04- มาเฟียท้าชน

“ครับลูกสาวพี่เอง น้องพราวเซอร์ไพรซ์ใช่ไหม พี่ก็กะว่าจะกลับมาจัดงานแต่งงานที่ไทยพอดี ยังไงพี่เชิญด้วยนะ”

“ค่ะ! เซอร์ไพรซ์มาก! ถ้าว่างๆ จะไปนะคะ!”

“ปะปาไป้หามะม้า~”

“ครับไปหามาม๊ากัน / พี่ไปก่อนนะพราว”

“ค่ะ ไปเลยค่ะ!”

ฉันพยายามข่มซ่อนอารมณ์โกรธไว้ในใจ นี่ฉันเสียทั้งขนมและผู้ชายที่ฉันแอบชอบไปเหรอ หึ..สงสัยพี่พอลนี่ไม่มีบุญจริงๆนะ ที่ไม่ได้กินของแซ่บแบบฉัน

“แย่! แย่มาก! หิวก็หิวชิ! พราวอารมณ์เสีย!”

พริบพราวบ่นพึมพำ เดินกระฟัดกระเฟียดไปเลือกหยิบอาหารอย่างอื่นด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัวโดยไม่รู้เลยว่า มีสายตาของใครบางคนกำลังมองดูเธออยู่ตลอดเวลา

@อีกด้าน

ไบรอันต์มองดูเหตุการณ์ของผู้หญิงชุดขาวอยู่เงียบๆ เขาจดจ้องใบหน้าของหญิงสาวที่กำลังดึงดูดสายตาเขาอีกครั้งด้วยความสงสัย ก่อนที่ตาคมจะเลื่อนสายตามาสำรวจเรือนร่างที่ขาวผ่องราวกับหิมะ เขาเพ่งมองไปยังต้นขาขาวที่กระโปรงยาวแหวกขึ้นสูง เพราะทุกท่วงท่าในการก้าวเดินของเธอ มันชวนทำให้เขาใจหายใจคว่ำและอดที่จะจินตนาการสิ่งที่อยู่ภายใต้กระโปรงของเธอไม่ได้

“มึง... ไปสืบประวัติผู้หญิงคนนั้นมา กูต้องการข้อมูลภายในวันพรุ่งนี้” ไบรอันต์ออกคำสั่งให้กับแดน ลูกน้องคนสนิทที่ยืนคอยดูแลข้างกายเจ้านายไม่ห่าง

“ให้ผม...หาประวัติคุณพริบพราวเหรอครับ”

“พริบพราว...?”

“ครับ...เธอชื่อพริบพราว”

“ตอนนี้กูอยากรู้ว่าเธอ...เป็นลูกสาวของใคร หรือ...เป็นภรรยาเล็กของบ้านไหน” ไบรอันต์เอ่ยถามด้วยความสงสัยพลางจิบไวน์รสดีอย่างครุ่นคิด

“เธอเป็นลูกสาวของคุณอำนาจครับ”

“อำนาจเหรอ..”

“ครับ...คุณอำนาจที่เมื่อสองสัปดาห์ก่อนติดต่อมาเสนอโครงการร่วมลงทุนกับเราครับ แต่คุณไบรอันต์...ปัดทิ้งโดยที่ยังไม่ได้นำมาพิจารณาเลยครับ”

“และตอนนี้เธอเป็นเมียน้อยบ้านไหนไหม”

“ไม่ครับ”

“ไม่ได้เป็นเมียน้อย? โครงการ? ร่วมลงทุน? ” ไบรอันต์ พึมพำทวนคำพูดของลูกน้องอย่างใช้ความคิด

“ตอนนี้มึงคิดอะไรอยู่” เซนเอ่ยถามไบรอันต์ เมื่อเขาบังเอิญได้ยินบทสนทนาที่เกิดขึ้นเมื่อครู่

“กู...ไม่ได้คิดอะไร” ไบรอันต์เอ่ยตอบเสียงเรียบ โดยละสายตาจากใบหน้าสวยและหันกลับมาสบตาคมกับเพื่อนรักด้วยแววตาที่นิ่งเฉย

“หึ..เมื่อกี้สายตามึงที่มองผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่แบบนี้นะ เพราะเมื่อกี้สายตามึงมันกำลังฟ้องว่ามึงนั้น...กำลังสนใจ?”

“หรือว่ามึงไม่ได้สนใจ?” ไบรอันต์ตอบกลับทันควัน

“ฮ่าๆ กูโคตรชอบความฉลาดของมึงเลย” เซนหัวเราะเสียงดัง เมื่อไบรอันต์พูดจี้ใจดำเขาได้สำเร็จ ก่อนที่เขาจะยกแก้วไวน์ในมือขึ้นกระดกดื่มเข้าปากทีเดียวจนหมด และส่งสายตาท้าทายให้กับไบรอันต์อย่างกวนๆ

“มึงก็รู้...ว่ากูฉลาดกว่ามึงมาก และกู...คงได้มาแบบไม่ยาก...” ไบรอันต์ควงแก้วไวน์ในมือเล่น ก่อนยกยิ้มมุมปากให้เซนด้วยแววที่เหนือกว่า

“ใช่...มึงฉลาดกว่ากูมาก แต่มึงอย่าลืมว่ากูน่ะ...ไม่ค่อยคิดอะไรเยอะ จะทำอะไรก็ทำเลย กูมันบ้าและเร็วกว่ามึงมากนะ” เซนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ยียวนอย่างไม่ยอมแพ้เช่นกัน เพราะเขาก็มีวิธีที่สามารถจัดการอะไรได้อย่างเร็วๆไม่แพ้กัน

“หึ..ก็ต้องลองดู” ไบรอันต์

“อืม..มึงนี่ชอบหาเรื่องให้กูตื่นเต้นเสมอ” เซนเย้าแหย่เพื่อนรัก ก่อนจะหันไปเรียกมิกซ์ลูกน้องคนสนิทเสียงดัง “ไอ้มิกซ์!”

“ครับ!”

“กูก็ต้องการคุยกับคุณอำนาจ...ในงานนี้” เซนออกคำสั่งกับลูกน้องเสียงเข้ม ทำให้ไบรอันต์ต้องเงียบฟังประโยคคำสั่งถัดไป

“…...”

“กูต้องการประวัติผู้หญิงที่ชื่อพริบพราวด้วยเหมือนกัน และกู....ก็ต้องได้ข้อมูลภายในวันนี้!”

“ได้ครับ”

“เหอะ! ไอ้เซนมึงก็ยังจะชอบท้าทายกูนะ” ไบรอันต์พูดแทรกออกมาอย่างหงุดหงิด ที่เพื่อนรักตั้งใจกวนประสาทและตัดหน้าเขาทุกอย่าง

“ฮ่าๆ” เซนยักไหล่อย่างไม่ยี่หระเขาไม่ได้สนใจในคำพูดของไบรอันต์เลย เพราะถ้าให้เขาเทียบความฉลาดกับไบรอันต์เขาคงสู้ไม่ได้ แต่ถ้าถามเรื่องความเร็วไบรอันต์ก็คงสู้เขาไม่ได้เช่นกัน

ทันทีที่จบบทสนทนาลง ทั้งสองมาเฟียหนุ่มก็หันไปจ้องมองพริบพราว ที่ยืนเคี้ยวอาหารตุ้ยๆ จนแก้มป่อง โดยที่เธอนั้นไม่ได้สนใจใคร และไม่แคร์ในความสวยหรือชุดที่เธอสวมมาใส่เลย...