24

เสียงเคาะประตูดังขัดจังหวะ

“บ้าเอ๊ย!”

ไม่ทันขาดคำของคิมด้วยซ้ำ ประตูถูกไขจากด้านนอก น่าจะเป็นกุญแจสำรอง ภาพที่เห็นก็คือ เจ๊เจ้าของหอพักนั่นเอง

“เจ๊ อย่ามายุ่ง!”

จังหวะนั้น วาดวลีดิ้นหลุดออกมา คว้าเสื้อผ้าเพียงแค่ปกปิดเรือนร่าง

“ตำรวจกำลังมา แกอย่าหนีก็แล้วกัน”

“อะไรกันเจ๊ เรื่องแค่นี้ไม่น่าถึงตำรวจ”

“แกใช้คำว่าแค่นี้”

เสียงฝีเท้ากระทบพื้นดังตามมา ตำรวจสองนายเข้ามาควบคุมสถานการณ์ คิมคอตก แต่แววตาอาฆาต ส่วนวาดวลีรู้เลยว่า ความสัมพันธ์ระหว่างหล่อนกับเพื่อนก็คงจบสิ้นแค่นี้ อีกอย่าง...หล่อนคงอยู่ที่นี่ไม่ได้อีกแล้ว อันตรายเกินไป

“ไปพักกับเจ๊ก่อนนะ พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน” เจ๊บอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

สังหรณ์ใจของวาดวลีเป็นความจริง เพราะหล่อนได้รับสายของน้ำในกลางดึก กล่าวหาว่าหล่อนให้ท่าคิมแฟนของหล่อน วาดวลีกดตัดสาย ในเมื่อเพื่อนเป็นแบบนี้ก็ไม่จำเป็นต้องมีก็ได้!

หล่อนจะเอาเรื่องถึงที่สุด เพื่อไม่ให้เป็นเยี่ยงอย่างกับใครอีก

บ้านของเจ๊เจ้าของหอพัก อยู่ไม่ห่างจากหอพัก หล่อนเป็นสาวแก่ ใช้ชีวิตตามลำพังมานานแล้ว หล่อนดูเข้มแข็ง

“ทำงานกับเจ๊ไหมล่ะ ไม่ต้องไปทำงานในที่ที่เดียวกับเพื่อนอีกแล้ว คงไม่มีความสุขหรอกนะ”

“งานอะไรคะ”

“เจ๊มีร้านกาแฟเล็ก ๆ ถ้าสนใจไปทำก็ไป”

“หนูไปค่ะ” วาดวลีรับคำทันที จริงอย่างที่เจ๊บอกนั่นแหละ การกลับไปทำงานออฟฟิศ ในที่ที่เดียวกับน้ำ ไม่เป็นผลดีกับหล่อนแน่นอน

วาดวลีเก็บเรื่องที่เกิดขึ้นเอาไว้ ไม่บอกใครทางบ้าน...

เวลาผ่านไป กับงานที่แห่งใหม่กำลังไปได้สวย งานร้านกาแฟไม่ได้มีอะไรมากมาย ลูกจ้างคนเดิมของเจ๊ลาออกไปพอดี วาดวลีจึงรับหน้าที่เพียงคนเดียว

หล่อนกำลังเรียนรู้งานใหม่ ไม่ใช่เรื่องยาก เพราะหล่อนให้ความสนใจในธุรกิจกาแฟเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว เจ๊ยังชมว่าหล่อนมีฝีมือ อีกหน่อยอาจจะเปิดร้านได้เอง

วาดวลีได้แค่ยิ้ม มันยังอีกไกล

หล่อนได้ที่พักใหม่อยู่ใกล้ร้าน เจ๊นั่นแหละเป็นคนหาให้ ช่วยเป็นธุระทุกอย่าง วาดวลีเริ่มรู้สึกว่าชีวิตของหล่อนกำลังเข้าที่เข้าทางเสียที

เวลาผ่านไปนานแค่ไหนไม่รู้เหมือนกัน วาดวลีสนุกกับการทำงานใหม่ ได้ต้อนรับลูกค้า มีคนแวะเวียนเข้ามาพูดคุยเสมอ

วาดวลีหน้าตายิ้มแย้มแจ่มใส หล่อนอ่านความคิดของคนอื่นออก โดยเฉพาะเพศตรงข้าม หล่อนรู้ด้วยสัญชาตญาณว่าใครมาดีหรือประสงค์อย่างอื่น

หล่อนไม่ได้เข็ดเรื่องของความรักหรอก แค่คิดว่ายังไม่ถึงเวลา

เย็นนั้น หลังปิดร้าน สายของวลีวาดก็โทรเข้ามา หล่อนได้ยินเสียงพี่สาวสะอื้น

“เป็นอะไรคะพี่ใหญ่” หล่อนถาม

“พี่แท้งลูก พี่ไม่มีโอกาสอีกแล้วน้องเล็ก”

เสียงสะอื้นปริ่มจะขาดใจของวลีวาด

วาดวลีรีบไปเยี่ยม วลีวาดนอนในสภาพซีดเซียว มีแทนคอยดูแลอย่างใกล้ชิด  วลีวาดไม่ค่อยแข็งแรงเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ท้องครั้งนี้หล่อนคาดหวังเอาไว้มาก แต่ก็เกิดเรื่องอีกจนได้

มันเป็นอุบัติเหตุ!

วาดวลีไม่แน่ใจเหมือนกันว่าอุบัติเหตุจากอะไร หรือว่า...จากแทน

หล่อนขอคุยกับแทนหลังพี่สาวหลับไป

“มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่คะพี่แทน”

“เอ่อ...” แทนหลบสายตา “มันเป็นอุบัติเหตุ”

“อดใจเอาไว้ไม่ไหวหรือไงคะ” หล่อนต่อว่า น้ำเสียงเกรี้ยวกราด

แทนไม่กล้าเถียง เหมือนกับจะรู้ตัวดีว่าแท้จริงแล้วอุบัติเหตุครั้งนี้เกิดจากอะไรกันแน่ ความหงี่ของผู้ชายไม่เคยมีวันลดละจริง ๆ

เขาคงจะต่อแขนต่อขาจนทำให้เกิดเรื่องขึ้นมา

“จะให้พี่ทำยังไง” แทนเถียงหน้าด้าน ๆ

“อดเอาสิคะ”

“พี่ไม่ไหว ก็ในเมื่อเราไม่อยู่นี่”

“อะไรนะคะ!” วาดวลีไม่คาดคิดเหมือนกันว่าจะได้ยินคำพูดแบบนี้หลุดออกมาจากปากของแทน เขาเห็นหล่อนเป็นอะไร เป็นแค่ที่ระบายอารมณ์ทางเพศหรือยังไงกันนะ

วาดวลีฉุนกึ้ก แต่แล้วหล่อนก็ถูกแทนประกบ “อย่าเสียงดังซี่ รบกวนใหญ่เค้ากำลังหลับ”

“พี่แทน!”

แทนโอบกอดร่างของวาดวลีเอาไว้ เหมือนจะรู้ดีว่าหล่อนคงไม่ดิ้น ไม่ส่งเสียงดังมากไปกว่านี้อีกแล้ว “พี่คิดถึงเล็กที่สุด”

“พี่แทน!”

หล่อนหยิกเขาเต็มเหนี่ยว

เขาสูดปากเจ็บ แต่กลับไม่คลายอ้อมกอด “พี่อาจจะเห็นแก่ตัวเกินไปก็ได้ แต่พี่ไม่รู้จะทำยังไงดีถึงจะลืมเล็ก พี่ลืมไม่ได้”

“น่าสงสารนะคะ”

“ใจพี่อยากจะตามเล็กให้กลับบ้านเรา แต่ก็ยังไม่อยากจะทำอะไรที่เป็นการบังคับข่มขืนจิตใจ”

“หมดหรือยังคะคำพูด”

“ไม่หมด ยังมีอีกเยอะ”

วาดวลีบอกไม่ถูกเหมือนกันว่า ยามที่อยู่ในอ้อมกอดของแทน แท้จริงแล้วหล่อนกลับรู้สึกดีไม่น้อย ไม่เหมือนการถูกคุกคามจากชายอื่น

หล่อนขยะแขยงร่างกายของชายพวกนั้น แต่กลับแทน หล่อนกลับรู้สึกตรงกันข้าม นี่คือความอ่อนแอภายในจิตใจของหล่อนเอง รู้ทั้งรู้ว่าไม่ได้มีความเหมาะสมเลย

แทนเป็นพี่เขย เป็นสามีของพี่สาว หล่อนไม่ควรจะใช้สามีร่วมกันกับพี่สาว มันไม่ใช่ชีวิตที่มีความสุขแม้แต่นิดเดียว แต่ดูหล่อนสิ เพียงแค่เขารุกคืบเข้าหา ได้อยู่ในอ้อมกอดของเขาเท่านั้น ความรู้สึกว้าเหว่ เคว้งคว้างของหล่อนก็พลันเลือนหายไปจนหมดสิ้น

หล่อนเคยบอกตัวเองว่าไม่ควรจะเข้ามาอยู่ในจุดนี้อีกแล้ว แต่เอาเข้าจริง หล่อนไม่อาจปฏิเสธหัวใจอันแท้จริงของตัวเองได้เลย การอยู่ข้างนอก เผชิญโลกด้วยตัวเอง หล่อนก็เพิ่งเจอเข้ากับเรื่องร้าย ๆ มา ความรู้สึกแท้จริงของหล่อนกำลังแย่ ลึก ๆ แล้วต้องการใครสักคนปลอบโยน

อ้อมกอดของแทน ควรจะอยู่กับวลีวาดพี่สาวของหล่อน ไม่ใช่หล่อน

“ปล่อยเถอะค่ะ เดี๋ยวพี่ใหญ่ตื่นมาเห็น” วาดวลีเอ่ยเสียงเบา พยายามแกะมือของเขาออก

“เห็นจะเป็นไรไป”

“พี่ก็พูดเอาแต่ได้”

คนเดียวที่ทำกับหล่อนก็คือ แทน

ว่า ถ้าหากวันไหนวาดวลีพร้อม เจ๊จะให้หล่อนเซ้งร้านเอาไปทำเองเลย เพราะงานของเจ๊เองก็ล้นมือ

มันคือช่วงเวลาดี ๆ ที่กำลังจะเกิดขึ้นในชีวิตของหล่อนอีกครั้ง

แต่แล้ว...เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นกับวาดวลีอีกจนได้ เมื่อ...เมนของหล่อนไม่มาตามปกติ หล่อนใจสั่น ไม่อยากให้เกิดเลย แต่มันเกิดขึ้นมาแล้ว

“ก็มันเรื่องจริงนี่นา” แทนยังกระชับอ้อมกอดเอาไว้แน่น  แค่ยังไม่ได้รุกเข้าหามากกว่านั้น ถ้ารุกหล่อนเองก็ไม่รู้จะทำตัวยังไงเหมือนกัน

นี่ขนาดว่าในห้องพิเศษ

และแล้ว...เสียงเคาะประตูหน้าห้องก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ช่วยชีวิตวาดวลีเอาไว้ได้ทัน หมอกับพยาบาลเข้ามาตรวจอาการตามปกติ

วาดวลีเปิดประตูก้าวตามหมอออกไป ปล่อยให้แทนอยู่กับวลีวาดภายในห้องพัก…

วลีวาดอยู่โรงพยาบาลต่ออีกหลายวัน ต้องให้เลือดเพิ่มเติม จนกระทั่งอาการเริ่มดีขึ้น ตลอดเวลามีแทนคอยดูแลบ้าง แต่หลัก  ๆ ก็ยังคงเป็นแม่ เพราะแทนยังต้องไปทำงาน

วาดวลีแวะเวียนเข้ามาเยี่ยมพี่สาวบ้าง และมาได้ในช่วงหลังจากปิดร้านแล้วเท่านั้น  หล่อนพยายามหลีกเลี่ยงไม่เจอกับแทนอีก

หล่อนไมได้กลัวเขาหรอก หล่อนกลัวใจตัวเองมากกว่า

จนกระทั่งพี่สาวออกจากโรงพยาบาล วาดวลีก็โล่งอกไปอีกเรื่องหนึ่ง หล่อนจะได้ไม่ต้องไปเจอหน้าใครอีก โดยเฉพาะแทน