25

วันเวลาผ่านไปไม่กี่เดือน ร้านขายดีขึ้นมาก เจ๊ต้องหาลูกมือมาช่วยอีกคน อาจจะเป็นเพราะทำเลดีด้วยนั่นเอง เจ๊บอกว่า ถ้าหากวันไหนวาดวลีพร้อม เจ๊จะให้หล่อนเซ้งร้านเอาไปทำเองเลย เพราะงานของเจ๊เองก็ล้นมือ

มันคือช่วงเวลาดี ๆ ที่กำลังจะเกิดขึ้นในชีวิตของหล่อนอีกครั้ง

แต่แล้ว...เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นกับวาดวลีอีกจนได้ เมื่อ...เมนของหล่อนไม่มาตามปกติ หล่อนใจสั่น ไม่อยากให้เกิดเลย แต่มันเกิดขึ้นมาแล้ว

คนเดียวที่ทำกับหล่อนก็คือ แทน

วาดวลีซื้อที่ตรวจครรภ์มาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ หล่อนใช้มือถือบันทึกวิดีโอเอาไว้ด้วย ช่วงเวลาแห่งการรอคอย คือช่วงเวลาอันแสนจะทรมานที่สุด

วาดวลีคนเก่งถึงกับตัวชา เมื่อเห็นผลลัพธ์ออกมา!

นานแรมเดือนได้แล้วมั้งที่วาดวลีเพิ่งกลับบ้าน บ้านที่ยังคงมีพ่อ มีแม่ มีพี่สาวและมีพี่เขย ส่วนหล่อนรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นส่วนเกิน

คนแรกที่มองเห็นหล่อนก็คือวลีวาด แต่ยังมีอีกคนที่มองเห็นหล่อนในเวลาใกล้เคียงกัน และเขาก็รีบเดินเข้ามาหาหล่อนด้วยอาการดีใจ

“น้องเล็ก”

“พี่ใหญ่อยู่หรือเปล่าคะ” หล่อนถามถึงพี่สาว

วลีวาดกลับหลบมุม ยังไม่ต้องการให้น้องสาวได้เจอตัว

แทนคว้ามือของวาดวลีมากุม “คิดถึงที่สุด”

วาดวลีขึงริมฝีปากเป็นเส้นตรง ไม่ค่อยเข้าใจความรู้สึกอันแท้จริงของตัวเองเหมือนกัน แต่ที่แน่ ๆ หล่อนไม่ได้ชักมือกลับ

แค่ถูกแทนกุมมือ หล่อนก็ยังรู้สึกดีถึงเพียงนี้ คงไม่ต้องอธิบายอะไรมากแล้วมั้ง

ส่วนวลีวาด มองภาพนั้นราวกับไม่ได้รู้สึกอะไรมาก หล่อนยอมรับความจริงมานานแล้ว

“หนูอยากจะคุยกับพี่ใหญ่ค่ะ”

“อยู่...อยู่...” แทนตอบลิ้นรัว “เข้าบ้านก่อนสิ”

“ค่ะ” วาดวลีรับคำ แล้วก้าวไปพร้อมกับแทน

แววตาของแทนเป็นประกาย  

วลีวาดขยับออกจากที่ซ่อน ก้าวตามเข้าไปข้างในบ้าน ท่าทางของน้องสาวเหมือนกำลังมีเรื่องสำคัญจะคุยกับหล่อนตรง ๆ

วลีวาดมองหน้าน้องสาว แม้ยังไม่พูดอะไรออกมา แต่แววตาของวาดวลีก็พอจะบอกได้ว่ากำลังมีเรื่องทุกข์ร้อนภายในใจจริง ๆ

“มีอะไรน้องเล็ก”

“แย่เลยค่ะพี่ใหญ่”

“พูดมาเถอะ” วลีวาดเอื้อมมือไปโอบกอดร่างของน้องสาว “ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พี่ยังคงอยู่ข้างน้องเสมอนะ”

วาดวลีน้ำตาคลอ ไม่น่าเชื่อว่าหล่อนจะกลายเป็นคนขี้แอ อ่อนไหวง่ายถึงเพียงนี้ แต่ก็ไม่แปลกอะไร ในเมื่อเรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นเรื่องใหญ่ที่สุดในชีวิตของหล่อน

ความจริง หล่อนไม่โทษใคร เรื่องที่เกิดขึ้น หล่อนโทษตัวเองนั่นแหละ

เรื่องแบบนี้ตบมือเพียงข้างเดียวไม่ดังอยู่แล้ว

“ว่าไงน้องเล็ก มีเรื่องอะไร” วลีวาดถามซ้ำ

“หนู...ท้อง” เสียงตอบของวาดวลีเบาหวิวแทบจะไม่ได้ยินด้วยซ้ำ

“อะไรนะ” วลีวาดต้องถามซ้ำเพื่อให้แน่ใจ

“หนูท้องค่ะ” คราวนี้ได้ยินชัดเจนเต็มสองหู

สองมือของวลีวาดจับอยู่ที่ต้นแขนของน้องสาว มองหล่อนด้วยสายตาชนิดที่หล่อนเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่า คืออะไร ระหว่างความสงสัย ประหลาดใจ หรือว่าตื่นเต้นยินดี ในเมื่อหล่อนรู้เต็มอกอยู่แล้วว่า น้องสาวไม่เคยมีใครอื่นเข้ามาในชีวิตนอกจากแทน

“จริงหรือเปล่า”

“จริงค่ะ” วาดวลีพยักหน้า “หนูท้องจริง ๆ”

“พี่คงไม่ต้องถามใช่ไหมว่ากับใคร”

“ค่ะ” วาดวลีพยักพเยิดหน้า เป็นอันรู้กันว่าคนที่ทำให้วาดวลีท้องได้ก็มีเพียงแค่คนเดียว

“ถ้างั้นก็ถือเป็นข่าวดี”

“ข่าวดีอะไรกันคะพี่ใหญ่”

“ไม่ต้องไปแคร์คำพูดของใครหรอก พี่คงจะมีลูกไม่ได้อีกแล้ว ถ้าน้องเล็กมีแทนพี่ได้ ก็ถือว่าเป็นเรื่องดีไม่ใช่เหรอ”

“พี่ใหญ่ หนูตะขิดตะขวงใจยังไงไม่รู้สิ”

“น้องเล็กไม่ต้องไปแคร์อะไรใครทั้งนั้น พี่ถือว่าเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของพี่เหมือนกัน”

“พ่อกับแม่จะว่ายังไงล่ะคะ”

“พี่จะคุยเรื่องนี้เอง”

“ไม่ว่าจะตำหนิหนูยังไง หนูก็ยอมทั้งนั้นแหละค่ะ ในเมื่อเรื่องมันเกิดมาแล้ว”

อย่างน้อยที่สุด การได้พูดเปิดใจกับพี่สาวตรงไปตรงมา ความรู้สึกว้าเหว่ เศร้าสร้อยที่เกิดขึ้นตลอดระยะเวลาที่รู้ผลลัพธ์ก็ค่อย ๆ ทุเลาลง...

คืนนี้วาดวลีกลับมานอนที่ห้องในบ้านของตัวเองอีกครั้ง เรื่องเลวร้ายทั้งหมด เป็นอันรับรู้หมดแล้วทั้งบ้าน ยกเว้น...แทน หรือเขาจะรู้จากปากของวลีวาดเรียบร้อยไปแล้ว เรื่องนี้วาดวลีไม่ได้สนใจ สำหรับหล่อน แค่รู้สึกเบาใจที่ได้บอกกล่าว ถึงอย่างไร บ้านก็ยังคงเป็นบ้านที่หล่อนยังคงสามารถกลับมาพักพิงได้ในเวลารู้สึกแย่ ๆ

ห้องนอนเดิมที่มีผนังไม้แบ่งกั้น ระหว่างห้องของหล่อนกับห้องของพี่สาว

วาดวลีหลับตาลง ในเมื่อไม่มีอะไรค้างคาอยู่ในหัวแล้ว หล่อนจึงควรจะหลับได้ง่าย ๆ เมื่อถึงเวลา แต่ก็นั่นแหละ เอาเข้าจริงแล้วก็ยังมีอะไรคิดวุ่นวายอยู่เหมือนกัน

จนกระทั่งดึกมากแล้ว

ประตูห้องของหล่อนก็ถูกใครบางคนเปิดเข้ามา แน่นอนละว่า...มันไม่ได้ถูกล็อกเอาไว้

วาดวลีลืมตา หัวใจเต้นรัวระทึกขึ้นมา เพราะรู้อยู่แล้วว่าใคร

“พี่เอง”

เสียงของแทน

วาดวลีไม่ตอบ จนกระทั่งเขาเอนร่างนอนลงข้างกาย “ขอบคุณมากนะที่ไม่ล็อกประตู”

หัวใจของวาดวลีเต้นรัวขึ้นมา และแล้ว แทนก็โอบกอดร่างของหล่อนเอาไว้

“พี่รู้เรื่องแล้วนะ พี่ดีใจที่สุด”

วาดวลีบอกไม่ถูกหรอกว่า อารมณ์ความรู้สึกของหล่อนเวลานี้แท้จริงแล้วเป็นอย่างไร จะโทษว่าเป็นชะตากรรมก็คงไม่ใช่หรอก

แทนแค่กอดหล่อนเอาไว้ ไม่ได้ล่วงเกินหรือหื่นกระหายเหมือนอย่างที่เขาเคยทำ

อ้อมกอดของผู้ชายคนนี้ ทำให้หล่อนรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาอย่างประหลาด ก็เพราะเหตุนี้เอง เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น วาดวลีจึงไม่สามารถโทษใครได้

หากจะโทษ ก็ต้องโทษที่ใจของหล่อนเอง

ผู้ชายมีตั้งมากมาย แต่หล่อนกลับเลือกที่จะใช้ผู้ชายร่วมกับพี่สาวของตัวเอง  ถ้าหากจะมองแทนว่าเห็นแก่ตัว ก็มองได้เหมือนกัน

แต่สำหรับเขา เขากลับเรียกว่าเป็นรัก

รักทั้งพี่ทั้งน้อง

วาดวลีแอบระบายลมหายใจออกจากปาก ไม่อยากจะคิดอะไรมาก ปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไป อีกหนึ่งชีวิตที่กำลังจะเกิดขึ้นมาในร่างของหล่อน ก็คือเลือดเนื้อเชื้อไขระหว่างหล่อนกับแทน โดยความยินยอมของวลีวาดผู้เป็นพี่สาว

ในที่สุด คนที่กอดหล่อนนิ่ง ๆ ไม่ล่วงเกินก็เริ่มสัมผัส...

วาดวลีไม่ได้ผลักไสเขาออกไป แค่นั้นก็เป็นสัญญาณที่ดีว่า มันจะไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น

จากนอนเคียงข้าง กลับกลายเป็นว่า ร่างกำยำของแทนเลื่อนขึ้นมาประกบทาบทับอยู่เหนือร่างของหล่อน พร้อมกับจูบแรกที่แก้ม

“พี่แทน...” เสียงของวาดวลีหลุดออกมา

“พี่ต่อแขนต่อขาให้อีกนะ” เสียงสั่น ๆ ของแทน ก่อนริมฝีปากของหล่อนจะถูกประกบ

หากวาดวลีเกิดการต่อต้าน หล่อนคงไม่เผยอริมฝีปากรอรับลิ้นของเขาอยู่แล้ว

เสียงครางที่ดังเล็ดลอดออกมา เป็นเครื่องยืนยันว่าหล่อนยังคงมีใจให้กับเขาเหมือนเดิม และไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลย มือของแทนเลื่อนลงมาที่เต้าของหล่อน

ลูบแล้วเขี่ยอยู่ที่จุกที่เกิดอาการแข็งตื่นตัว

“หนูท้องอยู่นะ...”

“พี่จะไม่รุนแรง” แทนตอบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า แกนความเป็นชายผงาดตั้งแต่เลื่อนตัวขึ้นมาทาบทับเหนือร่างของหล่อนแล้วละ

ฉากรักกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งแล้ว...

วลีวาดยังนอนลืมตาโพลง หล่อนรับรู้ได้ถึงเสียงความเคลื่อนไหวภายในห้องของน้องสาว บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าแท้จริงหล่อนรู้สึกอย่างไร

แต่เมื่อสลัดความรู้สึกอื่น ๆ ทิ้งไปหมด หล่อนคิดว่าไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไรสำหรับหล่อน

หล่อนรับได้ตั้งแต่ครั้งแรกแล้ว

รอยยิ้มจาง ๆจึงผุดขึ้นมาบนริมฝีปากของวลีวาด ท่ามกลางเสียงกระเส่าที่กำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้ง

จบ