวถึงกับทำอะไรไม่ถูกเธอเผลอตัวเรียกเจ้านายว่าพี่ซึ่งปกติเธอจะเรียกเขาแบบนี้เฉพาะอยู่สองคนเท่านั้น ภูวิศเป็นลมล้มลงหัวฟาดกับขอบโต๊ะของพนักงานสลบไม่ได้สตินอนนิ่งอยู่ที่พื้น

         “พี่ภูได้ยินเสียงรัญไหมคะ”

         เลขาสาวทรุดนั่งลงกับพื้นจับศีรษะของเจ้านายมาวางบนตักของเธอ

         “มีเลือดด้วยค่ะพี่ละอออ โทรเรียกรถพยาบาลด่วนเลยค่ะ”

         รัญชิดาตกใจตะโกนสุดเสียงเพราะเลือดของภูวิศไหลออกมาเต็มทั้งสองมือของเธอ

         รถโรงพยาบาลมาถึงคนเจ็บถูกพาขึ้นรถไป เลขาตามติดเจ้านายขึ้นรถไปกับทางโรงพยาบาลด้วย ละอออทำหน้าที่โทรศัพท์รายงานพิมเจ้านายของเธอทันทีหลังจากที่ตั้งสติได้

         น้องสาวเมื่อได้รับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นเธอรีบตามไปดูพี่ชายพร้อมกับมารดาทันที วันนี้พิมไม่ได้เข้าบริษัทเพราะต้องพาอำภาไปดูที่ดินที่ต่างจังหวัด โชคดีที่เธอได้รู้ข่าวระหว่างกำลังเดินทางกลับจึงมาถึงโรงพยาบาลภายในไม่กี่ชั่วโมง

         “รัญ พี่ภูเป็นอย่างไรบ้าง”

         “คุณหมอยังไม่ออกมาบอกอะไรเลยค่ะ เกือบสองชั่วโมงแล้วที่คุณภูอยู่ในนั้น”

         อำภามองเสื้อผ้าของรัญชิดาที่เต็มไปด้วยเลือดถึงกับเข่าอ่อนทรุดตัวจะเป็นลม ลูกสาวต้องรีบเข้ามาประคองไว้เพราะกลัวจะล้มลงไปอีกคน

         “คุณหมอคะ คนไข้เป็นอย่างไรบ้าง”

         ทันที่หมอออกมาจากห้องฉุกเฉินทั้งสามคนต่างถามขึ้นมาพร้อมกันด้วยความเป็นห่วง

         “คนไข้ยังไม่ฟื้นอาการภายนอกมีแค่แผลหัวแตกเย็บไป           ห้าเข็มแต่เรื่องของการกระทบกระเทือนทางสมองหมอขอรอให้คนไข้รู้สึกตัวก่อนนะครับแต่จากการตรวจไม่น่าจะมีอะไรต้องเป็นห่วง”

         เสียงถอนหายใจด้วยความโล่งใจดังขึ้นพร้อม ๆ กันอีกครั้ง อำภาถูกขอร้องให้กลับบ้านไปก่อนเพราะเวลานี้ร่างกายและจิตใจของหญิงในวัยชราดูไม่พร้อมที่จะมานั่งเฝ้าลูกชายที่โรงพยาบาล

         พิมเดินไปส่งมารดาที่รถเสร็จตัวเธอเองก็ขึ้นมานั่งเฝ้าพี่ชายที่หน้าห้องเป็นเพื่อนรัญชิดาด้วยความเป็นห่วงไม่ต่างกัน

         “ไม่รู้เวรกรรมอะไรของพี่ชายพิม กว่าจะได้กลับมาใช้ชีวิตเหมือนคนอื่นได้ก็แสนสาหัสยังจะมาเกิดเรื่องแบบนี้อีกครั้งทำไมนะ”

         พิมนั่งปิดหน้าร้องไห้พร่ำพูดถึงเรื่องราวที่ผ่านมาด้วยความสงสารพี่ชาย

         “พี่ภูเคย...เป็นอะไรคะ”

         รัญชิดาถามแบบกล้า ๆ กลัวเธอกลัวเหลือเกินว่าคำตอบที่เธออยากรู้จะทำให้เธอต้องเสียใจมากกว่าที่เป็นอยู่

         “เมื่อสองปีที่แล้ว พี่ภูกลับจากต่างจังหวัดเกิดอุบัติเหตุก่อนถึงบ้านนิดเดียว นอนเป็นเจ้าชายนิทราอยู่เกือบสองเดือน พอฟื้นขึ้นมาก็เดินไม่ได้และยัง...”

         “ยังอะไรคะ!”

         รัญชิดาลืมตัวตะคอกถามเสียงดังด้วยความอยากรู้ว่านอกจากที่พิมบอกว่าสามีของเธอเป็นอะไรอีก

         “รัญขอโทษค่ะ”

         “ไม่เป็นไรฉันเข้าใจ เธอคงไม่เคยรู้มาก่อน พี่ภูคงไม่อยากเล่าให้ใครฟังเพราะทุกวันนี้เขาก็ยังกลับมาไม่เหมือนเดิม”

         “คุณพิมช่วยบอกรัญได้ไหมคะว่า...เกิดอะไรขึ้น พี่ภูเป็นอะไร”

         “พี่ภูสูญเสียความทรงจำไปบางส่วน เขาจำไม่ได้ว่าเขาไปอยู่ที่ไหนมาก่อนที่จะขับกลับมาเกิดอุบัติเหตุ พี่ชายฉันเอาแต่นอนไม่หลับเฝ้าคิดถึงใครสักคนที่ตัวเขาเองก็ไม่รู้ว่าเป็นใคร มีแต่ความกังวลรู้สึกเหมือนมีใครกำลังรอเขาอยู่ ฉันกับคุณแม่พยายามหาหมอที่ดีที่สุดแต่ก็ไม่มีประโยชน์ จนพี่ภูได้เจอกับเธอ ฉันจึงได้เห็นเขากลับมามีรอยยิ้มอีกครั้ง”

         หญิงสาวได้ยินเรื่องราวทั้งหมดในวันที่ภูวิศไม่ได้อยู่ข้าง ๆ เธอแต่กลับนอนไร้สติอยู่ในห้องฉุกเฉิน

         “เธอเป็นอะไรรัญ หน้าซีดเหมือนจะเป็นลมให้ฉันเรียกพยาบาลไหม”

         พิมตกใจเมื่อเห็นหน้าเลขาของพี่ชายซีดไม่มีเลือดแบบนั้นทั้งที่เมื่อครู่ยังดูปกติดี

         “รัญไม่ได้เป็นอะไรค่ะ คงจะยังไม่หายตกใจพอมาได้ยินแบบนี้ยิ่งสงสารพี่ภูจนรู้สึกเหมือนจะเป็นลม”

         “เสื้อผ้าเธอเปื้อนเลือดหมดแบบนี้ ฉันว่าเธอกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนดีไหม ทางนี้ฉันเฝ้าเองไว้ถ้ามีอะไรฉันจะรีบโทรศัพท์หาเธอ”

         รัญชิดาพยักหน้ายอมกลับบ้านเพราะตอนนี้ความจริงที่เธอได้รู้ว่าตลอดเวลาที่เข้ามาทำงานที่นี่ภูวิศไม่ได้แกล้งจำเธอไม่ได้แต่เขาสูญเสียความจำจากอุบัติเหตุทำให้เธอรู้สึกอยากอยู่คนเดียว อยากร้องไห้ อยากตะโกนขอโทษผู้ชายที่กำลังนอนเจ็บอยู่ที่โรงพยาบาล

         “มีอะไรโทรหารัญได้ตลอดเลยนะคะ”

         สองคนต่างจับมือให้กำลังซึ่งกันและกัน รัญชิดาเดินตัวลอยเหมือนคนไม่มีสติอยู่กับตัวลงมาถึงชั้นล่างก่อนที่จะเรียกรถรับจ้างให้พาเธอมาส่ง

         “หมอก พ่อไม่ได้ตั้งใจทิ้งเราแต่พ่อจำเราไม่ได้จริง ๆ ”

         ร่างเล็กทรุดลงร้องไห้กับรูปของลูกชายทันทีที่เปิดประตูเข้ามาในบ้าน

         น้ำตาครั้งนี้มันคือความรู้สึกผิดตลอดเวลาที่ผ่านมา รัญชิดาเอาแต่แค้น โกรธจนลืมที่จะหาความจริงว่าเกิดอะไรขึ้นกับผู้ชายที่เธอรัก ความจริงที่เธอได้รับรู้วันนี้มันจะช้าไปไหม เขาจะกลับมาหาเธออีกหรือเปล่า

         “พี่ภู! รัญขอโทษกลับมาหารัญนะคะ พี่อย่าเป็นอะไรไปอีก กลับมา กลับมานะ”

         เสียงสะอื้นที่ดังอยู่ภายในหัวใจที่เหนื่อยล้า บอบช้ำจนไม่รู้ว่าชีวิตจะเดินไปทางไหนต่อ รัญชิดาพยายามตั้งสติพาตัวเองอาบน้ำเตรียมเสื้อผ้าเผื่อน้องสาวของผู้ชายที่เธอรักโทรมา เธอจะได้พร้อมไปเฝ้าภูวิศทันที