บทที่ 19 คิดถึง

“คุณแม่เอาเงินจากไหนไปซื้อเครื่องเพชรคะ”

“เอ้า...ก็เงินจากคุณจักรินไงล่ะลูก รู้ไหมว่าเขาให้ค่าสินสอดมาเท่าไหร่”

“สินสอด ?”

สายธารพยักหน้ารับยิ้มกว้างให้บุตรสาว ลูบศีรษะทุยอย่างรักใคร่ รู้สึกภูมิใจที่ความสวยของตน ส่งผ่านไปยังบุตรสาวจนได้ดิบได้ดี

“ใช่จ้ะ สินสอด”

“เขาเอาเงินให้เราตั้งแต่เมื่อไหร่คะ ทำไมส้มหวานไม่เห็นรู้เรื่องเลย”

“เอ่อ...เกือบสองอาทิตย์แล้วจ้ะ แต่แม่กับพ่อยุ่งๆ ก็เลยไม่ได้บอกลูก แต่...เงินยังเหลืออีกเยอะเลยนะลูก  แม่ไม่ได้เอาไปซื้ออะไรฟุ่มเฟื่อยเลยนะ”

ครั้งก่อนที่ทำให้ครอบครัวประสบปัญหาทางการเงินส่วนหนึ่งมาจากที่มารดานำเงินไปใช้จ่ายส่วนตัว ซื้อเครื่องเพชรโอ้อวดฐานะทางสังคม

“แม่ไปแต่งตัวทำผมก่อนนะลูก เย็นนี้มีนัดกินข้าวกับคุณหญิงมณีวรรณ”“เดี๋ยวก่อนค่ะคุณแม่...”

มารดาไม่ฟังเสียงเรียกของเธออีก รีบตัดบทสนทนาเดินหนีไปทันที ก้อนเนื้อข้างซ้ายเต้นระส่ำด้วยความสับสน จักรินทำแบบนี้ทำไม...

แม้จะร่ำรวยชนิดที่สามารถนำเงินมาโปรยเล่น แต่หากมารดาสามารถซื้อเครื่องเพชรชุดใหญ่กลับมา อีกทั้งยังกล่าวว่าเงินเหลืออีกเยอะ จำนวนที่จ่ายย่อมมหาศาล

คุณจักร...คุณใจป๋ากับผู้หญิงทุกคนแบบนี้ไหม ให้เงินทั้งที่ถูกปฏิเสธการแต่งงาน สิ่งที่ได้รับทำให้เกิดความหวัง รวมถึงถ้อยคำปริศนาที่ยังคงติดค้างในใจ

‘ที่ฉันรู้สึกกับเธอ มันเกินกว่าคำว่าชอบไปนานมากแล้ว’

หมายความว่ารักใช่หรือเปล่า ความคิดที่สับสน   ทำให้นั่งไม่ติด แต่จะให้ถามจักรินโดยตรงคงไม่ได้คำตอบ

ความคิดที่โลดแล่นทำให้เธอยิ้มกว้าง สองขาก้าวถี่ตรงขึ้นไปที่ชั้นสองของคฤหาสน์ เชื่อว่ามารดาต้องรู้จักกับชัยวัฒน์ลูกน้องคนสนิทของจักรินเป็นแน่

ภายในห้องประชุมเต็มไปด้วยความตึงเครียด  ทุกสิ่งที่เคยวางแพลนเอาไว้ถูกปรับเปลี่ยนกลางอากาศ แผนการตลาดที่ว่าเคยว่าดี เวลานี้ไม่ถูกใจสักอย่าง

"พวกคุณไปปรับแก้ แล้วนำเสนอในวันพรุ่งนี้"

เสมือนเป็นฝันร้ายสำหรับแผนกการตลาดที่ต้องระดมมันสมองในการร่างแผนงานขึ้นใหม่ ในระยะเวลา อันน้อยนิด

"ผมขอเป็นวันมะรืนได้ไหมครับ"

อีกไม่กี่นาทีถึงเวลาเลิกงาน ระยะเวลาการทำงานเพียงชั่วข้ามคืนไม่น่าจะเป็นผลดี

"ถ้าคิดว่าทำไม่ได้ก็ไปลาออก"

"ทะ...ทำได้ครับ คุณจักริน"

หัวหน้าแผนกรีบรับคำหน้าซีดเผือด

"รีบไปจัดการซ่ะ นั่งอยู่ตรงนี้จะเสร็จไหมล่ะ"

"ครับๆ คุณจักริน"

หัวหน้าแผนก พร้อมลูกน้องที่เหลือรีบลุกขึ้นยืนออกไปจากห้องประชุมด้วยความรีบร้อน

ชัยวัฒน์มองเห็นความหงุดหงิดของผู้เป็นนายอย่างชัดเจน ตลอดระยะเวลาหนึ่งสัปดาห์ อาคารสูงระฟ้าแห่งนี้วุ่นวายไปกับการทำงานที่เปลี่ยนแปลงไปตามอารมณ์ ของจักริน

ชายหนุ่มทุ่มเทเวลาให้กับการทำงานเกือบยี่สิบสี่ชั่วโมง ไม่หลงเหลือภาพลักษณ์ บุรุษนักรักเลื่องชื่อ

"คุณจักริน น่าจะพักผ่อนบ้างนะครับ"

"ไม่ใช่เรื่องของนาย"

นัยน์ตาคู่คมปิดสนิทความอ่อนล้าทางกายไม่สามารถเทียบเท่าหัวใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความทุกข์

ส้มหวาน...

เธอคือรักแรกพบ วินาทีที่ช่วยเธอจากลำธารยังคงตราตรึงในห้วงความรู้สึก

เรื่องราวความรักที่ผิดหวังของส้มหวาน ทำให้เขาอยากเป็นคนรักที่ดี เฝ้ารอวันเวลาที่เหมาะสม พร้อมเปิดรับใครสักคนเข้าไปแทนที่ความเจ็บปวดเหล่านั้น

แต่เธอเกลียดเขา...สิ่งเดียวที่ส้มหวานต้องการ คือเซ็กซ์ น่าขบขันสิ้นดี บุรุษเช่นเขาถูกทำเสมือน อีตัวชั่วคราว

"ฉันอยากดื่ม"

"ได้ครับคุณจักริน"

มันคือสองสิ่งที่ทำสลับกัน ดื่มสุรา ทุ่มเทเวลาให้กับการทำงาน ส่วนเรื่องเซ็กซ์...แค่นึกถึง มีเพียงส้มหวานเท่านั้นที่อยู่ในความทรงจำ

น่าสมเพชยิ่งนัก

ประตูที่เปิดออก ทำให้เข้าใจว่าเป็นชัยวัฒน์แต่เสียงรองเท้าส้นสูง ที่กระทบกับพื้นไม้ลามิเนต ทำให้ลืมตาขึ้นมอง

นางแบบสาวทั้งสองสวยสง่าหุ่นอวบอัด หน้าอกอวบล้นทะลัก เสื้อผ้าน้อยชิ้นที่สวมใส่ไม่สามารถปกปิดสรีระที่มี พวกเธอเดินนวยนาดเข้ามาหา

“สวัสดีค่ะคุณจักริน ให้พิมพากับเพื่อนช่วยคลายเครียดนะคะ”

มือหนาหยิบเครื่องมือสื่อสารกดโทรออกหา คนสนิทที่ทำเกินหน้าที่

“ฉันไม่ได้ต้องการผู้หญิงพวกนี้ รีบมาพาออกไปซ่ะ”

มือหนากดตัดสายสนทนา แต่เมื่อละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์ สิ่งที่เห็นทำให้เดือดจัด

“คุณจักรินไม่อยากสนุกกับพวกเราหรือคะ”

เธอทั้งสองเปลือยเปล่า ปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจากเนื้อตัว ตรงมาคุกเข่าเบื้องหน้า คว้าฝ่ามือหนาให้กอบกุมหน้าอกอวบสล้าง แต่จักรินกลับชักมือออกตวัดสายตาดุดัน

“ออกไปซ่ะ ! ก่อนที่ฉันจะเรียกให้ รปภ.โยนพวกเธอออกไป”

“อะ...ออกไปเดี๋ยวนี้ค่ะ”

น้ำเสียงที่ไม่ต่างไปจากคำราม หญิงสาวทั้งสองหน้าตื่น รีบสวมเสื้อผ้าย้ายร่างของตัวเองออกไปจากห้องประชุม ก่อนจะถูกจับโยนออกไปทั้งที่ยังเปลือยเปล่า

ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยความเดือดดาล ปราศจากอารมณ์ทางเพศอย่างน่าขบขัน หากเป็นช่วงเวลาปกติคงออกคำสั่งให้พวกเธอขยับยักย้ายบน ตักแกร่ง

ชายหนุ่มผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก้าวเดินตรงไปที่กระจกใส มองไปยังทิวทัศน์เบื้องล่างที่สามารถมองเห็นถนนทุกเส้นทางที่สัญจรไปมา

ส้มหวานเธอคิดถึงฉันบ้างไหม...

ส้มผลนี้เปรี้ยวอมหวาน ระคนขมขื่น แต่ถึงอย่างนั้น มันกลับเป็นผลไม้ชนิดเดียวที่ปรารถนา