บทที่ 20 ปรับความเข้าใจ

เสียงประตูที่เปิดเข้ามาในครานี้ ทำให้คนที่ยืนหันหลังทอดสายตามองผ่านกระจกใส เข้าใจว่าเป็นชัยวัฒน์ลูกน้องคนสนิท

“ถึงนายจะหวังดีแต่อย่าทำเกินหน้าที่ ฉันไม่ต้องการผู้หญิงคนไหนทั้งนั้น”

ปราศจากเสียงตอบรับ ทำให้คนตัวโตหันกลับไปมอง ลมหายใจที่มีติดขัด ความเครียดเขม็งโจมตีไปทั้งร่างโดยเฉพาะซอกขา

ส้มหวาน...

“จริงหรือคะ ที่คุณไม่ต้องการผู้หญิงคนไหนทั้งนั้น”

ลอบกลืนน้ำลายลงคอ จ้องมองหญิงสาวที่ยืนอยู่กลางห้อง เธอสวมใส่ชุดเดรสกระโปรงสีสดใสด้านบน เปิดไหล่ขาวเนียน ตามแบบฉบับที่ชื่นชอบ แต่เขาไม่ชอบ

“เมื่อไหร่จะเลิกแต่งตัวเหมือนจะแก้ผ้าสักที”

หญิงสาวอ้าปากค้างกับความปากร้าย หากเทียบกับผู้หญิงอื่น การแต่งกายของเธอนับว่าธรรมดา

“ปกติคุณจักรใส่ใจเรื่องการแต่งกายของผู้หญิงทุกคนไหมคะ”

กรามแกร่งขบกันแน่น พยายามข่มความปรารถนาที่พลุ่งพล่าน สายตาคู่คมเสหลบดวงตากลมโต ผิดแผกไปจากทุกครั้ง

“เลิกกวนประสาทฉันได้แล้ว มีธุระอะไรก็รีบพูดมา อ่อ...ถ้าจะมาขอบคุณเรื่องเงินล่ะก็ ไม่จำเป็นเพราะมันคือค่าสึกหรอของเธอ”

ส้มหวานกอดอกยืนมองคนปากร้าย ที่กล่าววาจาไม่ตรงกับใจด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“เงินที่ให้มาเยอะมากส้มหวานคงเอาไปรีแพร์ แล้วก็ทำนมใหม่ คงได้หลายรอบเลยล่ะค่ะ แต่...ไม่รู้ว่าต้องทำไซส์ไหนถึงจะถูกใจกร”

คนตัวโตที่ยืนอยู่ตรงปรี่มา มือหนาตะปบบ่าบอบบางออกแรงบีบด้วยโทสะ

“เธอก็ควรไปถามมัน ไม่ใช่มายืนพูดให้ฉันฟัง แบบนี้”

กรามแกร่งขบกันแน่นจนขึ้นสันนูนเป่ง ความหึงหวงยิ่งก่อเกิดโทสะสวาท ใบหน้าเนียนเชิดขึ้นสูงปราศจากความกริ่งเกรง

มือบางสองข้างโอบรอบลำคอแกร่ง ขยับเนื้อตัวเข้าหาทำเอาคนตัวโตหน้าเหลอหลา ความเป็นชายผงาดแข็งขืน พยายามโก่งตัวหลบไม่อยากให้เธอรู้

“จะทำอะไรส้มหวาน...”

น่าขบขันที่น้ำเสียงของตนกระเส่าอย่างน่าสมเพช สูญเสียการควบคุมตนเองอย่างสิ้นเชิง

“แล้วคุณจักร คิดว่าส้มหวานจะทำอะไรคะ”  

ความประหม่าของจักริน ยิ่งตอกย้ำให้เข้าใจว่าสิ่งที่ล่วงรู้ไม่ใช่เรื่องโกหก

ลำคอแกร่งลอบกลืนน้ำลายลงคอ กลิ่นกายสาวหอมเฉพาะ ปลุกปั่นให้เลือดในกายร้อนจัด มือหนาแกะ มือบางออก แต่เธอกลับตวัดเรียวแขนโอบรอบเอวสอบแทน

“ส้มหวาน !”

“ขา...เรียกทำไมคะ ไม่ต้องหึงส้มหวานกับกรหรอก มันจบลงไปนานมากแล้ว ที่สำคัญตอนนี้ส้มหวานก็ไม่ได้รักกรค่ะ”

หัวใจแกร่งเต้นระส่ำ ส่วนหนึ่งมาจากประโยคที่ได้ยิน อีกส่วนมาจากหน้าอกอวบบดเบียดแผงอกแกร่ง  เธอเกยคาง เงยหน้ามองเขาด้วยแววตาเป็นประกาย

 “ฉะ...ฉันไม่ได้หึงเธอ”

มือบางไม่ต่างไปจากตีนตุ๊กแก ไม่ว่าเขาจะพยายามแกะออกสักเพียงใด มันยังคงโอบกอดไม่ปล่อย

“ไม่หึง ก็ไม่เป็นไรค่ะ แต่ถ้าบอกว่าไม่ได้รัก ส้มหวานไม่เชื่อนะคะ”

“เลิกเพ้อเจ้อแล้วกลับออกไปซ่ะ ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธออีก”

มือหนาผลักเธอออก ร่างบางซวนเซเสียหลักลงบนเก้าอี้บุนวมตัวใหญ่ หญิงสาวออกแรงกระชากรั้งท่อนแขนแรงเหวี่ยงทำให้เขานั่งลงบนเก้าอี้ ขณะที่เธอพลิกตัวคร่อมทับอยู่ด้านบน

“ส้มหวาน !”

น้ำเสียงเคร่งเครียด ใบหน้าหล่อเหลาอัดแน่นไปด้วยแรงปรารถนา

“ทำไมคะ...”

สะโพกผายบดเบียดกับเนื้อนูนแข็งขืน หากปราศจากกางเกงที่สวมใส่ ความแข็งร้อนคงทะยาน ทิ่มแทงล้ำลึก

“เลิกกวนโมโห ก่อนที่ฉันจะอดทนไม่ไหว”

“ก็อย่าอดทนสิคะ คนบ้าอะไรอดทนมาได้เป็นปี”

ชายหนุ่มอ้าปากค้าง สายตาคู่คมเบิกกว้างตื่นตระหนก หลบสายตาที่จ้องมองจับผิด หัวสมอง ชาญฉลาด ล่วงรู้ทันทีว่าความลับที่มี ถูกชัยวัฒน์เปิดเผยจนหมดสิ้น

“เธอพูดอะไรฉันไม่รู้เรื่อง”

“ทำไมคุณไม่บอกส้มหวานคะ ว่าคุณคือคนที่ช่วยส้มหวานในวันที่จมน้ำ”

เหตุการณ์ในวันวานเสมือนเป็นความฝัน ทุกอย่างเลือนลางจำความไม่ได้ รู้จากเพื่อนเพียงว่าเมาจนพลัด ตกน้ำ ได้คนละแวกนั้นช่วยเหลือ

สายตาคู่คมเสหลบทางอื่นกลับมาจ้องมองนิ่งงัน อัดแน่นไปด้วยความรู้สึกมากมาย

“ถ้าบอกไป จะเลิกเกลียดฉันไหม จะยอมเปิดใจให้กับผู้ชายอย่างฉันหรือเปล่า”

ความทรมานที่มีส่งผ่าน น้ำเสียง และแววตาอย่างชัดเจน หัวใจสาวบีบรัดแนบแน่น มือบางยกขึ้นสัมผัสแก้มสาก

“ส้มหวานพยายามบอกตัวเองให้เกลียดคุณ  คุณคือตัวอันตราย แต่รู้ไหมคะ...ส้มหวานเอาแต่คิดถึงคุณตลอดตั้งแต่ เอ่อ...ครั้งแรกที่เจอกันในห้องน้ำ”

“ส้มหวาน เธอพูดจริงหรือ”