05- ใครไวใครได้

“สวัสดีครับ คุณอำนาจ” เซนเอ่ยกล่าวทักทายผู้มีอายุมากกว่าด้วยความสุภาพ

“อะ..เอ่อ..สวัสดีครับคุณเซน ผมรู้สึกเป็นเกียรติอย่างมาก ที่คุณเซนเชิญผมให้มาทักทายได้ถึงที่” อำนาจรู้สึกประมาทอยู่ไม่น้อย ที่เด็กหนุ่มผู้มีอิทธิพลด้านธุรกิจในไทยละต่างประเทศจะให้ความกันเองกับนักธุรกิจระดับกลางๆ อย่างเขา

“ไม่เป็นครับ..ไม่ต้องเกรงใจ ผมแค่อยากมาทำความรู้จักกันไว้”

“ครับ เป็นเกียรติมากจริงๆ”

“แล้วนี่คุณอำนาจมากับใครครับ ผม...เห็นเดินมาคนเดียว”

“ผมมางานกับภรรยาและลูกสาวครับ นั่นไงครับลูกสาวผม เธอกำลังเดินมาพอดี” อำนาจพูดอธิบายพลางสอดสายส่ายตามองพริบพราว ก่อนจะรีบออกคำสั่งลูกสาวหวังจะแนะนำให้เธอรู้จักผู้ชายที่เก่งไปด้วยความสามารถ “พริบพราวมานี้เร็วลูก”

“ค่าๆ รีบอยู่ค่ะ” พริบพราวซอยเท้าเดินตามจังหวะรบเร้าของผู้เป็นพ่อ เธอเดินหน้าบูดก้มหน้าก้มตายุ่งอยู่กับโทรศัพท์ในมือโดยไม่ทันได้สนใจสิ่งรอบข้างตัวเธอเลย

“คุณเซนครับ นี่พริบพราวลูกสาวคนเดียวของผม” ทันทีที่หญิงสาวเดินมายืนเคียงข้างกายผู้เป็นพ่อ อำนาจก็เอ่ยแนะนำลูกสาวตัวเองให้กับนักธุรกิจหนุ่มตรงหน้า

“อ๊ะ!” ทันทีที่พริบพราวได้ยินชื่อ เธอก็รีบเงยหน้าขึ้นทันทีก่อนที่สายตาทั้งคู่จะปะทะเข้าหากันอีกครั้ง

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก

“หนูไหว้คุณเซน เขาสิ” อำนาจเอ่ยขึ้นอย่างขัดจังหวะ เมื่อตอนนี้หัวใจดวงน้อยของเธอกลับเต้นแรงอีกครั้ง

“เอ่อ..สวัสดีค่ะคุณเซน หนูชื่อ...พริบพราวค่ะ” หญิงสาวรีบสลัดสายตาที่น่ากลัวนั่นออกไปก่อนจะรีบพนมมือไหว้ผู้ชายตรงหน้าด้วยความนอบน้อม

“อืม...แต่ฉันไม่รับคำทักทายจากเธอแบบคนไทยหรอกนะ”

“คะ?”

“แล้วมันต้องทักทายแบบไหนเหรอครับ” ทั้งพริบพราวและอำนาจต่างไม่เข้าใจในคำพูดของนักธุรกิจหนุ่มตรงหน้า

“หึ ไม่เป็นไรครับ ผมคง...พูดเยอะไปหน่อย” เซนสงวนคำพูดไว้ เมื่อตอนนี้เขาเกือบเผลอทำให้ไก่ตื่น แต่ทว่า

“คุณอำนาจ....” เสียงที่ดังมาจากด้านหลังเรียกความสนใจของสองพ่อลูกให้หันหลังกลับไปมองยังต้นเสียง

“อะ..อ้าว..สวัสดีครับคุณไบรอันต์” อำนาจรีบเอ่ยคำทักทายทันทีที่เห็นว่าผู้มาใหม่คือนักธุรกิจที่เขาอยากร่วมลงทุนตอนนี้มากที่สุด

“สวัสดีครับ” ไบรอันต์ตอบกลับไปสั้นๆ แต่สายตาของเขากับจดจ้องแต่ใบหน้าสวยของสาวน้อยที่หันหลังกลับมาจ้องมองใบหน้าเขาด้วยเช่นเดียวกัน

“วันนี้ผมรู้สึกโชคดี และเป็นเกียรติมากๆ ที่ผมได้มีโอกาสได้เข้ามาทักทายนักธุรกิจหนุ่มที่ไฟแรงทั้งสองคนแบบนี้”

“แล้วนี่?” ไบรอันต์ไม่ได้สนใจคำเยินยอของอำนาจ เขาเพียงเอ่ยถามคำถามสั้นๆ

“อ๋อ..ต้องขออภัยด้วยครับผมลืมแนะนำไปเลย คุณไบรอันต์...นี่ลูกสาวคนเดียวของผมครับ ชื่อพริบพราว” อำนาจที่อ่านสายตาของไบรอันต์ออกรีบตอบคำถามในทันที

“สวัสดีค่ะคุณไบรอันต์..อ๊ะ!” พริบที่กำลังพนมมือไหว้ผู้ชายตรงหน้า ก็ต้องชะงักงัน เมื่อมือหนาของไบรอันต์สอดเข้าที่เอวเล็กและรั้งตัวเธอมาประกบแนบชิดจนหน้าอกอวบใหญ่เบียดเสียดกับหน้าอกแกร่ง ก่อนที่เขาจะประทับริมฝีปากหยักที่แก้มเธอนวดของเธอเบาๆ ทั้งสองข้าง

‘งื้อ...ตัวหอมจัง’ คำนี้ผุดขึ้นมาในสมองของพริบพราว กลิ่นกายเขาทำให้เธอเผลอหลงใหลและเคลิบเคลิ้มไปเสียสนิท

“อะฮื่ม!” เซนเอ่ยเสียงขึ้นอย่างขัดจังหวะ ลิ้นหนาดันเข้ากระพุ้งแก้มอย่างหงุดหงิด เมื่อเห็นสายตาของไบรอันต์ที่เหลือบขึ้นมามองเขาพร้อมรอยยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชัยชนะ

“พริบพราว ชื่อเพราะดีนะ” ไบรอันต์กระซิบเสียงเรียบที่ข้างใบหูขาวจนพริบพราวรู้สึกขนลุก ก่อนที่เขาจะผละใบหน้าหล่อออกมา และเดินเลยไปยืนข้างกายเพื่อนสนิทอย่างเซน

“คุณอำนาจไม่ถือสาใช่ไหมครับ ที่ผม...ทักทายลูกสาวคุณแบบสไตล์ตะวันตก” ไบรอันต์รีบกล่าวคำขอโทษ

“ไม่ครับ ผมไม่ถือสาอะไร ผมเข้าใจคุณไบรอันต์เป็นลูกครึ่ง ทักทายแบบนี้ก็คงไม่แปลกอะ..อะไร..”

“แต่หนูถือค่ะพ่อ!.” พริบพราวพูดแทรกขึ้นโดยที่อำนาจไม่ทันได้พูดจบ เธอไม่ได้ใสซื่อจนไม่รู้ว่าไบรอันต์นั้นเจ้าเล่ห์ขนาดไหนและเมื่อกี้เขาก็จงใจจะแต๊ะอั๋งเธอมากกว่า

“ยัยพราว!” อำนาจหน้าเสียทันทีเมื่อพริบพราวพูดจบประโยค เพราะมันเป็นประโยคที่แทบจะปลิดชีวิตเขาตอนนี้ได้เลย

“หึๆ ผมชักจะชอบความกล้าของลูกคุณแล้วสิ” เซนปล่อยเสียงหัวเราะในลำคอ มุมปากหนายกยิ้มไม่คิดว่าผู้หญิงตัวเล็กๆ จะกล้าแย้งไบรอันต์ขึ้นมาได้

“เอ่อ...ผมต้องขอโทษคุณไบรอันต์ด้วยนะครับ”

“พราวขอโทษที่เสียมารยาทกับคุณไบรอันต์เดี๋ยวนี้”

“ไม่ค่ะ!” พริบพราวยังคงตอบด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นอย่างต้องการท้าทาย แต่ไบรอันต์กับทำเพียงยกยิ้มมุมปากให้กับเธอ

“พราว!!” อำนาจที่เห็นท่าทีของลูกสาวก็ยิ่งรู้สึกโกรธจัด

“หึ...ไม่เป็นไรครับคุณอำนาจ ผมผิดเองที่เสียมารยาทกับเธอ ฉะนั้นเพื่อเป็นการไถ่โทษผมจะนัดคุยโครงการของคุณอำนาจให้เร็วขึ้นดีไหมครับ”

“จะ..จริงเหรอครับ ขอบคุณมากครับคุณไบรอันต์ ผมดีใจมากจริงๆ ผมพร้อมและยินดีจะเข้าไปคุยเรื่องธุร...ระ...”

“แต่!”

“คะ..ครับ”

“วันนี้...ผมจะต้องได้เต้นรำกับเธอ...พริบพราวลูกสาวของคุณ”

“งื้อออออ หนูไม่ยอมหรอกนะ..พะ..พ่.. อุ๊บ!”

พริบพราว talk….

ทันทีที่ฉันได้ยินข้อเรียกร้องจากคุณไบกอน (ชื่อใหม่ที่ฉันพึ่งตั้งให้เขาเมื่อกี้นี้เอง) ฉันก็ต้องรีบปฏิเสธทันทีแต่ก็นั่นแหละ ฉันโดนมือพ่อที่แสนรักลูกสาวคนนี้ยกขึ้นมาปิดปากฉันอย่างจัง ดีนะที่ซื้อลิปแพงและติดทนดีไม่งั้นปากเลอะหน้าแหกไปแล้ว

พ่อนะพ่อ ฉันจะทำยังไงดีก็ในเมื่อตอนนี้ฉันไม่มีอารมณ์มาเต้นรำอะไรหรอกนะ ถึงคุณไบรกอนเขาหล่อก็จริงแต่ในสายตาเขานี่สิมันดูน่ากลัวอย่างบอกไม่ถูก ขืนฉันตกปากรับคำเต้นรำกับเขาไป ฉันกลัวว่าเขาจะดูดคอกินเลือดฉันเสียก่อน

แปะๆ แปะๆ

“ไม่อยากจะเชื่อ ว่าเพื่อนรักจะถูกปฏิเสธนะ” เสียงมือหนาของเซนตบมือให้กับบทสนทนาเมื่อครู่ เขารู้สึกขบขันและทึ่งในตัวผู้หญิงคนนี้มากจริงๆ ที่กล้าหาญไม่เกรงกลัวแววตาของเพื่อนรักของเขาเลย

“หึ” ไบรอันต์เพียงส่งเสียงในลำคอยิ่งเธอพยศกับเขามากเท่าเรา เขาก็คิดที่อยากจะปราบเธอลงให้ได้

“สาวน้อย สนใจจะเต้นรำกับฉันแทนไหม” เซนลองเชิงเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

“ไม่ค่ะ พราวไม่อยากเต้นรำกับคุณทั้งสองคน” ฉันแกะมือหนาของพ่อออกอย่างรวดเร็วก่อนจะตอบกลับไปอยากเสียงดังฟังชัด และเชิดหน้าขึ้นสูงอย่างคนที่เหนือกว่า ตอนนี้ฉันอยากจะกรี๊ดออกมามาก เพราะว่าตอนนี้มีผู้ชายหล่อถึงสองคนกำลังแย่งชิงฉันอยู่ ‘ฉันใคร....นี่พริบพราวนะ ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดไว้หรอกจ้า....จุดจุดนี้ฉันก็ต้องขอเล่นตัวหน่อยแล้วกัน’

“คุณเซน คุณไบรอันต์ค่ะ เชอรี่ขออาสาเป็นคู่เต้นรำแทนพริบพราวเองค่ะ คืนนี้...เป็นเชอรี่ได้ไหมคะ”

ฉันหันไปตามเสียงบีบเล็กของยัยเชอรี่ทันที ที่ตอนนี้มันกล้ามายืนแทรกกลางระหว่างผู้ชายหล่อของฉัน ด้วยท่าทางเหนียมอาย ฉันล่ะขอเบะปากให้มันหนึ่งทีก่อนจะคิดอะไรดีๆ ออกแล้ว

“อุ้ย! ขอโทษด้วยนะจ๊ะเชอรี่ พอดีฉันเปลี่ยนใจแล้ว ฉัน...อยากจะเต้นรำกับคุณไบรอันต์และคุณเซนพร้อมกัน...แบบว่าสองคนจ๊ะ!”