06- ลวนลาม

ฉันเดินตรงเข้าไปแทรกกลางระหว่างชายหนุ่มทั้งสองคนแทนที่ยัยเชอรี่ จนมันต้องเสียหลักเซถอยหลังออกไป ฉันรีบใช้แขนเล็กจะคล้องเข้าแขนแกร่งทั้งสองคนอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ

“ยัยพราว...” อำนาจเรียกชื่อลูกสาวเสียงเบา การกระทำของลูกสาวทำให้เขาอึ้งจนแทบพูดไม่ออก

“ได้ไง! ก็เมื่อกี้พราวปฏิเสธไปแล้ว เชอรี่ได้ยินนะ”

“ได้ยินเหรอ แล้วไงอ่ะ” แขนเล็กกระชับแข็งแกร่งมากขึ้นอย่างเอาแต่ใจ จนมันกระแทกเข้ากับอกอวบใหญ่ที่นุ่มนิ่มด้วยความบังเอิญ

“นี่!”

“งั้นเธอก็เลือกมา ว่าเธอจะเต้นรำกับใคร” เซนเอ่ยตัดบทก้มลงมากระซิบที่ข้างใบหูขาว จนได้กลิ่นกายหอมอ่อนๆ จากหญิงสาวข้างกาย

“ทำไมพราวจะต้องเลือกค่ะ...” พริบพราวหันใบหน้าไปเผชิญกับใบหน้าหล่อ จนจมูกเชิดรั้นจะชนเขากับจมูกโด่งอยู่รอมร่อ จึงทำให้ทั้งคู่สัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน

“...ก็ในเมื่อวันนี้ พราวจะเต้นรำพร้อมกับพวกคุณทั้งสองคน” พริบพราวยกยิ้มมุมปากเพียงนิด ก่อนที่ละสายตาช้อนขึ้นไปมองไบรอันต์ที่ยืนอยู่ข้างกายด้วยอีกคน

“หึ” / “หึ”

ไบรอันต์และเซนกระตุกยิ้มมุมปากพร้อมกันให้กับคำตอบที่น่าพึงพอใจของพริบพราว

“ฉันไม่ยอมหรอกนะ!” เชอรี่ยังแย้งเสียงแข็ง ยิ่งเห็นพริบพราวใกล้ชิดกับชายหนุ่มทั้งสองคน ยิ่งโกรธจัด

“เหรอ...แล้วไงอะ..ก็ในเมื่อวันนี้... เขา เลือก ฉัน !” พริบพราวไม่ได้สนใจคำพูดของเชอรี่อีกต่อไป เธอเดินจูงแขนนักธุรกิจหนุ่มทั้งสองคนมายังกลางฟลอร์เต้นรำอย่างภาคภูมิใจกับชัยชนะที่เธอได้ในวัน

          อำนาจแทบจะกุมขมับให้กับลูกสาวตัวดี ที่แสดงพฤติกรรมที่หน้าไม่อายออกมา เขาตั้งท่าที่จะเดินตามไปจัดการลูกสาวตัวดีแต่ก็ไม่ทันที่จะได้ก้าวเดินเสียงของบุคคลที่สามก็ดังแทรกขึ้นมาก่อน

          “คุณอำนาจครับ ผมแดนเลขาและลูกน้องคนสนิทของคุณไบรอันต์ ผม...รบกวนให้คุณอำนาจอธิบายรายละเอียดโครงการคร่าวๆ เพื่อนัดหมายเข้าพบที่บริษัทฯ ด้วยได้ไหมครับ”

          “เอ่อ...ครับๆ ได้ครับ” อำนาจเสไปมองลูกสาวตัวดีอีกครั้ง แต่ก็ต้องตัดใจหันมาสนใจธุรกิจของตัวเองก่อน เพราะโอกาสดีๆ แบบนี้เขาจะพลาดไปไม่ได้ และมันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่บริษัทฯของเขาจะได้รับโอกาสแบบนี้

        “เห้ยแก นั่นมันคุณไบรอันต์ คุณเซน และก็ยัยพราวนี่”

          ทันทีที่ทั้งสามขึ้นปรากฏตัวกลางฟลอร์เต้นรำ ผู้คนที่อยู่ในละแวกนั้นก็ต่างกันให้ให้ความสนใจ เพราะว่าไบรอันต์และเซนคือสองนักธุรกิจหนุ่มที่หาตัวจับได้ยาก

          “คิก คิก คิก” ฉันหัวเราะอย่างชอบใจ เมื่อผู้คนรอบข้างกำลังให้ความสนใจพวกฉันเป็นพิเศษ โดยเฉพาะกลุ่มของยัยเชอรี่ที่ตอนนี้กำลังทำหน้าบอกบุญไม่รับ

          “เธอพร้อมนะ” เซนเอ่ยถามพร้อมรวบเอวคอด

          “อ๊ะ!” ฉันตกใจเล็กน้อยเมื่อคุณเซนรวบเอวคอดฉันด้วยมือหนาเพียงข้างเดียวให้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอดของเขา ก่อนที่มือหนาอีกข้างจะสวมกอดที่เอวบางของฉัน โดยที่เขาเริ่มใช้มือหน้าทั้งสองข้างบีบเข้ามาที่เนื้อนุ่มของฉันอย่างแรง เพื่อดึงรั้งให้ตัวเราแนบชิดกัน จนภูเขาก้อนใหญ่ของฉันทั้งสองก้อนถูกบดเบียดเข้ากับอกแกร่ง จนทำให้ฉันต้องยกแขนเล็กไปคล้องที่ลำคอหนาโดยอัตโนมัติ

        “กรี๊ดดดดดดดดดดด”

          นั้นคือเสียงบรรดาแฟนคลับคุณเซนที่เห็นฉันแนบชิดกับเขามากขนาดนี้ พวกเธอดูสติจะแตกมากจริงๆ นี่ฉันกำลังเต้นรำอยู่กับซูเปอร์สตาร์อย่าง แจ็คสัน หวัง รึเปล่

“คะ..คุณ..อ๊ะ...” ไม่ทันที่ฉันจะได้พูด ฉันก็ต้องร้องอุทานขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อแผ่นหลังของฉันสัมผัสได้ถึงอกแกร่งของคุณไบร์อันต์ที่ตามมาประกบแนบชิดแถมยังรู้สึกว่าก้นงามๆ ของฉันเหมือนมีอะไรแข็งๆ ตุงๆ มาบดเบียดอีก

“กรี๊ดดดดดดดดดดด”

เฮ้อ.....นี่ก็เสียงแฟนคลับคุณไบรอันต์ พวกเธอร้องยังร้องโหยหวนราวกับผีเปรตไม่หยุด

“เธอ....ใจกล้ากว่าที่ฉันคิดไว้นะ” เสียงราบเรียบของไบรอันต์กระซิบที่ข้างใบหูเล็ก จึงทำให้พริบพราวที่มั่วคิดอะไรเพลินจึงได้สติกลับมา

“เอ่อ...” พริบพราวยืนตัวแข็งทื่อเมื่อใบหน้าหล่อของผู้ชายทั้งสองคนก้มลงมาซุกที่ซอกคอขาวคนละฝั่งอย่างพร้อมเพรียงกัน

จนทำให้หญิงสาวสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่รดบนต้นคอของเธอ โดยที่ร่างบางยังคงโยกตัวไปตามจังหวะของเสียงเพลงและเคลื่อนไหวไปตามทิศทางของมือหนาที่บังคับไว้ ก่อนที่แสงกลางฟลอร์เต้นรำจะหรี่ลง พอให้เห็นแสงไฟสลวยๆอย่างโรแมนติก แต่เธอกับไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเลย

“อึก....” พริบพราวลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เมื่อฝ่ามือหนาของเซนและไบรอันต์ลูบไล้ที่เอวบางเธอเบาๆ จนขนกายลุกซู่

“พราวว่าพวกคุณรัดตัวพราวแน่นไปรึเปล่าคะ” หญิงสาวรู้สึกอึดอัดจนจะหายใจไม่ออก เพราะผู้ชายทั้งข้างหน้าและข้างหลังกำลังบดเบียดตัวเธอ จนหน้าอกอวบใหญ่มันจะบี๋แบนเหมือนว่ามันกำลังจะแหลก

“นมเธอ...ใหญ่มาก” เซนไม่ได้สนใจคำพูดของหญิงสาวเขาก้มมองเต้าอวบใหญ่ที่เขากำลังสัมผัสมัน

“ก้นเธอก็น่าขยำ....อ้าส์~” ไบรอันต์บดเบียดความเป็นชายไปที่ก้นงอนงามตั้งใจให้เธอรู้สึก

“นี่! พวกคุณหยุดพูดจาลามก และทำเสียงทุเรสๆ แบบนี้เลยนะ เอ๊ะ! อะไรแข็งๆ คะ? ” พริบพราวพ่นคำด่าใส่คู่เต้นรำของเธอทั้งสองคน ก่อนจะสัมผัสกับวัตถุแข็งๆ ที่กระแทกมาที่หน้าท้องเธอและบั้นท้ายที่งอนงาม

“สาวน้อย..เธอคิดว่าผู้ชายมันจะมีอะไรล่ะ ที่มัน...จะแข็งตัวได้...” เซนยกยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ แววตาของเขาเปล่งประกายราวกับกำลังเจอเรื่องสนุก

“อื้อ!” พริบพราวส่งเสียงร้องเมื่อเซนกระซิบลงที่ใบหูเล็กเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่า จนเธอต้องย่นคอหนี แต่ก็โดนมือหนาขอไบรอันต์ที่ยึดต้นคอเล็กไว้

“เธอคิดว่า....ฉันใช้อะไรที่มันแข็งๆ ดันก้นเธออยู่ล่ะ” ไบรอันต์ตอบพลางใช้มือหนาลูบไล้โคนขาอ่อน ตามรอยแหวกของชุดสวย

“อื้อ! พราวเจ็บนะ!” พริบพราวร้องเสียงหลงเมื่อริมฝีปากหยักของไบรอันต์ที่กระซิบอยู่ข้างใบหูอีกข้างเลื่อนลงมากัดเข้ามาที่หัวไหล่มนของเธออย่างแรง โดยไม่ได้สนใจสายตาของคนในงาน