บทที่ 16 เข้าใจผิด

นับเป็นเรื่องประหลาด การที่ไม่ได้กลับบ้าน               ในค่ำคืนที่ผ่านมาบิดามารดาไม่ถามไถ่แม้แต่น้อย แต่นั่นถือเป็นเรื่องที่ดี ไม่สบายใจนักหากจะต้องโกหกบุพการี

ส้มหวานยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม ภายในหัวยังคงวนเวียนถึงเซ็กซ์ร้อนจัดที่โรมรันกันอย่างบ้าคลั่ง

จักริน...ชื่อนี้มีผลต่อร่างกาย และจิตใจ เพียงแค่นึกถึง ทุกอณูกายตื่นเร้าอย่างน่าตระหนก

แต่ทว่าถ้อยคำปริศนาที่เขาเอ่ยยังคงค้างคาในความรู้สึก

‘ที่ฉันรู้สึกกับเธอ มันเกินกว่าคำว่าชอบไปนาน            มากแล้ว’

กล่าวเสมือนเคยพบกันเนิ่นนาน ทั้งที่เพิ่งเคยพบกันที่งานประมูลเพชรของคุณหญิงวิภาดา

ปากอิ่มเม้มเป็นเส้นตรง หวนนึกถึงช่วงเวลาที่เขาเชื้อเชิญให้บรรดาผู้หญิงทั้งหลายโยกขย่มบนเนื้อตัว             ไม่ได้มีแค่เธอ ที่เริงร่าบนเนื้อตัวกำยำ

ความหึงหวงโจมตีก้อนเนื้อข้างซ้าย ความเป็นจริง ชี้ชัดให้เห็น เขาไม่ได้มีหัวใจไว้สำหรับผู้หญิงคนไหน

ไม่มีทางที่เขาจะหยุดที่เธอ ป่านนี้...จักรินอาจจะกำลังมีความสุขกับนางแบบสักคน

ภายในร้านอาหารเนื่องแน่นไปด้วยผู้คนแต่กลับรู้สึกเดียวดาย หญิงสาวมองไปยังโต๊ะอื่นที่เป็นคู่รัก ได้แต่อิจฉา

เธอเองอยากมีความสุข อยากได้รับความรักที่ไม่ใช่แค่เซ็กซ์ ความขมขื่นตีตื้นจุกกลางอก ยิ้มหยันให้กับความคิดเหล่านั้น

คุณจักร...

"ส้มหวาน"

เสียงเรียกที่ดังขึ้น วูบหนึ่งภายในอกลิงโลด แต่เมื่อเห็นว่าผู้มาเยือนไม่ใช่คนที่คาดคิด ก้อนเนื้อที่พองโตกลับไปห่อเหี่ยว

"กร..."

"ขอนั่งด้วยคนนะ"

กรกันต์ทรุดกายลงนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงกันข้าม ไม่รอให้เธออนุญาต

"นายไม่ควรมานั่งตรงนี้ ฉันไม่อยากขึ้นชื่อว่าแย่งคนรักใคร"

เป็นครั้งแรกในรอบหนึ่งปี ที่เธอกล้าสบสายตากับกรกันต์ อีกทั้งความรู้สึกโกรธเคืองที่มีมลายหายไปจนหมด คงเพราะไม่หลงเหลือ แม้แต่เศษเสี้ยวความรักเฉก            เช่นวันวาน

"ทุกคนรู้ว่าส้มหวานไม่ใช่คนแบบนั้น"

แววตาของกรกันต์ที่มองมายังคงเปี่ยมไปด้วยความอาลัยอาวรณ์

"กร...ขอโทษนะ ถ้าวันนั้นกรมีสติ ไม่ทำอะไรเพียงแค่อารมณ์ชั่ววูบ เราสองคนคงยังคบกันอยู่ คงไม่ทำให้ส้มหวานต้องเสียใจ"

เขาไม่ได้รักปุยฝ้าย แต่สิ่งที่เกิดขึ้นมาจากความ             มักง่าย ปล่อยให้ตัญหาครอบงำจนทำให้ทุกอย่างพัง              ไม่เป็นท่า

"มันผ่านมาแล้ว อย่าเก็บมาใส่ใจอีกเลย"

มือหนาของกรกันต์เอื้อมมาคว้ามือบางไปกอบกุม นัยน์ตาเต็มเปี่ยมไปด้วยรัก

"แต่กรไม่เคยลืมว่ารักส้มหวาน และทุกวันนี้ก็ยังรัก"

สิ่งที่ได้ยินยิ่งตอกย้ำให้ล่วงรู้ว่าทั้งหัวใจของเธอมีเพียงแค่จักริน น่าขบขันที่ความรู้สึกเหล่านี้ แทรกซึมมาโดยตลอด แต่พยายามผลักไสด้วยการพร่ำบอกว่า             เกลียดชัง

ถ้อยคำของกรกันต์ดังพอที่จะทำให้คนที่เพิ่งมาถึงอย่าง ปุยฝ้าย และจักรินได้ยินอย่างชัดเจน

จักรินจ้องมองฝ่ามือบางที่อยู่ในมือหนาของกรกันต์ด้วยแววตามืดดำ ใบหน้าหล่อเหลาราบเรียบ

"คุณจักร..."

ส้มหวานกำลังจะดึงมือออก ประกอบกับเสียงกรี๊ดของปุยฝ้ายที่ดังขึ้น เธอตรงเข้าไปปัดฝ่ามือของกรกันต์ออกชี้หน้าด่ากราดทันที

"นังส้มหวาน เมื่อไหร่แกจะเลิกยุ่งกับแฟนฉันเสียที แกนี่มันหน้าด้านไร้ยางอาย เลิกกันไปเป็นปี แต่ก็ยังมาให้ท่าผู้ชายอยู่แบบนี้"

ผู้คนในร้านอาหารหันมามองเป็นสายตาเดียว            กรกันต์ กันปุยฝ้ายเอาไว้ไม่ให้ตรงไปทำร้ายส้มหวาน

“ปุยฝ้าย เลิกพูดแบบนี้เถอะ เธอเองก็รู้อยู่แก่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นในคืนนั้น และที่ฉันตกลงคบกับเธอ เพราะต้องรับผิดชอบในความผิดพลาด”

ผู้คนในร้านอาหารต่างให้ความสนใจ บางรายยกโทรศัพท์มือถือขึ้นเพื่อบันทึกภาพ

“หึ ! กรพูดแบบนี้แสดงว่าไม่รู้ใช่ไหมว่านังส้มหวานมันร่านแค่ไหน เมื่อคืนมันไปนอนกับคุณจักริน คงจะหาเงินใช้หนี้ให้กับทางบ้านสินะ”

“จริงหรือส้มหวาน....”

“จริงสิคะ นักสืบที่ปุยฝ้ายจ้างมาถ่ายรูปเก็บเอาไว้ได้ทั้งหมด”

พักหลังมานี้กรกันต์แสดงออกชัดเจนว่าสิ่งที่กระทำเป็นเพียงหน้าที่ความรับผิดชอบ ด้วยความกลัวว่าคนรักจะแอบไปนัดพบเจอกับส้มหวาน จึงให้คนคอยตาม

ส้มหวานหน้าชาดิก...ยืนก้มหน้านิ่งด้วยความ           อับอาย แม้จะไม่ใช่ความจริงทั้งหมด แต่เรื่องที่เธอมีอะไรกับจักริน ไม่อาจปฏิเสธได้

เสียงซุบซิบนินทารอบกายทำให้ปุยฝ้ายกอดอกกระหยิ่มยิ้มอย่างผู้ชนะ

มือหนาจับกุมที่ข้อมือบาง ทำให้ส้มหวานเงยหน้าขึ้นมอง

“คุณจักร...”

จักรินไม่แม้แต่จะมองเธอ แต่กระนั้นฝ่ามือหนากุมมือเธอเอาไว้ไม่คลายออก

“ขอโทษนะครับ คุณคงเข้าใจผิด ผมกำลังจีบ ส้มหวานอยู่ การไปมาหาสู่กันคงไม่ใช่เรื่องผิดปกติ แต่เท่าที่ผมรู้มา คุณไม่ใช่หรือครับที่แย่งแฟนเพื่อน แก้ผ้าบุกเข้าไปหาผู้ชายถึงห้องนอน”

เรื่องราวที่เกิดขึ้นไม่เคยมีใครล่วงรู้ นอกจากกลุ่มเพื่อนที่ร่วมไปค่ายจิตอาสา

ปุยฝ้ายอ้าปากค้าง หันไปมองผู้คนรอบกายที่ต่างซุบซิบนินทา

“นี่ ! คุณพูดจามั่วซั่วแบบนี้ฉันเสียหายนะ”

จักรินยิ้มเยือกเย็น นัยน์ตาวาวโรจน์อัดแน่นไปด้วยโทสะเดือดดาล

“ถ้าคิดว่าผมพูดไม่จริง จะฟ้องก็ได้นะ แต่ที่แน่ๆ ผมจะฟ้องคุณข้อหาหมิ่นประมาท ยังไม่รวมกับการที่คุณละเมิดสิทธิ์ส่วนบุคคลตามถ่ายรูปส้มหวาน”

ปุยฝ้ายหน้าซีดเผือดไม่ต่างไปจากกระดาษขาว สะกิดคนรักให้ช่วยออกตัวปกป้อง แต่กรกันต์กลับยืนนิ่งจ้องมองจักรินด้วยความปรปักษ์

“หากภาพในวันนี้หลุดออกไป ผมจะเอาเรื่องทุกคนที่อยู่ในร้านอาหาร”

สายตาคู่คมตวัดมองไปทางกล้องวงจรปิดที่สามารถบันทึกภาพผู้คน รวมถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ทำให้บรรดานักข่าวโซเชียลทั้งหลาย ลดโทรศัพท์มือถือลง หลบสายตา ใครกันจะกล้ามีปัญหากับเจ้าของบริษัทค่ายมือถือยักษ์ใหญ่

“ไปกับฉัน”

น้ำเสียงที่ใช้แม้จะขุ่นมัว แต่อ่อนโยนกว่ายามที่กล่าวกับผู้อื่นลิบลับ

“คุณจักร คุณจะพาส้มหวานไปไหน”

เขาไม่ตอบแต่โอบรอบเอวคอดกิ่วรั้งให้เธอก้าวตาม กรกันต์ได้แต่มองด้วยความเจ็บปวด เยื่อไยที่เคยมีบัดนี้ถูกกลบทับจนหมดสิ้น

ไม่มีพื้นที่สำหรับเขาอีกต่อไป จะโทษใครได้นอกจากตัวเอง

“นี่ ! กรยังไม่เลิกมองนังส้มหวานอีกหรอ ถ้ามองแบบนี้ก็เลิกกับปุยฝ้ายแล้วไปหามันเลยสิ”

กรกันต์แค่นยิ้มขมขื่นให้กับความผิดพลาดของตัวเองที่ไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไขได้อีก

“เราเลิกกันเถอะ”

“กร...ไม่นะ”

หญิงสาวผวารีบกอดท่อนแขน ใบหน้าเนียนส่ายสะบัดไปมา

“ก็น่าจะรู้ ที่ยอมคบด้วย เพราะเธอบอกว่าท้องแต่...สุดท้ายแล้ว มันก็แค่เรื่องหลอกลวง”

“ไม่นะกร ปุยฝ้ายรักกร...ฮือ รักมาตลอด”

“ไม่ใช่หรอก ปุยฝ้ายแค่อยากเอาชนะส้มหวาน จริงๆ แล้วปุยฝ้ายไม่ได้รักกร”

หญิงสาวอ้าปากค้างกับความจริงเหล่านั้น เธอริษยาส้มหวานมาตลอด ไม่ว่าจะเป็นเรื่อง รูปร่างหน้าตา ฐานะ รวมถึงการเป็นที่รักของคนรอบข้าง

เธอก็แค่อยากเป็นแบบนั้น...    

ปากอิ่มพยายามร้องเรียกกรกันต์ แต่ทว่าชายหนุ่มไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง หยาดน้ำตารินไหล ร่างบางซวนทรุดลงกับพื้นสะอึกสะอื้น ไม่แยแสสายตาเวทนาของผู้คนรอบข้าง