4

ความลับไม่มีอยู่ในโลกจริง ๆ เพราะเพียงไม่กี่วันให้หลังต่อมา บ้านแทบแตกเมื่อแม่รู้ความจริง

“งานก็ยังไม่มีทำ” แม่ว่า “แต่ท้องป่องแล้ว”

วลีวาดก้มหน้างุด หล่อนรู้สึกผิดที่ใจอ่อนยอมให้เกิดเหตุการณ์แบบนึ้ขึ้น หล่อนเข้าใจสถานภาพของแทนค่อนข้างดีเช่นกันว่า อย่าว่าแต่เงินจัดการแต่งงานเลย ลำพังแค่จะประคองชีวิตให้รอดไปเดือนชนเดือนยังเป็นเรื่องยาก

วาดวลีเห็นท่าทางของพี่สาวแล้วอดนึกสงสารไม่ได้ แม่ตำหนิจนวลีวาดร้องไห้สะอื้น

“พี่มันเลว” วลีวาดตำหนิตัวเอง ริมฝีปากขึงตึงเหมือนพยายามสะกดกลั้นไม่ให้ตัวเองอ่อนแอไปมากกว่านี้ เพราะถึงอย่างไร ปัญหาเกิดขึ้นมาแล้วต้องแก้ไขให้ได้

“บอกพี่แทนเค้าไปหรือยัง”

วาดวลีถาม

“ยัง” วลีวาดตอบ

“ต้องรีบบอกนะคะ ให้เขาหาทาง”

“พี่กลัว”

“กลัวอะไรคะ”

“กลัวไปสารพัด”

วลีวาดสารภาพตามตรง “กลัวว่าแทนอาจไม่พอใจ เขาอาจจะไปจากพี่”

“ไม่หรอกค่ะ ท่าทางพี่แทนรักพี่ยังกะอะไรดี”

“มันอาจไม่เป็นอย่างนั้นก็ได้นะ พี่กลัว”

เห็นท่าทางของวลีวาดแล้ว วาดวลีอดนึกสงสารพี่สาวไม่ได้ แต่ไหนแต่ไรมา  หล่อนรู้ดีว่าพี่สาวค่อนข้างด้อยกว่าตัวหล่อนเองในเรื่องของการใช้ชีวิต แต่ก็ดูเหมือนว่าพี่สาวจะไปไกลกว่าหล่อนช่วงตัวหนึ่งจนได้

“ไม่ต้องกลัวหรอกค่ะพี่ ถ้าพี่แทนทิ้งพี่ หนูนี่แหละจะตามลากคอมันมาแต่งงานกับพี่ให้ได้เชียวค่ะ”

เห็นท่าทางขึงขังของวาดวลีแล้ว คนเป็นพี่สาวก็อดยิ้มออกมาไม่ได้ ในความรู้สึกของวลีวาด น้องสาวยังคงเป็นน้องสาวผู้กล้าหาญกว่าหล่อนเหมือนเดิม

ความหวาดหวั่นของวลีวาดดูจะเริ่มเป็นจริงขึ้นมาทันที เพราะเพียงแค่หล่อนบอกกล่าวเรื่องนี้ให้กับแทนได้รับรู้ เขาก็มีท่าทีเป็นกังวล

สีหน้าของแทนดูจะไม่ชอบใจสักนิดที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น ในขณะที่เขายังอยู่ในสถานะไม่พร้อม

ไม่ใช่ว่าเขาไม่รักวลีวาด แน่นอนว่าเขารักหล่อน รักอย่างปานจะกลืนด้วย แต่สภาพเศรษฐกิจของเขาต่างหากที่กำลังบีบคั้นบังคับ

ต้องหาเงินส่งค่างวดรถ ส่งให้ทางบ้าน ใช้หนี้บัตรเครดิตที่เอามาหมุนเวียนล่วงหน้า ยิ่งทำยิ่งเหมือนกับว่ากำลังถูกบีบรัด

แทบจะไม่มีเวลาผ่อนคลายเอาเสียเลย การงานในบริษัทเองก็ใช่ว่าจะมั่นคง เพราะเริ่มมีการบีบคั้นกดดันอย่างหนัก อันเป็นเรื่องปกติธรรมดาของเอกชน

ผู้ที่จะอยู่รอดได้นั้น ไม่เพียงเรื่องฝีมือ หากแต่ยังหมายถึงความสัมพันธ์ส่วนตัว ประเภทเลียแข้งเลียขาก็ยังจำเป็นต้องมี

แทน...คือผู้ที่เผชิญหน้ากับมรสุมที่กำลังถาโถมเข้ามาในชีวิต

ตอนนี้ไม่เฉพาะเรื่องการงาน แต่เรื่องของชีวิตรักด้วย

แต่ไม่ว่าจะเรื่องไหนมันมักจะมารวมตัวกันในช่วงเวลาแย่ ๆ ที่สุดในชีวิตเสมอ

“พี่แทนไม่รักฉันแล้วใช่ไหม”

วลีวาดถึงกับโอดครวญเมื่อเห็นท่าทีที่นิ่งงันของแทน ความจริงหล่อนก็พอรู้แหละว่าเขามีปัญหาอะไรบ้าง แต่เรื่องของหล่อนเองก็สำคัญไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน

“ทำไมไม่ป้องกัน”

แทนโพล่งออกมา เป็นเครื่องหมายคำถาม เป็นเหมือนการโยนความผิดทั้งหมดมาให้หล่อนเป็นผู้รับผิดชอบเพียงคนเดียว

ของแบบนี้เกิดจากการกระทำของคนสองคนไม่ใช่หรือ

“ทำไมพูดงี้ล่ะ” วลีวาดถามเสียงเครียด

“พี่...”

“พี่ไม่รักใหญ่แล้วเหรอ”

วลีวาดเรียกแทนตัวเองด้วยชื่อเล่นของหล่อน คือ ‘ใหญ่’

“ไม่ใช่ไม่รัก แต่ว่า...”

“พี่แทนพูดเหมือนใหญ่ผิดคนเดียว” ผู้หญิงผู้ได้ชื่อว่าเจ้าแม่ดราม่าอย่างวลีวาดฟูมฟายต่อมาอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดง่าย ๆ

“เปล่านะครับ พี่ไม่ได้หมายความยังงั้น พี่แค่...”

แทนอยู่ในสถานะที่เหมือนกับน้ำท่วมปาก พูดอะไรมากไม่ได้ เพราะแค่อ้าปากพูดอธิบาย ก็เหมือนกับเป็นการแก้ตัวกลาย ๆ นั่นเอง

เวลานี้ มีเพียงอย่างเดียวที่สามารถทำให้สถานการณ์เย็นลงได้ นั่นก็คือ การหุบปากนิ่งเงียบเสีย

แทนขับรถออกจากบ้านไปในที่สุด

วลีวาดร้องไห้สะอึกสะอื้น ปิดประตูห้องไม่ยอมให้ใครเข้าไปปลอบโยน จนเดือดร้อนถึงวาดวลีนั่นเอง

“พี่ เปิดประตูออกมาคุยกันก่อน”

“ไม่ พี่อยากตาย”

“ก่อนตายก็คุยกันก่อนดิเฮ้ย”

วาดวลีรู้สึกกดดัน แล้วหล่อนก็พาลถึงคนที่มีส่วนทำให้พี่สาวของหล่อนต้องอยู่ในสภาพแบบนี้ หล่อนให้สัญญากับตัวเองเดี๋ยวนั้นต้องเอาเรื่องเขาคนนั้นให้ถึงที่สุด นี่หรือสิ่งที่คนรักพึงกระทำต่อกัน!

วาดวลีตามไปหาแทนถึงคอนโดห้องพักของเขา

หล่อนมีกุญแจที่ได้มาจากวลีวาดนั่นเอง

ใช้กุญแจสำรองไขเข้าไป

“เฮ้ย!”

“ว้าย!”

“นุ่งผ้าเรียบร้อยหรือยัง”

“ไม่ ไม่นุ่งอะไรทั้งนั้น”

“ไอ้บ้า”

“ก็คุณเล่นบุกเข้ามาในห้องผมแบบนี้ จะให้ผมทำไงได้ล่ะ”

“นุ่งเข้าซิโว้ย”

“อะไรกัน นี่มันห้องผมนะ ผมจะทำยังไงก็ได้มันเรื่องของผม”

“ไอ้บ้า ไอ้ผู้ชายเฮงซวย”

วาดวลีร้องกรี๊ด เพราะแทนนุ่งแค่กางเกงในตัวเดียว เขาคว้าผ้าขนหนูมาพันกายเอาไว้ได้ทัน

“เข้ามาได้ไงเนี่ย”

วาดวลีใจสั่นเต้นรัว ไม่เคยพบเคยเห็นของใครแบบจะ ๆ เต็มสองสายตาแบบนี้มาก่อน เพราะนั้นใบหน้าของหล่อนจึงแดงเข้มขึ้นมาเอง

หล่อนด่าทอเกรี้ยวกราด และตัดสินใจหันขวับมาเผชิญหน้ากับเขาตรง ๆ อีกครั้ง ปรากฏว่าชายหนุ่มพันท่อนล่างเอาไว้เรียบร้อยแล้วด้วยผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่

“อ้าว...คุณเข้ามาในห้องผมอย่างถือวิสาสะ แถมยังมาด่าผมเสีย ๆ หาย ๆ แบบนี้ได้ยังไง”

“คุณมันเฮงซวย”

“ขืนด่าผมอีกครั้งเดียว เห็นดีกันแน่”

“คุณมันเฮงซวยจริง ๆ!”

ดวงตาของแทนลุกวาวขึ้น ไม่แน่ใจว่าเขาโกรธจริงหรือว่าเพราะแท้จริงแล้วเขาเห็นหล่อนเป็นเนื้อหวานที่น่าลิ้มลอง

“คุณเข้ามาหาผมเอง เพราะงั้น อย่ามาว่าผมเลวก็แล้วกัน”

ร่างสูงก้าวเข้ามาประกบ

วาดวลีขยับถอย จนกระทั่งแผ่นหลังของหล่อนชิดกับประตูห้อง หญิงสาวใจหายวาบ เพิ่งรู้ตอนนี้เองว่าการเผชิญหน้ากับผู้ชาย แท้จริงแล้ว ไม่ใช่เรื่องที่น่าสนุกแม้แต่น้อย

“ฉัน...ฉันมาเรื่องของพี่ใหญ่”

เขาชะงักนิดหนึ่ง ก่อนจะตอบ

“เราคุยกันรู้เรื่องแล้ว เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคนอื่น”

ฟังจากน้ำเสียงของแทนแล้ว วาดวลีอดขึ้นไม่ได้ เพราะหล่อนได้เห็นแล้วว่าพี่สาวร้องห่มร้องไห้ฟูมฟายเพียงใด

มันไม่ได้เป็นเหมือนอย่างแทนพูดสักนิดเดียว

หล่อนตาเขียวปั๊ด มองหน้าเขาเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ

“ไอ้ผู้ชายเฮงซวย พูดได้แค่นี้ใช่ไหม ไม่รู้เลยใช่มั้ยว่าพี่ใหญ่ร้องห่มร้องไห้เสียน้ำตาไปมากมายแค่ไหนแล้ว”

วาดวลีตวาดเสียงลั่น ดวงตาลุกวาว