บทที่ 18 แค่ความสนุก

           บั้นท้ายแน่นหนั่นเคลื่อนไหวราวกับมีสปริง หมุนควง บุกระดมทิ่มแทงไม่ยั้ง เสียงกรีดร้องสุขสม ทำให้เร่งจังหวะโจนจ้วง กระแทกกระทั้นแตกระส่ำคาร่องสาว

          “อ๊าย..../โอ้ว...อ๊ากกกก”

          เสมือนถูกผลักดันให้ล่องลอยสู่สวรรค์ชั้นฟ้า หัวสมองเบาโหวง ความสุขไร้ตัวตนอาบไล้ทุกอณูกาย                     สายธารรักอุ่นร้อนอบอวลไปทั่วช่องท้อง

          ก้อนเนื้อข้างซ้ายเต้นระส่ำ การตอบสนองที่มี ยิ่งตอกย้ำความจริงของหัวใจ เธอต้องการเขา...พร้อมที่จะด่ำดิ่งไปกับแรงปรารถนาเหล่านั้น อย่างไร้เงื่อนไข     

          “คุณจักร ส้มหวาน อ๊ะ...”

          ความแข็งขืนถูกถอนถอย มือหนาตลบกระโปรงตัวสวยให้กลับมาเสมอเข่า หยาดน้ำแห่งความสุขยังคงไหลอาบปลีขา

          “ฉันจะเลิกยุ่งกับเธอ ขอให้มีความสุขกับคนที่รัก”

          ปากอิ่มเผยอค้าง หัวสมองอื้ออึง ความอ้างว้างถาโถมเข้าใส่ ก้อนเนื้อข้างซ้ายบีบรัดแน่นสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวด

          ควรจะยิ้มรับ...แต่กลับทรมานจนแทบกระอักอก ทุกถ้อยคำจุกหน่วงที่ลำคอระหง เขาดันร่างของเธอให้พิงกับรถยนต์ที่จอดขนาบข้าง เพิ่งสังเกตว่ามันคือรถของเธอ

          “เดี๋ยวก่อน...คือว่าส้มหวาน”

          ถ้อยคำมากมายจุกหน่วงบริเวณลำคอระหง ได้แต่อึกอัก สายตาคู่คมตวัดมอง มีเพียงความว่างเปล่าแตกต่างไปจากที่

          “...”

          จักรินก้าวขึ้นไปนั่งบนเบาะรถด้านหลัง เพียงแค่เสี้ยวนาที ชัยวัฒน์คนสนิทที่ทำหน้าที่ดูแลความเรียบร้อย ก้าวออกจากมุมหนึ่งตรงมาที่รถยนต์ เพื่อบังคับมันให้แล่นออกไปจากอาคาร

          หยาดน้ำตาที่สะกดกลั้น รินไหลอาบแก้มเนียนทั้งสองข้าง ได้แต่ยืนมองท้ายรถยนต์คันหรูที่แล่นห่างออกไปจนสุดสายตา

          “คนใจร้าย...อึก ฮือ...ไอ้คนมักมาก ฮือ...ฉันเกลียดคุณ เกลียดที่สุด...”

          ถ้อยคำเกลียดชังที่กล่าวออกไปเบาโหวงปราศจากน้ำหนัก ภายในมีอกเพียงคำรักที่อัดแน่นจนแทบล้นทะลัก

          “คุณจักร...คุณไม่ได้รู้สึกอะไรกับส้มหวานเลยใช่ไหม”

          กายสาวทรุดลงกองกับพื้น มือบางปาดน้ำตาทิ้ง แต่มันยังคงรินไหล รสชาติความเจ็บปวดที่ผ่านมา ไม่อาจเทียบเท่าความรู้สึกในห้วงขณะนี้ที่เผชิญ  

          ความเข้มแข็งมลายหายไปพร้อมกับก้อนเนื้อข้างซ้าย ที่มอบให้กับบุรุษร้าย

          ภายในห้องโดยสารมีเพียงกระแสตึงเครียด ชัยวัฒน์ลอบมองจักรินจากกระจกมองหลัง ตลอดเวลาที่ทำงานร่วมกันมาหลายปี เจ้านายหนุ่มไม่เคยให้ความสำคัญเรื่องอื่นใดนอกเสีย จากการพัฒนาให้ เอส เค ที เป็นเครือข่ายที่ดีเยี่ยมตลอดเวลา

          ผู้หญิงสำหรับจักรินเป็นเพียงที่ระบายความใคร่ไม่เคยมีใครที่สามารถทำให้เจ้านายของเขาเสียตัวตนเว้นเสียแต่...ส้มหวาน ผู้หญิงที่เจ้านายเคยช่วยจากเหตุจมน้ำที่ค่ายอาสาเมื่อหนึ่งปีที่แล้ว

“เรื่องที่ฉันให้ทำ จัดการเรียบร้อยหรือยัง”

          “เรียบร้อยแล้วครับ ว่าแต่...อย่าหาว่าผมยุ่งเลย  นะครับ คุณจักรินได้บอกคุณส้มหวานหรือเปล่าครับ ว่ารู้สึกอย่างไรกับเธอ”

          นัยน์ตาคู่คมปิดสนิท เสียงของลมหายใจถูกเป่าพ่นออกมาอย่างหนักอก

          “มันไม่สำคัญหรอก...”

          ส้มหวานยังรักกรกันต์ ส่วนเขา...ก็แค่ผู้ชายที่เธออยากสนุกด้วยเท่านั้น ความรู้สึกเดียวที่มีคงเป็นความเกลียดชังตามที่พร่ำบอก

         

          หนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านพ้นไปไม่ได้ช่วยให้ความรู้สึกที่แหลกสลายกลับคืนมา ยังคงเจ็บปวด โหยหา...ทุกขณะ

          กระบอกตาร้อนผ่าว หยาดน้ำใสเอ่อล้นขอบตา น่าขบขันที่ความเจ็บปวดจากความรักในครั้งนี้มีอิทธิพลเป็นอย่างยิ่ง

          “ส้มหวาน ทำอะไรอยู่น่ะลูก”

          เสียงของมารดาที่ดังขึ้นทำให้หญิงสาวที่นั่งร่ำไห้อยู่ริมสระน้ำปาดน้ำตาทิ้งลวกๆ ฝืนระบายยิ้ม

          “คิดอะไรเรื่อยเปื่อยค่ะ เอ่อ...ส้มหวานมีเรื่องจะบอกคุณแม่ด้วยนะคะ”

          ตระเตรียมใจมาตลอดระยะเวลาหลายวัน สิ่งที่กล่าวออกไปคงทำให้ท่านผิดหวัง ความสัมพันธ์ของเธอกับจักรินไม่มีทางเป็นไปได้ รวมถึงเรื่องเงินที่จะนำมาชดใช้หนี้สิน

          “แม่ก็มีเรื่องจะบอกลูกเหมือนกัน”

          สีหน้าของมารดายิ้มแย้มสดใส ทำเอาเธอไม่กล้าที่จะเอ่ย

         “คุณแม่มีเรื่องอะไร...พูดก่อนเลยค่ะ”

         สายธารยิ้มกว้างหันไปหยิบกล่องกำมะหยี่สี่เหลี่ยมขนาดเทียบเท่ากระดาษเอสี่ พร้อมกับเปิดออก มันคือเครื่องเพชรชุดโปรดที่ใส่ไปออกงานเลี้ยง

         “แม่ไปขอซื้อคืนจากคุณหญิงวิภาดาแล้วนะลูก ถ้าไม่ได้ลูกครอบครัวเราคงแย่ ว่าแต่คุณจักรินได้บอกหรือยังว่าจะจัดงานแต่งเมื่อไหร่”

         สิ่งที่ได้ยินทำมึนงงไปชั่วขณะ ปากอิ่มเผยอค้างเอียงคอมองเครื่องเพชรราคาหลักสิบล้านที่มารดารักนักหนา

เท่าที่จำได้มันถูกขายเพื่อนำมาต่อลมหายใจ ให้กับธุรกิจที่กำลังจะล้ม