ตอนที่ 1 จุดเริ่มต้นของครอบครัว

ตอนที่ 1

จุดเริ่มต้นของครอบครัว

         “หยกแน่ใจหรือยังถึงได้คิดจะมาชวนแก้มไปบ้าน แม่หยกจะไม่แหกอกแก้มแน่นะ”

         แก้มใสลูกสาวข้าราชการครูชั้นผู้น้อยเธอเข้ามาเรียนในกรุงเทพจนได้พบรักกับหยกลูกชายคนเล็กของตระกูลเลิศรัตนโสภาซึ่งเป็นครอบครัวที่มีเชื้อสายของชาวจีนแผ่นดินใหญ่ตั้งแต่ครั้ง   บรรพบุรุษผู้ก่อสร้างโรงสีจนตอนนี้พัฒนามากลายเป็นโรงงานผลิตและส่งออกสินค้าทางเกษตรทุกชนิดของเมืองไทยไปยังประเทศในแถบเอเซียและยุโรป นอกจากนี้ครอบครัวของหยกกำลังขยายกิจการรับซื้อผลผลิตทางการเกษตรอื่นตามชนบททางภาคเหนือเพื่อนำมาแปรรูปส่งออก

         “หยกก็ไม่ได้แน่ใจขนาดนั้นก็แค่อยากเริ่มพาแก้ม            เข้าไปทำความรู้จักกับครอบครัวของหยกในฐานะเพื่อนสนิทก่อนแล้วพอสอบเสร็จ เราค่อยไปบอกความจริงทั้งหมดกัน”

         แก้มใสส่งยิ้มให้อย่างเข้าใจทั้งที่ความจริงเธอแอบคิดมาตลอดว่าการที่เธอตกลงเป็นแฟนกับหยกมันคงเป็นความสัมพันธ์ที่รอแค่สักวันจะเลิกราเพราะครอบครัวของแฟนหนุ่มตั้งกำแพง     การเลือกลูกสะใภ้ไว้สูงมากและหยกเองก็ไม่เคยคิดจะพาเธอไปแสดงตัว

         “แก้มเข้าใจไม่โกรธหยกใช่ไหม”

         ชายหนุ่มจับมือแฟนสาวแน่นเพราะเขาไม่แน่ใจว่ารอยยิ้มบนใบหน้าที่ดูเหมือนไม่คิดอะไรแท้ที่จริงแล้วเธอกำลังน้อยใจเขาอยู่หรือเปล่า

         “แก้มเข้าใจทุกอย่างตั้งแต่วันแรกที่เราตกลงคบกันจนถึงวันนี้หยกก็บอกแก้มมาตลอดว่าครอบครัวของหยกเป็นแบบไหนในเมื่อเราเลือกที่จะจับมือกันแล้วก็ขอให้มั่นใจและเชื่อใจว่าเราจะผ่านทุกอย่างไปด้วยกัน ไหนยิ้มสิ ทำหน้าแบบนี้ไม่หล่อเลยตี๋น้อย”

         แก้มใสโอบกอดเอวคนตัวสูง เธอเลือกที่จะเก็บความน้อยใจไว้แค่เพียงคนเดียวเพราะเธอมั่นใจว่าหนทางข้างหน้าเธอพร้อมจะผ่านมันไปถ้าคนที่เธอรักไม่ปล่อยมือจากเธอก่อน

         บ้านตระกูลเลิศรัตนโสภาตั้งอยู่เด่นเป็นสง่าใจกลางกรุงเทพด้วยเนื้อที่เกือบสามไร่พื้นที่รอบบ้านถูกจัดเป็นสวนดูร่มรื่นเมื่อ           แก้มใสได้ผ่านประตูรั้วบ้านเข้ามาเธอแทบไม่อยากจะเชื่อว่าในกรุงเทพเมืองที่แสนจะมีแต่มลพิษยังมีบ้านที่ดูบรรยากาศสดชื่นน่าอยู่แบบนี้อยู่อีก

         “บ้านหยกพอเข้ามาแล้วเหมือนบรรยากาศของบ้านแก้มที่ต่างจังหวัดเลย”

         “คุณพ่อชอบต้นไม้ท่านเบื่อกรุงเทพแต่ก็ต้องอยู่เพราะที่นี่คือบ้าน ท่านเลยเลือกที่จะทำให้บ้านดูเหมือนเป็นชนบทที่อากาศยังดีอยู่ ทุกวันนี้คนงานในบ้านส่วนใหญ่ก็มีหน้าที่ดูแลต้นไม้ ดอกไม้ มากกว่าทำงานอย่างอื่นเสียอีกเพราะคุณพ่อรักต้นไม้ทุกต้นมากเพราะไม่มีต้นไหนเลยที่ท่านไม่ได้ปลูกเอง”

         ทั้งสองคนเดินลงจากรถและเข้าไปในบ้านด้วยความรู้สึกที่ต่างพากันลุ้นว่าการพบหน้ากันครั้งแรกระหว่างครอบครัวหยกกับสาวน้อยแก้มใสทุกอย่างจะเป็นไปด้วยดีไหม

         ภาวรรณหญิงวัยเกินกลางคนที่มีอำนาจที่สุดในบ้าน เธอนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารพร้อมหน้ากับสามีและลูกสาวอีกสองคนด้วยสีหน้าที่นิ่งเฉยจนแก้มใสเห็นแล้วรู้สึกวังเวง

         “ต้องขอโทษด้วยนะครับที่เรามาถึงกันช้าข้างนอกรถติดมาก แก้มใสนี่คุณพ่อคุณแม่ พี่หลินและหลิวน้องสาวคนเล็กของบ้าน”

         สาวน้อยที่ได้รับการอบรมเลี้ยงดูมาอย่างดีตามวิถีไทยยกมือไหว้ทุกคนในบ้านด้วยท่าทีที่แสดงความเคารพจากใจจริง

         “ตอนแรกแม่คิดว่าเพื่อนของลูกจะขับรถมาเองเสียอีกไม่คิดว่าจะมาด้วยกัน แล้วแบบนี้หยกต้องไปส่งอีกใช่ไหมแต่แม่ว่าให้เธอนั่งรถแท็กซี่กลับเองน่าจะสะดวกกว่าหยกจะได้ค้างที่บ้านสักคืน”

         ภาวรรณเปิดศึกตั้งแต่แก้มใสยังไม่ทันได้เดินไปนั่งที่เก้าอี้   ทำเอาบรรยากาศรอบ ๆ ดูตึงเครียดขึ้นมาทันที

         ดนัยหันไปมองภรรยาด้วยสีหน้าไม่พอใจที่ภาวรรณพูดจา      ไร้มารยาทแบบนั้นแต่เขาก็ไม่อยากจะมีเรื่องต่อหน้าลูก ๆ จึงได้แต่ถอนหายใจและหันมาทักทายเพื่อนของลูกชายแทน

         “หนูชื่อแก้มใสใช่ไหมหยกเคยพูดถึงหนูให้พ่อฟังอยู่บ่อย ๆ  นั่งลงกันก่อนจะได้กินข้าวไปพูดคุยกันไป”

         อาหารบนโต๊ะส่วนมากเป็นอาหารที่แก้มใสไม่คุ้นเคยแต่เธอก็พยายามกินโดยที่ไม่แสดงความรู้สึกอะไรพยายามส่งยิ้มให้กับ                    ทุกคน

         “แก้มลองกินเต้าหู้ทรงเครื่องฝีมือแม่ครัวที่นี่อร่อยมากรสชาติจีนแท้ ๆ เลยนะ”

         ชายหนุ่มตักกับข้าวที่อยู่ตรงหน้าของมารดามาใส่ในจานของแฟนสาวภายใต้สายตาที่มองอย่างไม่พอใจของคนเป็นแม่

         หลิวเห็นสายตาของมารดาที่จ้องมองเพื่อนของพี่ชาย  เธออดที่จะรู้สึกสงสารแขกที่มาใหม่ไม่ได้จึงพยายามชวนแก้มใสคุย

         “หมูหันเจ้านี้หนังกรอบมากเลยนะคะ หลิวกินจนอ้วนแบบนี้เพราะติดใจแทบจะสั่งเป็นเมนูติดบ้านเลยค่ะพี่แก้มลองกินดูนะคะแต่ห้ามติดใจไม่อย่างนั้นจะอ้วนเหมือนหลิวเอา”

         สาวน้อยตาตี่ผิวขาวในชุดนักเรียนส่งยิ้มอย่างร่าเริงให้กับหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับเธอ

         “ตอนเด็ก ๆ หลิวตัวเล็กมากวันหลังหยกจะเอารูปหลิวตอนเด็ก ๆ ให้ดูรับรองต้องไม่เชื่อแน่ว่าโตมาน้องสาวหยกจะกลมได้แบบนี้”

         “หยกก็ว่าน้องเกินไป แก้มว่าน้องไม่เห็นจะกลมอย่างที่หยกว่าเลยกำลังนารักใส ๆ ตามวัยมากกว่า”

         หลิวหันมาส่งยิ้มจนตาปิดให้กับแฟนสาวของพี่ชายเพราะทั้งบ้านมีแต่คนชอบว่าเธออ้วนแต่ตอนนี้เธอกำลังมีพวกแล้ว

         “กินข้าวจะคุยอะไรกันนัก รีบกินให้อิ่มเพื่อนพี่ชายเราจะได้รีบกลับ”

         ภาวรรณนั่งทนฟังต่อไปไม่ไหวเพราะเธอไม่อยากให้คนในครอบครัวแสดงความสนิทสนมกับหญิงสาวที่เธอมั่นใจว่าต้องไม่ใช่แค่เพื่อนสนิทของลูกชายแน่ ๆ

         “หยกไปส่งแก้มใสให้ถึงหอพักนะลูก เราเป็นผู้ชายพาเพื่อนมาก็ต้องดูแลให้ดีเดี๋ยวใครเขาจะว่าพ่อกับแม่สอนลูกไม่ดีไม่เป็นสุภาพบุรุษใช่ไหมคุณภาวรรณเตี่ยของคุณย้ำกับผมเสมอตอนท่านยังอยู่ว่าเป็นลูกผู้ชายต้องดูแลผู้หญิง”

         ดนัยเล่นยกคำพูดของบุพการีขึ้นมาทำเอาคนนั่งข้าง ๆ ถึงกับอ้าปากค้างไม่รู้จะหาข้ออ้างอะไรมาเถียงต่อ

         “ใกล้เรียนจบกันแล้วคิดไว้หรือยังว่าจะทำงานหรือเรียนต่อกัน”

         หลินพี่สาวคนโตของบ้านถามขึ้นหลังจากนั่งเงียบมาตั้งแต่แก้มใสมาถึงเพราะเธอถูกเลี้ยงมาอย่างไม่มีสิทธิ์มีเสียงอะไรในครอบครัวมากนัก ภาวรรณเลี้ยงลูกสาวคนโตมาในแบบที่เธอต้องการคือเรียนจบปุ๊บก็หาสามีให้ทันทีโดยที่หลินกับภาณุที่เป็นสามีของเธอได้เจอหน้ากันแค่ก่อนแต่งงานไม่ถึงเดือนเท่านั้น

         “แก้มตั้งใจว่าจะเรียนไปด้วยแล้วก็ทำงานไปด้วยค่ะ”

         “ทำงานอะไรของเธอแล้วเป็นผู้หญิงจะเรียนไปทำไมนักหนา”

         ภาวรรณอดพูดไม่ได้ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจว่าคำพูดของเธอทุกคำในตอนนี้ทำให้ทุกคนรู้สึกอึดอัดก็ตาม

         “แก้มตั้งใจจะสอบเข้ารับราชการให้ได้ค่ะส่วนเรื่องเรียนในยุคสมัยนี้ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายก็ต่างที่จะมีสิทธิ์เลือกเรียนตามที่ตัวเองต้องการได้เพราะผู้หญิงก็เก่งและมีความสามารถได้ไม่ต่างจากผู้ชายค่ะ”

         พี่สาวคนโตของบ้านแอบรู้สึกสะใจกับคำตอบของแก้มใสเพราะหลินเองอยากเรียนต่อปริญญาโทด้านภาษาอังกฤษตามที่เธอชอบแต่กลับถูกมารดาบังคับให้แต่งงานและมาดูแลบ้านอย่างเดียวทั้งที่หลินคิดว่าตัวเองมีความสามารถมากกว่าการเป็นแม่บ้านเท่านั้น

         “ไม่จริง เธอมันก็คิดง่าย ๆ ตามหัวคิดของเด็กสมัยใหม่ ผู้หญิงเรียนไปก็ไม่พ้นต้องอยู่บ้านเลี้ยงลูกดูแลบ้านดูแลผัวเรียนให้เปลืองเงินเปลืองสมอง” ภาวรรณยังเถียงต่อไม่หยุด

         “จริงสิคะ คุณแม่ยังเป็นผู้หญิงเก่งที่ทำได้มากกว่าการเป็นภรรยาและแม่เลยค่ะ หยกชื่นชมคุณแม่ให้เพื่อน ๆ ฟังเสมอ ว่าเขามีแม่ที่เก่งและฉลาดทั้งด้านธุรกิจและการดูแลครอบครัว”

         ดนัยหันมองสบตาลูกชายด้วยความชื่นชมในความฉลาด  ทันคนของแก้มใส คำพูดที่ฟังดูมีเหตุผลและมีจิตวิทยาทำให้ภรรยาของเขาต้องยอมเงียบและหันไปคุยกับลูกสาวคนโตแทน

         บรรยากาศของการกินอาหารมื้อเย็นที่ดุเดือดไปด้วยสงครามทางวาจาใช้เวลาแค่เพียงชั่วโมงก็จบลงแต่สำหรับแก้มใสแล้วเธอรู้สึกว่ามันยาวนานมากเพราะเธอต้องใช้ความอดทนอดกลั้นและคิดถึงคำสัญญาที่เธอเคยให้กับหยกไว้ว่าเธอจะเข้มแข็งควบคุมตัวเองไม่ให้หลุดโมโหแม่ของคนรักอย่างสุดแสนจะอึดอัด